یک صعود بدون طناب: شاهکار نوئه لوسر.

این هفته، در حال گشت و گذار در وب‌سایت‌های مربوط به صخره‌نوردی بودم که به یک خبر جالب توجه برخوردم: نوئه لوزر، صخره‌نورد سوئیسی، مسیر «L'isola che non c'è» را که توسط فرِد نیکول در سال 2009 در آمدن باز شده بود، صعود کرد. این مسیر درجه سختی 9a دارد و او آن را بدون طناب و فقط با استفاده از تشک‌های محافظ صعود کرد. او اولین زن بوده که این مسیر را صعود کرده است، و این کار را با سبکی انجام داده که باعث بحث و گفتگو شده است.

برای درک بهتر: این مسیر شامل یک سقف به طول حدود 15 متر است که با یک مسیر بولدرینگ با درجه سختی 8B+ به نام «Ragtime» آغاز می‌شود، سپس یک قسمت با درجه سختی 7A/B و یک قسمت دیگر با درجه سختی 8A را طی می‌کند، و در نهایت با یک قسمت آسان‌تر به پایان می‌رسد. این مسیر تنها حدود ده بار صعود شده بود، همیشه با طناب و فقط توسط مردان. بنابراین، نوئه، که عضوی از تیم ملی است و به خاطر صعود مسیر 8c در سن 13 سالگی شناخته شده است، یک دستاورد بزرگ را به نام خود ثبت کرده است.

آنچه در این ماجرا برای من جذاب است، این است که این موضوع، بحث قدیمی "صعود انفرادی" را دوباره مطرح می‌کند. صخره‌نوردانی مانند دیو مک‌لید و الکس هوبر قبلاً این کار را تا درجه سختی 8c انجام داده بودند. در اینجا، به جای طناب، از تشک‌های محافظ استفاده شده است، ارتفاع نهایی کمتر از بسیاری از مسیرهای صخره‌نوردی مرتفع است، و قسمت دشوار در ابتدای مسیر قرار دارد. بنابراین، خطر نسبتاً کم است، درست مانند تکرار مسیر «The Fly» توسط کوین یورگنسن.

به طور خلاصه، این نوع خبرها، که ترکیبی از عملکرد خالص و مسائل مربوط به تعهد هستند، دقیقاً همان چیزی است که باعث ایجاد شور و هیجان در انجمن‌های آنلاین می‌شود. شما این کار را چه می‌نامید: یک صعود انفرادی واقعی، یا یک صعود مرتفع با سطح دشواری بالا؟

منبع: Fanatic Climbing