Als kind stond ik urenlang voor de etalages met treintjes, en nu de modelspoorbouw weer in de schijnwerpers staat, voel ik me helemaal thuis. Ik heb net een reportage van TGR Molise gezien over de groep liefhebbers „Freccia del Molise”: in Baranello hebben ze treinen en spoorlijnen in miniatuur opgebouwd die bezoekers trokken, volwassenen en kinderen, zelfs van buiten de regio.
Wat me raakt, is de zorgvuldigheid: elke locomotief, elke wissel, elk detail van het landschap is op schaal nagebouwd met een bijna obsessieve precisie. En het mooie is dat het niet alleen om techniek gaat — het is een manier om de liefde voor treinen levend te houden in een regio die, zoals de reportage zegt, kampt met echte tekortkomingen op het spoor.
De voorzitter van de vereniging en de andere modelspoorders zeggen het duidelijk: een modelbaan bouwen is teamwerk, een kwestie van geduld en van jaren. Maar wanneer een kind betoverd blijft staan voor een rijdende trein, is alle geïnvesteerde tijd de moeite waard.
Ik heb weer zin gekregen om mijn oude modelbaan uit de kelder te halen. Misschien is dit het juiste moment om er weer aan te beginnen en, waarom niet, een groep liefhebbers bij mij in de buurt te zoeken.
Bron: RaiNews
Ik las dat de “Miniatuurbistro-wereldtentoonstelling”, een gezamenlijke expositie van miniatuurwerken rond eten, voor het eerst wordt gehouden in Lalaport Tachikawa-Tachihi. Ze loopt van dinsdag 27 oktober tot en met dinsdag 3 november (feestdag) en wordt georganiseerd door BACON Co., Ltd.
Er doen 48 makers mee. Werken geïnspireerd op bakkerijen en patisserieën worden voor het eerst in Tachikawa getoond, en ik ben nieuwsgierig hoe de kleine croissants en taarten er qua textuur uitzien. Er komt ook een speciale ruimte met wereldse taverne-thema’s en fictieve restaurants.
Ter plekke zijn er workshops en limited-editionartikelen. Dat je zelf miniaturen kunt proberen te maken, en niet alleen kunt kijken, is een mooie bonus. Het entreegeld is 500 yen en kinderen tot drie jaar hebben gratis toegang.
Wat dollhouses en miniatuureten zo fascinerend maakt, is dat een hele wereld in je handpalm past. Omdat het een zeldzame kans is om de “kleine voedselwerelden” van alle 48 makers te vergelijken, is een bezoek tijdens het feestweekend de moeite waard als je in de buurt woont. Check de officiële website voor de precieze tijden.
Bron: Livedoor News
Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan heeft het Miniatur Wunderland in Hamburg iets bijzonders bedacht. Na een kleurrijke S-Bahn, een vrachtwagen en een ICE met naam rijdt nu een fel ontworpen goederenlocomotief over het echte Europese spoor. Hij arriveerde op 10 augustus 2026 in Hamburg.
De locomotief is een Bombardier TRAXX F140 AC2 van de serie 185.2, met bedrijfsnummer 185 666, en hoort bij exploitant Lokomotion. Het ontwerp is gemaakt door Lokomotion en het designteam van Railcolor samen met het Wunderland. Eind juli 2026 kreeg hij in het Oostenrijkse Kufstein een nieuwe folielaag, voordat hij werd afgeleverd.
In het dagelijks gebruik trekt hij gewone goederentreinen en verbindt hij onder meer München, Keulen, Bremen en Hamburg. Zijn hoofdterrein is de Alpencorridor over de Brennerroute, en hij rijdt jaarlijks zo'n 180.000 kilometer. Oprichter Gerrit Braun heeft hem samen met de mensen van Lokomotion officieel op weg gestuurd, nadat hij via het centraal station van Hamburg naar de terminal in Billwerder was gereden.
Wat ik het mooist vind, is dat dit unieke exemplaar niet alleen in het echt bestaat, maar ook als model op schaal 1:87 op de lay-out van het Wunderland. Het echte exemplaar en het miniatuur vullen elkaar aan, en spoorfans kunnen nu uitkijken naar dit zeldzame beeld op de trajecten tussen Duitsland en Oostenrijk.
Bron: Miniatur Wunderland
Simon Laveuve bouwt miniatuurwoningen op schaal 1:35 die op palen en rotsblokken staan. Kate Mothes van Colossal schreef over zijn nieuwste serie.
De taferelen zitten vol kleine details: piepkleine stoelen, groentekisten, vishengel en gerecyclede voorwerpen die als gereedschap en meubels dienstdoen. Er is nergens een mens te zien, maar de sporen van het dagelijks leven maken dat het lijkt alsof de bewoners net even zijn weggelopen. De werken gaan over huizen die op onwaarschijnlijke, precaire plekken zijn gebouwd door mensen die het met wat ze hebben moeten doen. Het artikel leest ze als een metafoor voor leven te midden van politieke en economische onrust. Laveuve vertelde Colossal dat het werk ingaat op de basisbehoefte om een plek te vinden om je aan vast te houden en vanuit daar te leven.
Er worden vijf mixed-media werken uit 2026 genoemd, met titels als Eau-delà Du Gouffre en Demain Sera Comme Hier. Zijn solotentoonstelling Ancré dans la roche (Verankerd in de rots) loopt van 12 november tot en met 22 december in galerie Loo & Lou in Parijs, en de galerie toont zijn werk ook tijdens de Luxembourg Art Week, van 20 tot en met 22 november.
Wat ik hier mooi vind, is dat de miniatuur niet alleen schattig is. De kleine voorwerpen dragen een heel verhaal over onderdak en overleven, en dat is nu juist waar deze hobby het best in is.
Bron: Colossal
Eri Sutriadji is 72 jaar oud, maar zijn handen zijn nog steeds handig als hij met stukken PVC-buis, hout, vijlen en schuurpapier werkt. Op de veranda van het huis dat hij van zijn ouders erfde, in de wijk Tebet in Zuid-Jakarta, besteedt deze man, die iedereen Eric noemt, veel tijd aan creatief werk. Er zijn geen grote productiemachines. Alleen PVC-buis, hout, draad en glasvezel veranderen langzaam in replica’s van motorfietsen, tot in de kleinste details.
Het vaakst maakt hij Harley-Davidsons, en de reden is heel persoonlijk. Erics vader was militair en kreeg ooit een Harley-Davidson WLA uit 1942 toegewezen voor escorttaken. Die motor is al lang verdwenen, maar de vorm ervan is nooit uit Erics geheugen verdwenen. Hij wilde hem in kleine formaat weer tot leven brengen.
Hij begon in de jaren negentig, toen hij nog een kleine kruidenierswinkel had. Als het in de winkel rustig was, pakte hij materialen en sneed, vormde, vijlde en assembleerde hij miniatuuronderdelen. De mensen om hem heen waren verbaasd, omdat hij steeds van project wisselde. Van zijn dagelijkse verkoop legde hij 10.000 roepia opzij om materialen en gereedschap te kopen.
Naar mijn mening laat dit verhaal zien dat het hobby van miniaturen niet altijd dure materialen nodig heeft. Met tweedehandsspullen en doorzettingsvermogen kun je kinderherinneringen weer vasthouden.
Bron: Kompas.com
Miniatur Wunderland in Hamburg heeft samen met Udo Lindenberg de « Panik-Express » gebouwd, een modeltreinset op schaal 1:87 (H0) dat zijn leven vertelt als een reis door de tijd. Volgens het persbericht is het de meest uitgewerkte trein die Wunderland tot nu toe heeft gemaakt. Lindenberg opende hem op 24 maart 2026 persoonlijk. Sindsdien rijdt hij door het Hamburgse deel van de opstelling, en op station Dammtor is een stukje van « Sonderzug nach Pankow » te horen.
De trein bestaat uit een locomotief en acht wagons, en elke wagon is een klein podium dat een levensfase laat zien. De locomotief neemt zijn kunstwerk « Menschenfamilie 1 » over, en zijn bril en hoed zijn op schaal 3D-geprint. De wagon uit de jaren vijftig toont Gronau in zwart-wit, met alleen zijn eerste drumstel in kleur. Dan volgen de Amerikaanse basis Wheelus in Libië en kort daarna het café « Onkel Pö's Carnegie Hall » in Hamburg-Eppendorf, en het concert in het Palast der Republik in 1983.
De wagon uit de jaren negentig bestaat uit een Reichsbahn- en een Bundesbahn-helft, met een podium voor een gevallen muur. De jaren tweeduizend staan in het teken van « Phönix aus der Flasche », en de jaren tienduizend zijn vormgegeven als zeppelin en tonen het MTV Unplugged-concert met Clueso. Het slot is het hitnummer « Komet » met Apache 207, op een blauwe kometenstaart. Zelfs Erich Honecker is te zien in een coupé, met een gitaar.
Wat ik mooi vind, is dat hedendaagse geschiedenis in miniatuur wordt verteld. Op enkele centimeters wagonlengte zitten toespelingen die je pas ontdekt als je goed kijkt. Frederik Braun noemt het waarschijnlijk de meest uitgewerkte trein van het huis, en Udo Lindenberg spreekt van een grote eer.
Bron: Miniatur Wunderland Hamburg (pers)
Colossal besteedde in een artikel van Kate Mothes uit juni 2026 aandacht aan de miniatuurdioramas van kunstenaar Derrick Lin. Lin enscenevreert en fotografeert scènes met met de hand geschilderde figuurtjes in nostalgische settings: iemand die op een oceaanliner stapt, een vrouw die op de tram wacht, een man met vilten hoed op historische trappen, een man aan de telefoon op een luchthaven en een man die met zijn hond gaat wandelen.
Wat mij opvalt, is hoe hij met schaal speelt. Overdreven grote voorwerpen, zoals een gigantisch potlood of een enorme koffiemok, verschijnen in de scènes en draaien het gevoel voor grootte van de kijker om. De decors zijn gemaakt van karton en gevonden voorwerpen: daken die op melkpakken lijken, boeken die rechtop staan als architectuur en trappen, een rivier vol bloesems. Lin werkt zo sinds 2013, bouwt de decors op zijn bureau en verlicht ze filmisch.
Zijn figuren kijken vaak van de camera weg, wat de kijker naar hun innerlijke wereld trekt. De thema's die het artikel noemt zijn stedelijke stress en eenzaamheid, de verwondering van reizen, het verstrijken van de tijd en verdriet. Lin zegt dat hij gelooft dat de gedachten en gevoelens die we voor onszelf houden ons echt vormen, en dat zijn figuren een manifestatie van die stille gedachten zijn.
Het artikel geeft geen schaal voor de modellen, maar het effect hangt daar niet van af. Het is een mooi voorbeeld van hoe miniaturen emotie kunnen dragen in plaats van alleen detail, en hoe alledaagse materialen een hele stad kunnen worden. Meer werk deelt Lin op Instagram onder de naam marsder.
Bron: Colossal
De Duitse fotograaf Frank Kunert bouwt en fotografeert sinds de jaren negentig architectonische miniatuursets. designboom heeft net een mooi profiel van zijn werk gepubliceerd, en het herinnerde me eraan dat een scène op poppenhuisschaal een heel verhaal kan bevatten.
Zijn sets variëren ruwweg van schaal 1:12 tot 1:43 en zijn met de hand gemaakt, meestal van lichtgewicht schuimplaat. Elk krijgt vloeren, ramen, meubels, geschilderde oppervlakken en dakpannen voordat Kunert het licht instelt en de scène fotografeert. De truc is dat gewone gebouwen precies één ontwerpbeslissing bevatten die net iets verkeerd is: een atletiekbaan die om een stadion draait terwijl één baan in een ondergrondse trap verdwijnt, een smal appartement dat onder een snelwegviaduct is weggeklemd, of een hotel waarvan de gasten via ladders aan de buitenmuur naar hun kamers klimmen.
Kunert is opgeleid als fotograaf en begon met landschappen voordat hij overstapte op studiominiaturen. Zijn vroege sets bevatten kleifiguurtjes, die hij verwijderde naarmate de architectuur realistischer werd. In plaats daarvan liet hij bijvoorbeeld een verlaten glas staan, alsof er net iemand was. Hij behandelt de scènes als toneeldecors waarin de kijker eigen gedachten kan projecteren, en de schaal laat hem regels overtreden die een gebouw op ware grootte wel zou moeten volgen.
Zijn werkwijze is traag. Ideeën kunnen maanden of jaren in een schetsboek liggen, en soms begint hij met bouwen voordat de definitieve compositie vaststaat. Hij besteedt bijzondere aandacht aan verouderde oppervlakken, omdat die de scène geloofwaardig maken voordat de vreemdheid opvalt. Onder de humor schuilt vaak een donkere ondertoon over menselijke hoop, mislukkingen en noodoplossingen. Genoemde titels zijn „Underpass“, „Balconia“ en „A Room with a View“. Zijn website is frank-kunert.de.
Bron: designboom
Als je van poppenhuizen en kleinschalige werelden houdt, noteer dan de datum: op zondag 11 oktober 2026, van 10.00 tot 18.00 uur, vindt in Combs-la-Ville, in het departement Seine-et-Marne, de Salon de la miniature et du modèle réduit plaats, in de feestzaal André Malraux.
De beurs wordt sinds 2015 elk jaar georganiseerd door de Club de la maison miniature, die volledig op vrijwilligers draait. In de aankondiging staat dat er ongeveer vijftig exposanten zijn uit heel Frankrijk, maar ook uit België, Spanje, Nederland en Italië. Ze tonen en verkopen hun werk: poppenhuizen, vitrines, winkeltjes, modeltreinen en modelschepen, en werkstukken in textiel, aardewerk en hout.
De schalen lopen van 1/12 tot 1/144, wat een idee geeft van de variëteit: van poppenhuismeubels tot de kleinste dioramas. De organisatoren verwachten zo'n 400 bezoekers. In de aankondiging staan geen andere activiteiten dan de tentoonstelling en verkoop, en er worden geen prijzen genoemd. Het is dus verstandig om vooraf bij de organisatie na te vragen wat het kost voordat je gaat.
Wat ik aan dit soort bijeenkomsten waardeer, is dat ze liefhebbers uit verschillende landen samenbrengen rond dezelfde liefde voor detail. Voor wie net met miniaturen begint, is het ook een goede gelegenheid om de schalen met eigen ogen te zien en rechtstreeks te praten met de mensen die deze kleine stukjes maken.
Bron: Agenda des sorties
Ik vind het verhaal van Trần Vũ Trường (31) en Võ Thị Nha (28), die wonen in de gemeente Nguyễn Việt Khái in de provincie Cà Mau, erg mooi. Het stel maakt miniatuurhuizen uit de Mekongdelta op basis van oude foto's of de herinneringen van klanten.
In 2022, toen Trường nog als arbeider in Đồng Nai werkte, zag hij miniatuurhuizen op sociale media en probeerde er zelf een te maken, met karton, tandenstokers en lijm, in zijn gehuurde kamer. Hij had eerder de drukkleuren verzorgd bij een verpakkingsbedrijf, dus hij kon de kleuren goed mengen. Na ongeveer zes maanden zelfstudie begon hij met het aannemen van bestellingen. Half 2025 zegden ze allebei hun baan op, gingen terug naar hun geboortedorp en zetten een kleine werkplaats naast het huis, zodat ze dicht bij hun ouders en kinderen konden zijn.
De modellen worden volledig met de hand gemaakt van houten stokjes, bamboe eetstokjes, karton, Formex-platen en zelfs bierblikjes. Gangbare maten zijn 40 x 50 cm, 60 x 60 cm en 80 x 80 cm, met prijzen van enkele honderdduizenden dong tot meer dan 40 miljoen. Een eenvoudig huis kost ongeveer één tot twee weken, een ingewikkeld bouwwerk kan maanden duren.
Eén bestelling raakte me diep: een klant uit Đồng Tháp wilde zijn grootvader een model geven van het rieten huis waarin diens overgrootvader had gewoond, maar hij had alleen een wazige foto. Trường en de klant overlegden twee maanden lang om elke pilaar en elk dakblad goed te krijgen. De werkplaats levert nu ongeveer 30 tot 40 miljoen dong per maand op. Voor mij bewaren deze kleine huisjes een stukje herinnering dat in het echte leven niet meer bestaat.
Bron: VnExpress
Op 16 augustus 2001 ging het Miniatur Wunderland open in een oud pakhuis in Hamburg. Toen waren er pas 300 van de 544 vierkante meter klaar. Nu viert de opstelling haar 25e verjaardag, en de cijfers uit het persbericht hebben me behoorlijk geïmponeerd.
Vandaag beslaat het Wunderland 1.694 vierkante meter, de spoorlengte is 16.491 meter, en er rijden 1.231 treinen met meer dan 12.000 wagons. Bij de opening spraken de oprichters Frederik en Gerrit Braun nog over 500 treinen op 5.000 meter spoor als eindfase, en rekenden ze op 100.000 bezoekers per jaar. In maart 2025 werd de 25 miljoenste bezoeker verwelkomd, en voor 2026 verwacht men rond 1,6 miljoen gasten. De Duitse nationale toeristenorganisatie koos de attractie bovendien voor de zesde keer als meest populaire bezienswaardigheid onder buitenlandse bezoekers van Duitsland.
De kroniek leest als een reisgids in het klein: Hamburg, Amerika, Scandinavië, Zwitserland, luchthaven Knuffingen met 52 vliegtuigtypes, de miniatuur-Elbphilharmonie, Italië, Rio de Janeiro, Patagonië en Monaco. Voor de toekomst noemt Sebastian Drechsler een nieuwe bioscoopfilm, de laatste delen van het Zuid-Amerika-gedeelte en de voorbereiding van een Azië-gedeelte.
Het mooist vind ik de jubileumnacht met 600 gasten: 100 plaatsen gingen naar mensen die het entreegeld niet konden betalen, en er kwamen bijna 500 aanvragen binnen. De laatste 80 kaartjes werden geveild, en daarbij kwam nog eens 3.000 euro beschikbaar voor de vereniging Kleine Wunder e.V. Achter zoveel modelbouw zit blijkbaar ook veel hart.
Bron: Miniatur Wunderland (persbericht)
