Sosna zwyczajna: jak ją rozpoznać i co daje bushcrafterowi

Najnowszy profil drzewa Paula Kirtleya dotyczy sosny zwyczajnej, dzikiego i pięknego gatunku rozpowszechnionego w całej Eurazji. To dobre drzewo na początek nauki.

Aby ją rozpoznać, szukaj wysokiego, prostego pnia bez gałęzi u dołu i z otwartą koroną. Igły rosną parami, są niebiesko-zielone i skręcone, mają około 5–7 cm długości i po rozgnieceniu pachną słodko żywicą. Młoda kora jest pomarańczowo-różowa i cienka jak papier; u starszych drzew dolna część pnia jest szarobrązowa i spękana, natomiast górna część pnia i gałęzie pozostają pomarańczowobrązowe i łuszczą się, co z daleka jest najlepszą wskazówką. Szyszki mają 5–8 cm i są stożkowate, o tępym czubku. Do pomylenia są sosna czarna (ciemniejsza kora, dłuższe igły), sosna skrętna (łuski szyszki z kolcem) i sosna czerwona (igły 12–18 cm).

Dla bushcrafterów drewno jest żywiczne, pali się szybko i jasnym płomieniem. Proste, bezsęczne szczapy nadają się na wióry typu feather stick i podpałkę, a bogate w żywicę kawałki są doskonałym trockiem. Suche pęczki igieł wciąż przyczepione do gałązek mogą szybko zagotować herbatę. Korzenie nadają się do wiązania, igły zalane wrzątkiem dają herbatę bogatą w witaminę C, a wewnętrzna kora była historycznie jedzona przez Sámów, suszona i tłuczona na mąkę. Wiercenie łukiem działa tylko wtedy, gdy drewno jest w pełni suche i nie za bardzo żywiczne.

Autor nie podaje dawek ani wskazówek bezpieczeństwa dla jadalnych zastosowań, więc przed wypróbowaniem sprawdź je samodzielnie. Doceniam przypomnienie, by porównywać kilka cech, bo porosty mogą zasłaniać kolor kory.

Źródło: Paul Kirtley