Mình mới bén duyên với fingerboard được vài tháng và muốn chia sẻ lại vài điều mình rút ra khi tập. Fingerboard không chỉ là món đồ chơi mô hình — nó thực sự là một bộ môn, chỉ khác là thay vì dùng chân như skateboard thì mình dùng hai ngón tay để làm các động tác kỹ thuật.
Bước đầu tiên là làm quen ván: đặt ngón giữa ở đuôi ván, ngón trỏ ở giữa, rồi bật qua bật lại cho tay mềm và hiểu cảm giác ván. Sau đó mới tập trick cơ bản nhất là Ollie, vì hầu hết các trick khó hơn đều bắt nguồn từ nó.
Mẹo mình thấy hữu ích nhất khi tập Ollie: pop ván bằng ngón giữa với lực vừa đủ, rồi nhanh tay vuốt ván lên phía trước đúng lúc để kiểm soát. Quan trọng là thả lỏng cổ tay và ngón tay để không bị mỏi. Mỗi người có tốc độ tập khác nhau, nên đừng nản nếu bạn mình giỏi nhanh hơn.
Nếu xác định theo đuổi lâu dài, hãy đầu tư một chiếc ván đàng hoàng có grip, và dọn sạch bàn tập để bụi không chui vào bạc đạn. Chơi đều đặn một chút mỗi ngày, tay sẽ quen ván nhanh hơn mình tưởng.
به مناسبت ده سالگی Radical Fingerboards، برند استرالیایی با Blackriver همکاری کرد و گرافیک یک دک به نام Kangaroo Country ساخته شد. خوشم می‌آید که تیم فکر پشت این طراحی را این‌قدر دقیق توضیح می‌دهد.
نقطهٔ آغاز واژهٔ انگلیسی «Country» است. در استرالیا این واژه بسیار بیش از یک مکان معنا دارد: به زمین، آب‌ها، داستان‌ها، ارزش‌ها و مسئولیت در قبال سرزمین نیاکان اشاره دارد. حتی واژهٔ کانگورو به «gangurru» برمی‌گردد، واژه‌ای از زبان مردم Guugu Yimidhirr که در سال ۱۷۷۰ با جیمز کوک و خدمهٔ کشتی Endeavour در میان گذاشته شد.
گرافیک از شیوه‌ای الهام گرفته که بسیاری از سنت‌های هنری بومیان استرالیا داستان، حیوانات، طبیعت و سرزمین را به هم پیوند می‌دهند. تیم تأکید می‌کند که استرالیا خانهٔ جامعه‌های متفاوتی است که هرکدام زبان، قوانین و سبک هنری خود را دارند، بنابراین سبک واحدی وجود ندارد که نماینده همهٔ آن‌ها باشد. به همین دلیل این طراحی قصد ندارد داستان‌ها یا نمادهای مقدس هیچ گروه خاصی را تقلید کند. بیشتر ادای احترامی گسترده به اهمیت طبیعی و فرهنگی کانگورو است که با احترام به مردمان بومی استرالیا ساخته شده است.
بیشترین تأثیر را جمع‌بندی پایانی گذاشت: فینگربوردینگ فرهنگی است از خلاقیت، جلسات مشترک و صحنه‌های محلی، نه فقط آن شیء کوچک زیر انگشت‌ها. برای Blackriver و Radical این دک هم جشن یک دهه است و هم سپاس از کسانی که صحنهٔ استرالیا را جلسه به جلسه زنده نگه می‌دارند. طبق این نوشته، به زودی در فروشگاه آمریکا عرضه می‌شود.
این داستانی از فینگربردینگ در یک شهر کوچک است که واقعاً از خواندنش لذت بردم. استراتمور در آلبرتای کانادا، در تاریخ ۲۶ جولای ۲۰۲۵ میزبان Fingers on Fire 3 بود که در آمفی‌تئاتر کینزمن پارک و از ساعت ۱۱ صبح برگزار شد. ورود آزاد است و شرکت‌کنندگان تنها ۵ دلار برای هر رقابت می‌پردازند تا به هزینه مدال‌ها کمک کنند.
برگزارکننده، براندون کلر، رویداد را در سال اول به‌عنوان نمایشگاهی بدون رقابت شروع کرد. در سال دوم موفق شد لیگ فینگربرد آمریکا این مسابقه را تأیید کند؛ یکی از تنها دو رویداد کانادایی که این لیگ تأیید کرده است. هدف او ایجاد یک جامعه در آلبرتا، ساسکاچوآن و مانیتوبا است، جایی که فعالیت بسیار کمتری نسبت به انتاریو یا ونکوور داشت. او تا حدود ۲۵ سالگی اسکیت‌بورد سواری می‌کرد تا اینکه آسیب‌دیدگی‌ها مانعش شدند و در دوران کووید-۱۹ از طریق فینگربردینگ به برد بازگشت.
سه مسابقه برگزار می‌شود: Game of SKATE، Best Trick و Best Run روی مسیری به سبک خیابانی. انتظار می‌رفت بیش از ۲۰ پارک فینگربرد حضور داشته باشند، که برای هر سازنده‌ای که پارکش استانداردهای ایمنی و کیفیت را داشته باشد باز است. کلر همچنین از یک پارک ویژه از سازنده‌ای خبر داد که سال گذشته نمایشی چشمگیر ارائه کرده بود.
سال گذشته در هر رقابت بین ۱۰ تا ۱۵ شرکت‌کننده حضور داشتند و او به لطف رشد کلگری نزدیک، انتظار بیشتری برای امسال داشت. از اینکه این جامعه توسط یک برگزارکننده پرشور از صفر ساخته می‌شود، خوشم می‌آید.
Radical Fingerboards، فروشگاه و برند استرالیایی، امسال ده ساله شد و Blackriver این مناسبت را با گرافیک یک دک مشترک به نام Kangaroo Country جشن گرفت. من وقتی برندی به‌جای نشان دادن عکس محصول، توضیح می‌دهد که پشت یک طراحی چه فکری بوده خوشحال می‌شوم، و این نوشته دقیقاً همین کار را می‌کند.
ایده از واژه «Country» شروع می‌شود. در استرالیا این واژه بسیار بیش از یک مکان روی نقشه معنا دارد. شامل زمین، آب‌ها، داستان‌ها، ارزش‌ها و مسئولیت‌های مرتبط با سرزمین نیاکان است. حتی واژه کانگورو به gangurru برمی‌گردد، اصطلاحی که مردم Guugu Yimidhirr در سال ۱۷۷۰ با جیمز کوک و خدمه کشتی Endeavour در میان گذاشتند.
این اثر از روشی الهام گرفته که بسیاری از سنت‌های هنری بومیان استرالیا داستان، حیوانات، طبیعت و مکان را به هم پیوند می‌دهند. تیم با دقت توضیح می‌دهد که استرالیا خانه ملت‌های متفاوتی با زبان‌ها، قوانین و سبک‌های هنری خاص خود است، بنابراین هیچ ظاهر واحدی وجود ندارد که نماینده همه آن‌ها باشد. به همین دلیل این گرافیک قرار نیست داستان‌ها یا نمادهای مقدس هیچ جامعه‌ای را کپی یا تقلید کند. این اثر ادای احترامی گسترده‌تر به اهمیت طبیعی و فرهنگی کانگورو است و با احترام به مردمان بومی استرالیا ساخته شده است.
بیشترین چیزی که پسندیدم جمع‌بندی پایانی بود: فینگربوردینگ فرهنگی است که از خلاقیت، جلسات مشترک و صحنه‌های محلی ساخته شده، نه فقط از آن شیء کوچک زیر انگشت‌ها. برای Blackriver و Radical این دک هم جشن ده سال است و هم ادای احترامی به کسانی که صحنه استرالیا را، جلسه به جلسه، زنده نگه می‌دارند. طبق این نوشته، به زودی در فروشگاه آمریکا عرضه می‌شود.
دیدن فینگربورد در صفحات مجله L'Équipe خبری است که برای کسی که مدتی است این جامعه کوچک را دنبال می‌کند خوشایند است. شماره ۲۲۸۷ که تاریخ آن ۵ تا ۱۱ اوت ۲۰۲۶ است، پنج صفحه (۴۸ تا ۵۲) را با عنوان «Juste deux doigts» («فقط دو انگشت») به این موضوع اختصاص داده است.
این گزارش در اواخر آوریل ۲۰۲۶ در مسابقه Finger Skate Contest در سورتس-اوسگور، در منطقه لاند، تهیه شد. متن از نیکولا ارب‌لو، عکس‌ها از کریستوف برله و عکس جلد از سباستین لبان است.
در این مطلب چهره‌های آشنای این حوزه دیده می‌شوند: رنو، معروف به Rusty Peio، یکی از سه نفری که حساب Finger Board France را اداره می‌کنند؛ هکتور، دانشجویی از بوردو که هفته‌ای سه یا چهار تخته برای برند خودش Die Trying می‌سازد؛ لوگ، ۱۴ ساله، که با پارکی آمده که با دست خودش ساخته؛ و برونو گرادل، که پارک‌های کوچک Sk8art را معرفی کرد که ساخت هرکدام بین ۴۰ تا ۶۰ ساعت کار می‌برد.
مجله همچنین به دامیان برناده، که پیشگام فرانسوی این رشته معرفی شده و ۳۰ سال سابقه تمرین دارد و از سال ۲۰۰۷ برند Close Up را دارد، فرصت حرف زدن می‌دهد. جمله‌ای که مجله برجسته کرده در ذهنم ماند: «Le fingerboard, c'est le piano des board cultures» («فینگربورد پیانوی فرهنگ‌های تخته است»).
من شخصاً دوست دارم که این نشریه هم صنعتگران، هم بچه‌ها و هم سازندگان پارک را نشان می‌دهد. درست همین است که این جامعه را این‌قدر غنی می‌کند. برندهای نام‌برده (Close Up، Die Trying، Otter) همگی در راهنمای برندهای فرانسوی فینگربورد در fingerboard.fr آمده‌اند.
گزارش‌های پایان سال معمولاً خشک هستند، برای همین پست Wrapped از Blackriver بلافاصله لبخندم را درآورد. تیم سال ۲۰۲۵ را «پرسروصدا، به بهترین شکل ممکن» توصیف می‌کند و با چند عدد نشان می‌دهد که این صحنه چقدر بزرگ شده است.
ده گرافیک جدید دک و هفت رمپ ساخته یا منتشر کرده‌اند. گفته می‌شود یکی از گرافیک‌ها در ۰٫۳ ثانیه تمام شده و سه همکاری مخفی پیش از آنکه تیم حتی وانمود کند مخفی‌اند، لو رفته است. علاوه بر این، نه فروشگاه جدید به خانواده Blackriver اضافه شده و نزدیک به ۱۰۰ رویداد حمایت شده است.
برای من بیش از آمار، لحن جالب است. کیلومترها رانندگی با ون و تجهیزاتی که اصلاً قرار نبود جا شوند، دیدارهایی با آدم‌هایی که از همان ابتدا مثل دوستان قدیمی به نظر می‌رسیدند، و موجی از فینگربوردرهای تازه‌کار که جامعه به درون کشیده است. در میان این‌ها خاطراتی هست مثل گم شدن چرخ‌ها، مهره‌های قفلی که جاروبرقی بلعیده، و وای‌فایی که همیشه در بدترین لحظه قطع می‌شد.
در پایان تیم از جامعه تشکر می‌کند: «آشفته، درهم، خواب‌آلود و به نوعی بی‌نقص»، ساخته‌شده توسط طرفداران و با استیکرها کنار هم نگه داشته شده. گزارش کامل قرار است بعداً منتشر شود. برای من این پست یادآوری خوبی است از اینکه وقتی آدم‌های زیادی وقت می‌گذارند، در یک حوزهٔ کوچک چقدر اتفاق می‌افتد.
در سال‌های زوج، دنیای فینگربورد در آلمان گرد هم می‌آید. Fast Fingers 22، بیست‌ودومین دوره مسابقات قهرمانی جهان، شنبه ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ در شوارتسنباخ آن در زاله در باواریا برگزار شد.
برگزارکننده Blackriver است که از ۱۹۹۹ این رویداد را اداره می‌کند. در سال‌های زوج حضوری برگزار می‌شود و در سال‌های فرد آنلاین می‌شود. این دوره در مقر Blackriver برگزار شد.
برنامه شامل مسابقه برای عنوان قهرمان جهان فینگربورد ۲۰۲۶، جوایز نفرات برتر، جلسات باز، اجراهای داوری‌شده و نبردهایی میان حرفه‌ای‌ها، رایدرهای باتجربه و آماتورها بود. هزینه ثبت‌نام برای شرکت‌کنندگان ۵۰ یورو بود و داوران هم می‌توانستند ثبت‌نام کنند.
صفحه fingerboard.fr حتی نکات عملی هم دارد: نزدیک‌ترین فرودگاه نورنبرگ است، حدود ۲ ساعت رانندگی، و بعد از آن پراگ (۲ ساعت و ۳۰ دقیقه) و مونیخ (۳ ساعت و ۳۰ دقیقه). از پاریس حدود ۱۰ ساعت با ماشین فاصله است و از استراسبورگ ۷ ساعت.
جالب است که یک مسابقه بیش از یک ربع قرن با همین ساختار برگزار می‌شود. اطلاعات رسمی را می‌توان در fast-fingers.com و در اینستاگرام با شناسه‌های @fastfingers_22 و @blackriver_official پیدا کرد.
من داستان‌هایی را دوست دارم که یک سرگرمی بی‌سروصدا به پروژه‌ای برای کل محله تبدیل می‌شود، و این داستان از لس‌آنجلس نمونهٔ خوبی از آن است. در آتواتر ویلج، نزدیک پل گلندیل-هایپریون، روی پشته‌های خاکی کنار رودخانه L.A. یک اسکیت‌پارک کوچک برای فینگربورد ساخته شده است. این پارک آدرس ندارد و به گفتهٔ LAist، هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند نسخهٔ اول را چه کسی و چه زمانی ساخته است.
اولین ترفندها روی سکوهای کوچک و ریل‌هایش در ماه مارس در شبکه‌های اجتماعی ظاهر شد. رایان دیاز که حالا به اداره حساب‌های پارک کمک می‌کند، این مکان را پیدا کرد و شروع به گسترش آن کرد. گفته می‌شود که ابعادش حدود شش در شش فوت بوده و حالا حدود 90 فوت طول و چهار فوت ارتفاع دارد، با سکو، ریل و نقاشی‌های زیاد، از جمله حرف بزرگ «LA» به رنگ آبی داجرز و نقاشی دیواری کوسه‌ای که به فیلم «آرواره‌ها» اشاره دارد.
چیزی که برای من جالب بود این است که این مکان فقط جایی برای فیلم‌برداری کلیپ نیست. شنبه‌ها روزهای ساخت‌وساز است که از ساعت ۱۱ صبح شروع می‌شود؛ دیاز و همکار مدیرش، گیلبرت مدرانو، به بچه‌های محله یاد می‌دهند چطور بتن بریزند و موانع جدید بسازند. دیاز امیدوار است که شهر روزی این پارک را به‌عنوان یک نشانهٔ محلی به رسمیت بشناسد.
بازدیدکنندگانی که در مقاله نقل شده‌اند، داستان را دوست‌داشتنی‌تر می‌کنند. یک فینگربوردباز قدیمی می‌گوید که حس‌وحال اسکیت واقعی را می‌دهد، و یک بازدیدکنندهٔ دیگر که بعد از یک آسیب جدی اسکیت را کنار گذاشته، هر روز بعد از کار سر می‌زند چون با فینگربورد می‌تواند بدون آسیب دیدن ترفند انجام دهد.
شخصاً از این که چنین مکانی سازنده‌ها، بچه‌ها و اسکیت‌بازهای قدیمی را کنار هم جمع می‌کند، الهام می‌گیرم. اگر روزی در لس‌آنجلس بودید، به نظر می‌رسد شنبهٔ روز ساخت‌وساز بهترین زمان بازدید است. آیا تا به حال پارک عمومی فینگربورد نزدیک خودتان دیده‌اید؟ دوست دارم در نظرات درباره‌اش بشنوم.
Fast Fingers مسابقه‌ای است که به نظر می‌رسد هر فینگربوردری آن را می‌شناسد. Blackriver در آوریل دورهٔ بیست‌ودوم را اعلام کرد که قرار است ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ در Schwarzenbach آلمان برگزار شود. ایده ساده است: حرفه‌ای‌ها، تازه‌کارها، بچه‌ها و قدیمی‌ها پشت همان میزهای واقعی، با جایزهٔ نقدی و عنوان قهرمان جهان فینگربورد ۲۰۲۶ در میان.
اطلاعیه قالب مسابقه را با جزئیات توضیح داده بود و این را پسندیدم. دور اول دور ران‌ها است: پنج گروه‌ِ ۲۰ نفره، هرکدام ۴۵ ثانیه. چهار نفر برتر هر گروه به‌همراه ده امتیاز برتر بقیه صعود می‌کنند. دور دوم Best Trick است: پنج ترفند که هرکدام فقط یک بار اجرا می‌شود و فقط سه امتیاز بالا حساب می‌شود، و ۱۲ نفر صعود می‌کنند. دور سوم ران‌های یک‌دقیقه‌ای است و شش نفر برتر به فینال می‌رسند، جایی که با بازی S.K.A.T.E. قهرمان مشخص می‌شود.
بلیت‌ها در محل فروخته می‌شد: ورودی عادی ۱۰ یورو، ورودی تخفیفی ۶ یورو و بلیت خانوادگی از ۱۲ یورو. قرار بود درها ساعت ۱۰:۰۰ باز شود و مسابقه ساعت ۱۲:۰۰ آغاز شود. گیمرها و داوران می‌توانستند از طریق صفحهٔ لینک برگزارکنندگان ثبت‌نام کنند.
بخش تاریخچه هم خواندنی است. اولین مسابقه در ۱۹۹۹ در Blackriver Skateshop برگزار شد، در ۲۰۰۸ به جام جهانی تبدیل شد، در ۲۰۱۹ بیش از ۸۰۰ بازدیدکننده از ۲۲ کشور را جذب کرد و در ۲۰۲۲ به صورت آنلاین درآمد. از این پس به صورت متناوب برگزار می‌شود: رویداد حضوری در سال‌های زوج و Fast Fingers Online در سال‌های میان آن‌ها.
شرکت اسکیتی که فروشگاهش را به روی فینگربوردسواران باز می‌کند، شایسته توجه است. در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۶، از ساعت ۱۴ تا ۱۸، فروشگاه Vans در پاریس لا دفانس میزبان Vans Fingerboard Jam بود.
این رویداد توسط Vans همراه با دو برند فینگربورد برگزار شد: Close Up، برندی پاریسی که در ۲۰۰۶ تأسیس شده، و Otter. برنامه شامل جلسات درون فروشگاه هر ۳۰ دقیقه بود که توسط رایدرها هدایت می‌شد و هم برای تازه‌کارها و هم برای حرفه‌ای‌ها طراحی شده بود.
سواری در محل در تمام مدت رویداد رایگان بود و فعالیت‌هایی برای همه سنین داشت، چه با خانواده می‌آمدید و چه با دوستان. یک چرخ شانس هم امکان برنده شدن جوایز انحصاری را فراهم می‌کرد؛ صفحه رویداد مشخص نمی‌کند که این جوایز چه بودند.
ورود رایگان بود. ثبت‌نام آنلاین برای زمان جلسات توصیه می‌شد اما الزامی نبود: اگر جای‌های سایت پر می‌شد، می‌شد مستقیماً به فروشگاه رفت.
آنچه در این قالب دوست دارم این است که اول از همه به کسانی روی می‌آورد که هرگز فینگربورد به دست نگرفته‌اند. از آنجا که این ورزش بیشتر از طریق جلسات علاقه‌مندان رشد می‌کند، باز کردن در به روی تازه‌واردها ایده خوبی است.
برند آلمانی فینگربرد، Blackriver، مروری بر سال ۲۰۲۵ منتشر کرده که خواندن آمارهایش لذت‌بخش است. تیم ۱۰ گرافیک جدید برای دِک‌ها منتشر کرد، ۷ رمپ ساخت و نزدیک به ۱۰۰ رویدادی را که در طول سال حمایت کرده بود شمارش کرد.
همچنین گفته‌اند ۹ فروشگاه جدید به خانواده پیوسته‌اند. گفته می‌شود یکی از گرافیک‌ها در ۰٫۳ ثانیه تمام شده، و سه همکاری مخفی پیش از آنکه تیم بتواند رازشان را نگه دارد، لو رفتند. موج تازه‌کارانی که برای نخستین بار فینگربرد را شروع کرده‌اند هم به این صحنه پیوسته، و این بخشی است که بیشتر امیدوارم می‌کند.
لحن پست شوخ‌طبعانه است: چرخ‌های گم‌شده، مهره‌های قفل که قربانی جاروبرقی شده‌اند، وای‌فایی که همیشه در بدترین لحظه قطع می‌شود و درخواست‌های بی‌پایان برای یک استیکر دیگر. پشت این شوخی‌ها می‌توان دید که این سرگرمی تا چه حد به رویداد، ساخت پارک و جامعه وابسته است.
این وبلاگ یک برند است، پس آمارها را باید خلاصه‌ی خود تیم دانست. با این حال، به‌عنوان تصویری از شلوغی دنیای فینگربرد در ۲۰۲۵، خواندنش خوشایند است. این پست با تاریخ آوریل ۲۰۲۶ منتشر شده است.
