بولدرینگ

این هفته، در حال گشت و گذار در وب‌سایت‌های مربوط به صخره‌نوردی بودم که به یک خبر جالب توجه برخوردم: نوئه لوزر، صخره‌نورد سوئیسی، مسیر «L'isola che non c'è» را که توسط فرِد نیکول در سال 2009 در آمدن باز شده بود، صعود کرد. این مسیر درجه سختی 9a دارد و او آن را بدون طناب و فقط با استفاده از تشک‌های محافظ صعود کرد. او اولین زن بوده که این مسیر را صعود کرده است، و این کار را با سبکی انجام داده که باعث بحث و گفتگو شده است.

برای درک بهتر: این مسیر شامل یک سقف به طول حدود 15 متر است که با یک مسیر بولدرینگ با درجه سختی 8B+ به نام «Ragtime» آغاز می‌شود، سپس یک قسمت با درجه سختی 7A/B و یک قسمت دیگر با درجه سختی 8A را طی می‌کند، و در نهایت با یک قسمت آسان‌تر به پایان می‌رسد. این مسیر تنها حدود ده بار صعود شده بود، همیشه با طناب و فقط توسط مردان. بنابراین، نوئه، که عضوی از تیم ملی است و به خاطر صعود مسیر 8c در سن 13 سالگی شناخته شده است، یک دستاورد بزرگ را به نام خود ثبت کرده است.

آنچه در این ماجرا برای من جذاب است، این است که این موضوع، بحث قدیمی "صعود انفرادی" را دوباره مطرح می‌کند. صخره‌نوردانی مانند دیو مک‌لید و الکس هوبر قبلاً این کار را تا درجه سختی 8c انجام داده بودند. در اینجا، به جای طناب، از تشک‌های محافظ استفاده شده است، ارتفاع نهایی کمتر از بسیاری از مسیرهای صخره‌نوردی مرتفع است، و قسمت دشوار در ابتدای مسیر قرار دارد. بنابراین، خطر نسبتاً کم است، درست مانند تکرار مسیر «The Fly» توسط کوین یورگنسن.

به طور خلاصه، این نوع خبرها، که ترکیبی از عملکرد خالص و مسائل مربوط به تعهد هستند، دقیقاً همان چیزی است که باعث ایجاد شور و هیجان در انجمن‌های آنلاین می‌شود. شما این کار را چه می‌نامید: یک صعود انفرادی واقعی، یا یک صعود مرتفع با سطح دشواری بالا؟

منبع: Fanatic Climbing

سیمونه تنتوری همچنان من را شگفت‌زده می‌کند. از زمانی که به ایالات متحده نقل مکان کرده است، سطح عملکرد او ذره‌ای کاهش نیافته است: پس از صعود دوم به مسیر "شمشیر داماتوکلس" در ماه اوت، او اکنون مسیر "اینسامنیاک" را نیز فتح کرده است. این مسیر، که یکی از مسیرهای نمادین منطقه "لینکلن لیک" در کوه "بل اسکای" (که قبلاً با نام "کوه ایوانز" شناخته می‌شد) است، یکی از پربازدیدترین مناطق صخره‌نوردی در ایالت کلرادو محسوب می‌شود.

در سال ۲۰۲۱، درو روانا این مسیر را صعود کرده بود و درجه آن را ۸C+ تعیین کرده بود. این مسیر بر روی یک سقف بزرگ قرار دارد و شامل چندین مسیر صخره‌نوردی بسیار دشوار دیگر است. "اینسامنیاک" به دلیل اتصال بین دو مسیر دیگر شناخته می‌شود: ابتدا ۸ حرکت از مسیر "چرخ ولولو" (۸B+) تا یک نقطه استراحت انجام می‌شود و سپس صعود بر روی مسیر "ما می‌توانیم شما را بسازیم"، که این نیز یک مسیر ۸B+ است، ادامه می‌یابد. در مجموع، این مسیر شامل حدود سی حرکت بسیار خسته‌کننده است. تقریباً تمام صخره‌نوردان برجسته آمریکایی این مسیر را صعود کرده‌اند و تعدادی از آن‌ها آن را تکرار کرده‌اند؛ اکنون سیمونه تنتوری نیز به این لیست اضافه شده است.

آنچه بیشتر من را تحت تأثیر قرار داد، زمان‌بندی صعود او بود: او این مسیر را در آخرین فرصت ممکن، قبل از اینکه شرایط آب و هوایی دسترسی به منطقه "لینکلن لیک" را غیرممکن کند، صعود کرد. خود او این صعود را به عنوان احتمالاً سخت‌ترین چالش ذهنی در کل مسیر صخره‌نوردی خود توصیف کرده است، یک تجربه احساسی پر فراز و نشیب که او آن را فراموش نخواهد کرد.

با صعود "اینسامنیاک"، سیمونه تنتوری به چهار مسیر ۸C+ در رزومه خود اضافه کرد، که شامل مسیرهای "شمشیر داماتوکلس"، "اِفِرا" و "دیپ فیک" به همراه مجموعه‌ای طولانی از مسیرهای ۸C است. او قول داده است که جزئیات بیشتری را به زودی منتشر کند؛ امیدواریم که ویدئوی این صعود نیز در دسترس قرار گیرد.

منبع: Up-Climbing

پیوتر شاب که بیش از یک دهه از پیشروان صخوره‌نوردی لهستان است، در موخوفکا توانایی خود را نشان داد. این کوهنورد اهل کراکوف طولانی‌ترین پروژه بولدرینگ خود را به پایان رساند و نتیجه آن Dobramoc 8C شد، یکی از سخت‌ترین بولدرهای لهستان. چند روز پیش‌تر هم در اسلواکی مسیر تاترایی Ultimate Tatras Hold'em 8B+ را صعود کرده بود، نزدیک کلبهٔ بالای دریاچهٔ پوپرادتسکی استاو.

Dobramoc ترکیبی از دو بولدر است: بخش اول Insomnia که پیوتر در ۲۰۲۳ نخستین کسی بود که آن را تکرار کرد، و بخش سخت Renesans 8B که مسیر خود او از سال ۲۰۲۴ است. حرکت شروع حدود 8A و ترَوِرس حدود 7C است. او پس از تکمیل Renesans نوشته بود که اتصال آن به Insomnia یکی از سخت‌ترین و بهترین بولدرهای لهستان خواهد بود.

مسیر رسیدن به این موفقیت طولانی بود. شاب نوشت که تقریباً دو سال گذشته و حدود ۱۵ جلسه را صرف این پروژه کرده است. موخوفکا جای سرکشی است: گیره‌ها به اصطکاک خوب نیاز دارند و هوای خشک و سرد همراه با باد تنها چند روز در سال می‌آید. این موفقیت در پنجمین و آخرین تلاش آن شب به دست آمد.

تاکنون لهستان فقط یک بولدر با درجهٔ 8C داشت: Obsesja اثر Łukasz Dudek در سال ۲۰۱۵ در Kusięta که هنوز تکرار نشده است. این مسیر با شخصیتی ویژه است که بدون طناب صعود می‌شود و ۴۰ حرکت دارد.

خوشم می‌آید که پیوتر از همهٔ کسانی که عشق به سنگ را با او تقسیم می‌کنند تشکر می‌کند و یادآوری می‌کند که موخوفکا هنوز چند گوهر پنهان دارد.

منبع: wspinanie.pl

بولدرکار اهل مادرید، پابلو سامورا، بار دیگر کار بزرگی کرده است: او اولین صعود La ley del más fuerte را انجام داده، بولدری بسیار دشوار روی دیوار اصلی کامپیسابالوس در استان گوادالاخارا، و برای آن درجه 8C پیشنهاد می‌دهد.

به گفته خود او، بولدر با یک حرکت پویا از دو گرفت کوتاه انبری شروع می‌شود و به مسیر کلاسیک Selección natural که 8B+ است متصل می‌شود. با این خط، او در میان دشوارترین مسیرهای منطقه قرار می‌گیرد، در کنار Solozabal که برایش هم پیشنهاد 8C داده شده است.

سامورا از قبل مجموعه‌ای چشمگیر از خطوط افراطی دارد. او در پایان ۲۰۲۲ با تکرار Soyuz در Zarzalejo به 8C رسید و در اوایل ۲۰۲۳ Entropía را در Castillo de Bayuela به هم وصل کرد که اولین 8C اسپانیا بود. سپس El indomable، El proyecto de tu vida و Hipoxia را صعود کرد و آن نیمسال را با Muerte por asfixia در La Pedriza به پایان رساند که پیشنهاد 8C+ آن را جورج دیاس-روئیو تأیید کرد.

در بهار ۲۰۲۵ با Trío con Charlotte در La Pedriza دوباره به 8C بازگشت و یک سال پیش Koraen Hoyamoros را با پیشنهاد 8C/+ به فهرست خود افزود. با احتساب La ley del más fuerte، دست‌کم هشت مسئله با این درجه در دفترچه‌اش دارد.

دیدن رشد بولدرینگ اسپانیا با صعودهای اولین جدید روی سنگ‌های داخلی برایم تحسین‌برانگیز است.

منبع: Desnivel

خورخه دیاز-رولو به تازگی سفر سه‌هفته‌ای بولدرینگ به سوئیس را تمام کرده است؛ سفری با یکی از چشمگیرترین فهرست صعودهایی که امسال دیده‌ام. نقطه اوج، صعود Hazel Grace Sit (V15/16) اثر جولیانو کامرونی بود، یک کلاسیک بزرگ، و همچنین دومین صعود P.I.G. (V15)، مسیر تازه استفانو گیسولفی، و Big Snapper (V15) از شان رابوتو.

او همچنین سخت‌ترین فلَش خود تا امروز را زد: Paradise Lost (V13/14) اثر دای کویامادا. Hazel Grace Sit بولدری بود که تا حالا بیشترین کار را روی آن کرده بود و به‌گفته‌ی خودش، به‌خاطر شرایط سخت، برای آن بیش از هر بولدر دیگری در حرفه‌اش تلاش لازم شد.

پیش از بازگشت، مدت کوتاهی در Magic Wood توقف کرد و نزدیک نیمه‌شب Practice of the Wild (V14) اثر کریس شارما را صعود کرد، به امید هوای بهتر. بعد از یک تماس پا در حرکت آخر و چند سُر خوردن نزدیک به بالا، تقریباً تسلیم شده بود که سرانجام به بالا رسید. به خاطر آن تماس پا، این صعود را دو بار در 8a.nu ثبت کرد.

دیاز-رولو بیشتر با صعود ورزشی سخت شناخته می‌شود. اوایل امسال، پس از ۲۴۰ روز تلاش روی مسیر ۳۰ متری قدرت-استقامت، Cafe Colombia (5.15d) را صعود کرد. با این حال پشت سر هم بولدر صعود می‌کند: تا امروز در سال ۲۰۲۶ چهار V15 و چهار V14 دارد که سه تای V15 تنها در همین سفر به دست آمده‌اند.

آنچه برای من جالب است این است که یک صعودکننده مسیر در سطح جهانی، با چنین صبری خود را با بولدرینگ تطبیق می‌دهد. تلاش‌های صادقانه، شرایط بد و یک جلسه نیمه‌شب، به نظر من داستان واقعی بولدرینگ است.

منبع: Gripped

رویداد Rock Master در آرکو به پایان رسید؛ یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ این مسابقه که به چهل سال مسابقات صخره‌نوردی در این شهر ترنتینو اختصاص داشت. سه روز مسابقه، دیدار و جشن بیش از ۱۲ هزار تماشاگر را گرد هم آورد و بیش از ۵۰ کشور در آن حضور داشتند.

شب دوم، مسابقهٔ KO Boulder برگزار شد؛ قالبی حذفی. در بخش مردان، آدام اوندرا قهرمان شد و در فینال فیلیپ شنک، برندهٔ دوئل لید، را شکست داد. لوکا پوتوچار اسلوونیایی مقام سوم را گرفت. این نهمین پیروزی اوندرا در Rock Master است و رکوردی در تاریخ این رویداد به شمار می‌آید. در بخش زنان، ژسیکا پیلز که پیش‌تر برندهٔ دوئل لید هم بود باز قهرمان شد و لوچکا راکوویچ و هانا کوئیکه ژاپنی در رده‌های بعدی قرار گرفتند.

در جدول مردان یانیک فلوئه، جووانی پلاچی، ساشا لمان، شیون اوماتا و یوناس اوتلی هم رقابت کردند. در بخش زنان، لائورا روگورا چهارم شد، اما بروک رابوتو و الکساندرا توتکووا به دلیل مشکلات جسمی شرکت نکردند.

اما ارزش این دوره فقط ورزشی نبود. سالگرد چهلم فرصتی بود تا رابطهٔ آرکو با صخره‌نوردی مرور شود، با حضور مهمانانی چون دیدیه رابوتو، رابین ارب‌سفیلد، لین هیل، یوجی هیرایاما، فرانسوا لگران و موریل سارکانی.

آنچه توجهم را جلب کرد همین تعادل میان نمایش بلوک‌ها و حافظهٔ تاریخی بود؛ راهی خوب برای یادآوری اینکه صحنهٔ بولدرینگ و مسابقه از کجا آمده است.

منبع: MountainBlog

یک دستگیره شکسته، یک بتای جدید یا فقط اختلاف نظر: دلایل زیادی وجود دارد که یک بولدر یا مسیر درجه‌اش کاهش یابد. Lacrux پنج مورد کاهش درجه را جمع‌آوری کرده که توجه ویژه‌ای جلب کرده یا از نظر تاریخی مهم بوده‌اند. این انتخاب ذهنی است، اما به نظر من بسیار خواندنی بود.

جدیدترین مورد The Megg در اسکواميش است. گیب لاوسون در ژانویه ۲۰۲۳ اولین صعود را انجام داد که می‌توانست اولین ۸C+ کانادا باشد. اندی لم در ژوئن ۲۰۲۳ این بولدر را تکرار کرد و حداکثر آن را ۸B+ دانست. بر اساس تحقیق Climbing Magazine در سپتامبر ۲۰۲۶، لاوسون نتوانست مدرکی برای صعودهایش ارائه دهد.

مثال دیگر: در ۲۰۲۳ کتی لم با Box Therapy در پارک ملی راکی‌ماونتین اولین زنی شد که ۸C+ را صعود کرد. اندکی بعد بروک و یکی دیگر از خواهر و برادرهای رابوتو این بولدر را تکرار کردند و آن را به ۸C کاهش دادند و سپس دیو گراهام و درو روانا هم همین کار را کردند. کتی لم بعدها اولین صعود زنانه ۸C+ را با The Dark Side در کمپ ۴ دره یوسمیتی به نام خود ثبت کرد.

و «Barefoot» چارلز آلبرت که به صعود بدون کفش معروف است. اولین ۹A او، No Kpote Only در فونتنبلو، پس از اولین صعودش در ۲۰۱۸ دو بار کاهش درجه یافت: در ۲۰۱۹ به ۸C+ و در ۲۰۲۰ به ۸C.

پیام اصلی را می‌پسندم: درجه‌بندی‌ها ذهنی‌اند و رسیدن به اجماع زمان می‌برد. و کاهش درجه هم نمی‌تواند یک دستاورد بزرگ را کوچک کند.

منبع: Lacrux

در ۱۷ و ۱۸ اکتبر، تورخون دِ آردوس در نزدیکی مادرید میزبان نخستین دورهٔ Urban Climbing خواهد بود؛ مسابقه‌ای که بولدرینگ را به خیابان‌ها می‌برد. شرکت‌کنندگان با ۴۰ بولدر با درجات دشواری متفاوت روبه‌رو می‌شوند که روی ساختمان‌ها و فضاهای شهری مرکز شهر پراکنده‌اند و جوایزی بیش از ۵۰ هزار یورو در نظر گرفته شده است.

ثبت‌نام مسابقه بسته شده، اما رویداد برای همه باز است: کوهنوردان، علاقه‌مندان، خانواده‌ها یا افراد کنجکاوی که صرفاً سر می‌زنند. بیشتر فعالیت‌ها در ویلیجی که در پلازا مایور برپا شده متمرکز است.

به نظر من بهترین نکته این است که می‌توان حتی بدون هیچ تجربه‌ای صعود را امتحان کرد. Sputnik Climbing بولدر اصلی پلازا مایور را اداره می‌کند، La Sportiva تجهیزات خود را به نمایش می‌گذارد و کفش‌های صعود را امانت می‌دهد تا روی بولدر امتحان شوند، و کودکان هم بولدر ویژه‌ای خواهند داشت که برای شروعی ایمن طراحی شده است.

دیدار با ورزشکاران نخبه، آزمون تجهیزات، موسیقی زنده و قرعه‌کشی نیز برنامه‌ریزی شده است. از این که یک مسابقه، بولدرینگ را از سالن صعود بیرون می‌برد و به مردم خیابان نزدیک‌تر می‌کند خوشم می‌آید.

منبع: Desnivel

برای همه کسانی که رؤیای بولدرینگ در فونتنبلو را دارند، خبر مهمی وجود دارد: پس از آتش‌سوزی بزرگ ژوئیه که بیش از ۲۰۰۰ هکتار از ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو را در حدود ۷۰ کیلومتری جنوب‌شرقی پاریس از بین برد، از ۲۲ اوت ۲۰۲۶ حدود ۱۸۰۰۰ هکتار از حدود ۲۲۰۰۰ هکتار این منطقه دوباره باز شده است.

فونتنبلو یکی از مهم‌ترین مناطق بولدرینگ جهان است. حدود ۱۰ درصد کل مساحت سوخت و حتی مناطقی که مستقیماً آسیب ندیدند هنوز در حال تلاش برای بازیابی هستند، زیرا چند موج گرمای پیاپی جنگل را آسیب‌پذیرتر از همیشه کرده است.

در ۱۸ اوت، گروه Respect Bleau، کوهنوردان، باشگاه‌ها، ذی‌نفعان جنگل و مقامات محلی را برای بحث درباره وضعیت گرد هم آورد. پنج هفته پس از شروع آتش، هنوز ۹۰۰ آتش‌نشان در طول روز و ۵۰۰ نفر در شب مشغول کار بودند. کف جنگل همچنان به‌صورت آتش‌سوزی تورب دود می‌کند و در برخی مناطق دمای زمین به ۴۰۰ درجه می‌رسد.

به همین دلیل مناطق سوخته همچنان بسته هستند. وارد مناطقی که با تابلو مشخص شده‌اند نشوید. ریشه درختان سوخته ناپایدار است و درختان می‌توانند مدت‌ها پس از آتش‌سوزی بیفتند. جشنواره بولدرینگ زنان به‌طور نامحدود به تعویق افتاده است و فقط کارگاه‌های مسیرسازی در سپتامبر در لندن برگزار می‌شوند.

به نظر من پیام روشن است: دسترسی به معنای اجازه بی‌قیدوشرط نیست. کسانی که به آنجا می‌روند باید محدودیت‌ها را رعایت کنند و نسبت به خطر آتش‌سوزی مراقب باشند.

منبع: kletterszene.com

سیمونه تنتوری، صعودکننده ایتالیایی، مسیر Insomniac (V16) اثر درو روانا را در Lincoln Lake در کلرادو تکرار کرد. روانا این مسیر را در جولای ۲۰۲۱ اولین‌بار صعود کرده بود و این بولدر شروعی پایین در حدود V13 را به We Can Build You (V13) اثر دیو گراهام متصل می‌کند. تکرارهای دیگری از سوی شان رابوتو، جیمی وب، دنیل وودز، کینان تاکاهاشی، اندی لمب و نوح ویلر و دیگران نیز ثبت شده است.

تنتوری این صعود را در 8a.nu نبردی ذهنی بزرگ توصیف کرد که در برابر فشار بسته شدن جاده انجام داد. او آن را در آخرین روز فصل صعود کرد و گفت این یکی از شدیدترین تجربه‌های حرفه‌ی صعودش بوده است. همین جزئیات پنجره‌ای که بسته می‌شود، این داستان را برای من این‌قدر انسانی می‌کند.

تنتوری از قبل فهرست بلندی از صعودهای سخت دارد، از جمله Sword of Damocles، Deep Fake و Ephyra که همه V16 هستند، و همچنین V15هایی مانند Dreamtime، From Dirt Grows the Flowers، Monkey Wedding و The Finnish Line. در سال ۲۰۲۱ سخت‌ترین اولین صعود تا آن زمان خود را با Megalodonte (V15) در Val Masino انجام داد.

روانا پس از اولین صعود خودش از Insomniac گفت که این سخت‌ترین کار او تا امروز بوده و زمانی پروژه بزرگ Lincoln Lake به شمار می‌رفته است. اکنون یکی از بهترین بولدرکارهای امروز تکرار دیگری از آن ثبت کرده است.

منبع: Gripped

این خبر واقعاً تحت تأثیرم قرار داد: یانیک فلوه در Val Daone فلش Flow State (8C) را زد. این آلمانی ۲۷ ساله در سال ۲۰۲۵ اولین صعودکننده جهان بود که با اولین تلاش یک 8C را با Foundation's Edge در Fionnay صعود کرد، و حالا دومین فلش 8C خود را ثبت کرده است.

Flow State در آوریل ۲۰۲۴ توسط پیترو ویدی گشوده شد و در ابتدا 8C+ رتبه گرفت. آدام اُندرا در اوت ۲۰۲۴ اولین تکرار را انجام داد و رتبه را به 8C کاهش داد، اما پذیرفت که برای صعودکنندگان کوچک‌تر ممکن است 8C+ باشد اگر پا در حرکت آخر ثابت نماند. فلوه این بولدر را به‌وضوح سخت‌تر از Foundation's Edge می‌داند.

آماده‌سازی دقیق بود: حدود سه ساعت مسیر را بررسی و حرکات را در ذهن مرور کرد، ساعت‌ها ویدیوهای بتا دید و با اُندرا صحبت کرد که گزینه‌ها و بهترین کفش را توضیح داد. این اولین بار او در Val Daone بود و همین فلش را چشمگیرتر می‌کند.

Flow State در بخش نخست، کراکس Grizzly (8A+) را دارد و سپس به Flow (8B+) می‌رسد. خط از سقف کامل بلوک عبور می‌کند. در آخرین حرکت بلند، پا ثابت نماند و فلوه دستگیره را درست نگرفت، اما به نحوی نگه داشت.

نظر او را خیلی دوست دارم: هیجان اولین تلاش، که فقط یک بار وجود دارد، همان چیزی است که جذابیت فلش را می‌سازد.

منبع: kletterszene.com

کوهنورد فرانسوی ماری‌نه تِوِنه اولین صعود زنانه Méithra را انجام داده است؛ بولدری با درجه ۸C در آرولا، منطقه‌ای در آلپ سوئیس که کوه‌های بلند آن را احاطه کرده‌اند. او تابستان را آنجا گذراند و پس از بیش از ده روز کار و تلاش، شنبه ۳ اکتبر آن را به پایان رساند.

خودش آن را از اول تا آخر یک نبرد واقعی با گرفت‌های بسیار ریز توصیف کرده است. برای او آنچه اهمیت دارد فرایند است: کشف خط، جستجوی روش‌ها، شک کردن و تعهد به بازگشت بارها و بارها، میان آرامش آن بالا و ناامیدی از پایین آمدن. او همچنین از اینکه روز موفقیت را با پدر و مادرش به اشتراک گذاشت خوشحال بود.

با کمی طنز اشاره کرد که گذراندن بیش از ده روز روی بولدری به ارتفاع سه متر، در حالی که در همان نزدیکی دیگران قله‌های ۴۰۰۰ متری را کمتر از دو روز صعود می‌کنند، زیبایی کنایه بولدرینگ است. آن جمله باعث لبخند من شد.

Méithra در نوامبر ۲۰۱۸ توسط تئو شاپکس سوئیسی گشوده شد و اولین تکرار سه سال بعد توسط بنژامن نیکولا، فرانسوی، انجام شد. سم ویر، آمریکایی، اواخر ماه گذشته آن را تکرار کرد. این دومین ۸C تِوِنه است، پس از Juneru در آلبارازین در اکتبر ۲۰۲۴.

درجه‌بندی کمی بحث‌برانگیز است: شاپکس ۸C پیشنهاد داد، اما دیگر تکرارکنندگان ۸B+ را انتخاب کرده‌اند. هر عددی که باشد، داستان پایداری بیشترین جذابیت را برای من دارد.

منبع: Desnivel