Twee nieuwe Hemidactylus-gekko's uit Telangana, en waarom ik van cryptische soorten hou

Af en toe verschijnt er een gekkostudie die me eraan herinnert hoeveel verborgen diversiteit er schuilt in stapels stenen die er doodgewoon uitzien. Deze maand hebben onderzoekers twee nieuwe Hemidactylus-soorten beschreven uit de districten Nalgonda en Warangal in de Indiase deelstaat Telangana. Beide horen bij de brookii-groep, Murrayi-kladen.

Hemidactylus cairnicola, de "cairn-gekko", is een middelgrote soort die ongeveer 49 mm snuit-kloaaklengte bereikt. Het lichaam is stevig en licht afgeplat, de kop is groot en de rug heeft rijen gekielde, conische knobbels. Wat ik bijzonder vind, is het leefgebied: hij leeft op rotsachtige uitstulpingen in struikbos en op stapels zwarte rotsen, vlak naast akkers en dorpen. Zijn kleur, van lichtbruin tot grijs, past zich aan de steen aan waarop hij zit. Overdag verstopt hij zich in spleten en 's nachts jaagt hij op insecten. Hij deelt zijn terrein met andere gekko's, hagedissen, agamen en zelfs de Indiase zandboa.

De tweede soort, Hemidactylus koyaorum, is alleen bekend van de typelocatie in het district Warangal. Genetisch staat hij het dichtst bij H. treutleri, maar de mitochondriale ND2-sequenties verschillen 7,0 tot 13,5 procent, en de twee nieuwe soorten verschillen onderling ongeveer 10 procent. Dat is een groot verschil voor dieren die er zo op elkaar lijken, en precies daarom noemen de auteurs ze cryptisch.

Voor wie gekko's houdt en fokt, is zo'n verhaal een goede herinnering dat de "gewone huisgekko" vaak in werkelijkheid een complex van soorten is. Beide nieuwe dieren zijn elk maar van één vindplaats bekend, dus de ontdekking brengt ook vragen over natuurbescherming met zich mee. Ik hoop dat er meer onderzoek volgt in deze droge plateau-habitats.

Bron: Reptiles Magazine