Z fingerboardem jestem związany dopiero od kilku miesięcy i chcę podzielić się kilkoma rzeczami, których nauczyłem się podczas treningów. Fingerboard to nie tylko zabawkowy model — to naprawdę osobna dyscyplina, tyle że zamiast nóg, jak na deskorolce, do wykonywania technicznych ewolucji używa się dwóch palców.
Pierwszy krok to oswojenie się z deską: połóż środkowy palec na tailu, wskazujący na środku i kołysz deską w przód i w tył, żeby rozluźnić dłoń i wyczuć deskę. Dopiero potem ćwicz najbardziej podstawowy trik, czyli Ollie, bo niemal wszystkie trudniejsze triki się od niego wywodzą.
Wskazówka, która najbardziej mi pomogła przy nauce Ollie: zrób pop deski środkowym palcem z odpowiednią siłą, a potem we właściwym momencie szybko przesuń deskę do przodu, żeby utrzymać nad nią kontrolę. Ważne, żeby nadgarstek i palce były rozluźnione, wtedy się nie męczą. Każdy uczy się we własnym tempie, więc nie zniechęcaj się, jeśli twoi znajomi szybciej łapią postępy.
Jeśli zamierzasz zająć się tym na dłużej, zainwestuj w porządną deskę z gripem i dbaj o czystość stołu do ćwiczeń, żeby kurz nie dostawał się do łożysk. Ćwicz regularnie po trochu każdego dnia, a dłoń przyzwyczai się do deski szybciej, niż myślisz.
Źródło: Chic-DG Skateshop
FingerboardFingerTricksUndRampenprzetłumaczono · DE
Aby uczcić dziesięciolecie Radical Fingerboards, australijska marka połączyła siły z Blackriver przy grafice na deskę o nazwie Kangaroo Country. Podoba mi się, że zespół tak szczegółowo tłumaczy myśl stojącą za projektem.
Punktem wyjścia jest angielskie słowo „Country”. W Australii znaczy ono znacznie więcej niż miejsce: ziemię, wody, opowieści, wartości i odpowiedzialność za terytorium przodków. Nawet słowo kangur wywodzi się od „gangurru”, terminu z języka guugu yimidhirr, którym w 1770 roku podzielono się z Jamesem Cookiem i załogą Endeavour.
Grafika czerpie inspirację z tego, jak wiele aborygeńskich tradycji artystycznych łączy opowieść, zwierzęta, przyrodę i ziemię. Zespół podkreśla, że Australia jest domem dla wielu różnych społeczności, z których każda ma własne języki, prawa i style artystyczne, więc nie istnieje jeden wizerunek, który reprezentowałby je wszystkie. Projekt nie ma zatem naśladować świętych opowieści ani symboli żadnej konkretnej grupy. To raczej szersza forma hołdu dla przyrodniczego i kulturowego znaczenia kangura, stworzona z szacunkiem dla Pierwszych Narodów Australii.
Najbardziej poruszyła mnie myśl zamykająca: fingerboarding to kultura złożona z kreatywności, wspólnych sesji i lokalnych scen, a nie tylko z małego przedmiotu pod palcami. Dla Blackriver i Radical deska świętuje dekadę i dziękuje ludziom, którzy podtrzymują australijską scenę, sesja po sesji. Według wpisu wkrótce będzie dostępna w sklepie w USA.
To historia o fingerboardingu z małego miasteczka, która bardzo mi się spodobała. Strathmore w Albercie gościło 26 lipca 2025 roku imprezę Fingers on Fire 3 w amfiteatrze Kinsmen Park, od godziny 11. Wstęp jest bezpłatny, a zawodnicy płacą tylko 5 dolarów za konkurencję, by pomóc pokryć koszt medali.
Organizator, Brandon Kehler, w pierwszym roku przygotował wydarzenie jako pokaz bez rywalizacji. W drugim roku udało mu się uzyskać zatwierdzenie zawodów przez USA Fingerboard League, która zatwierdziła tylko dwa kanadyjskie wydarzenia. Jego celem jest zbudowanie sceny w Albercie, Saskatchewan i Manitobie, gdzie działo się znacznie mniej niż w Ontario czy Vancouver. Jeździł na deskorolce, aż kontuzje zatrzymały go około 25. roku życia, a podczas COVID-19 wrócił do desek dzięki fingerboardingowi.
Są trzy konkurencje: Game of SKATE, Best Trick oraz Best Run na trasie w stylu street. Spodziewano się ponad 20 parków fingerboardowych, otwartych dla każdego budowniczego, którego park spełnia normy bezpieczeństwa i jakości. Kehler zapowiedział też specjalny park od budowniczego, który rok wcześniej zrobił wyróżniającą się prezentację.
W zeszłym roku w każdej konkurencji startowało od 10 do 15 zawodników, a on spodziewał się więcej dzięki rozwojowi pobliskiego Calgary. Podoba mi się, że tę scenę buduje od zera jeden entuzjastyczny organizator.
Radical Fingerboards, australijski sklep i marka, kończy w tym roku dziesięć lat, a Blackriver uczciła tę okazję grafiką na deskę o nazwie Kangaroo Country, powstałą we współpracy. Lubię, gdy marka tłumaczy myśl stojącą za projektem, zamiast tylko pokazać zdjęcie produktu, a ten wpis robi dokładnie to.
Punktem wyjścia jest słowo „Country”. W Australii znaczy ono znacznie więcej niż miejsce na mapie. Obejmuje ziemię, wody, opowieści, wartości i obowiązki związane z terytorium przodków. Nawet słowo kangur wywodzi się od gangurru, określenia, którym naród Guugu Yimidhirr podzielił się z Jamesem Cookiem i załogą Endeavour w 1770 roku.
Grafika została ukształtowana przez sposób, w jaki wiele aborygeńskich tradycji artystycznych łączy opowieść, zwierzęta, przyrodę i miejsce. Zespół zaznacza, że Australia jest domem dla wielu różnych narodów, z których każdy ma własne języki, prawa i style artystyczne, więc nie ma jednego wizerunku, który reprezentowałby je wszystkie. Ta grafika nie ma zatem kopiować ani naśladować świętych opowieści czy symboli żadnej społeczności. Jest opisywana jako szersze nawiązanie do przyrodniczego i kulturowego znaczenia kangura, stworzone z szacunkiem dla Pierwszych Narodów Australii.
Najbardziej podobała mi się myśl zamykająca wpis: fingerboarding to kultura zbudowana na kreatywności, wspólnych sesjach i lokalnych scenach, a nie tylko na małym przedmiocie pod palcami. Dla Blackriver i Radical deska jest zarazem świętowaniem dziesięciu lat i hołdem dla ludzi, którzy podtrzymują australijską scenę, sesja po sesji. Według wpisu wkrótce trafi do amerykańskiego sklepu.
Zobaczenie fingerboardu na łamach magazynu L'Équipe to wiadomość, która cieszy każdego, kto od jakiegoś czasu śledzi tę małą scenę. Numer 2287, datowany na 5–11 sierpnia 2026 roku, poświęca temu tematowi pięć stron (od 48 do 52) pod tytułem „Juste deux doigts” („Tylko dwa palce”).
Reportaż nagrano pod koniec kwietnia 2026 roku podczas Finger Skate Contest w Soorts-Hossegor, w departamencie Landes. Tekst napisał Nicolas Herbelot, zdjęcia wykonał Christophe Berlet, a zdjęcie na okładkę – Sébastien Leban.
W materiale pojawiają się znane postacie tej sceny: Renaud, znany jako Rusty Peio, jeden z trzech prowadzących konto Finger Board France; Hector, student z Bordeaux, który robi trzy–cztery deski tygodniowo dla swojej marki Die Trying; Lugh, 14-latek, który przyjechał z parkiem zbudowanym własnymi rękami; oraz Bruno Gradel, który prezentował miniparki Sk8art, a każdy z nich wymaga od 40 do 60 godzin pracy.
Magazyn daje też głos Damienowi Bernadetowi, przedstawianemu jako francuski pionier tej dyscypliny, z 30-letnim doświadczeniem i marką Close Up od 2007 roku. Zapadło mi w pamięć zdanie, które magazyn wyróżnia: „Le fingerboard, c'est le piano des board cultures” („Fingerboard to fortepian kultur deskowych”).
Osobiście podoba mi się, że w gazecie pokazano zarówno rzemieślników, jak i dzieciaki oraz budowniczych parków. To właśnie czyni tę społeczność tak bogatą. Wymienione marki (Close Up, Die Trying, Otter) są wszystkie w francuskim przewodniku po markach fingerboardu na fingerboard.fr.
Źródło: fingerboard.fr
FingerboardFingerTricksUndRampenprzetłumaczono · DE
Podsumowania roku zwykle są suche, więc wpis Wrapped od Blackriver od razu wywołał u mnie uśmiech. Zespół opisuje 2025 jako „głośny, w najlepszym sensie” i poparł to kilkoma liczbami, które dobrze pokazują, jak duża jest ta scena.
Stworzyli lub wydali dziesięć nowych grafik na deski i siedem ramp. Jedna grafika miała wyprzedać się w 0,3 sekundy, a trzy tajne kolaboracje wyciekły, zanim zespół zdążył udawać, że są tajne. Do tego dochodzi dziewięć nowych sklepów w rodzinie Blackriver i prawie 100 wspieranych wydarzeń.
Bardziej niż statystyki ciekawi mnie ton. Mnóstwo kilometrów w busie z rzeczami, które właściwie nie powinny się tam zmieścić, spotkania z ludźmi, którzy od razu wydawali się starymi przyjaciółmi, i cała fala nowych fingerboarderów wciągniętych przez społeczność. Między wierszami są anegdoty: zaginione kółka, nakrętki zjedzone przez odkurzacz i Wi-Fi, które zawsze zrywało w najgorszym możliwym momencie.
Na koniec zespół dziękuje społeczności: „chaotycznie, bałaganiarsko, niewyspanie i jakoś idealnie”. Zbudowali to fani, a trzymały to naklejki. Pełne podsumowanie ma pojawić się później. Dla mnie ten wpis dobrze pokazuje, ile może się wydarzyć w tak małej niszy, gdy wiele osób poświęca jej czas.
W latach parzystych świat fingerboardu spotyka się w Niemczech. Fast Fingers 22, 22. edycja mistrzostw świata, odbyła się w sobotę 20 czerwca 2026 roku w Schwarzenbach an der Saale w Bawarii.
Organizatorem jest Blackriver, który prowadzi tę imprezę od 1999 roku. W latach parzystych odbywa się stacjonarnie, w nieparzystych przenosi się do internetu. Tegoroczna edycja odbyła się w siedzibie Blackriver.
W programie znalazły się rywalizacja o tytuł mistrza świata w fingerboardzie 2026, nagrody dla medalistów, otwarte sesje, oceniane przejazdy oraz battle'e między zawodowcami, doświadczonymi riderami i amatorami. Udział kosztował 50 € dla uczestników, a sędziowie mogli się również zapisać.
Na stronie fingerboard.fr znajdziemy nawet praktyczne wskazówki: najbliższe lotnisko to Norymberga, około 2 godzin jazdy, dalej Praga (2 godz. 30 min) i Monachium (3 godz. 30 min). Z Paryża dojazd samochodem zajmuje około 10 godzin, ze Strasburga 7 godzin.
Fascynujące jest to, że zawody od ponad ćwierćwiecza są organizowane w ten sam sposób. Oficjalne informacje znajdziecie na stronie fast-fingers.com oraz na Instagramie: @fastfingers_22 i @blackriver_official.
Uwielbiam historie, w których hobby po cichu zamienia się w projekt całej okolicy, a ta z Los Angeles jest świetnym przykładem. W Atwater Village, w pobliżu mostu Glendale-Hyperion, na ziemnych wałach wzdłuż rzeki L.A. stoi miniaturowy skatepark dla fingerboardów. Nie ma adresu i według LAist nikt tak naprawdę nie wie, kto zbudował pierwszą wersję i kiedy.
Pierwsze triki na maleńkich rampach i poręczach pojawiły się w mediach społecznościowych w marcu. Ryan Diaz, który dziś pomaga prowadzić konta parku, znalazł to miejsce i zaczął je rozbudowywać. Podobno zaczynało się od około sześciu na sześć stóp, a teraz park ma około 90 stóp długości i cztery stopy wysokości, z rampami, poręczami i mnóstwem malowideł, w tym dużym napisem „LA” w kolorze Dodger Blue oraz muralem z rekinem nawiązującym do Szczęk.
To, co mnie uderzyło, to fakt, że nie jest to tylko miejsce do kręcenia nagrań. Soboty to dni budowy, zaczynające się o 11:00, kiedy Diaz i współzarządca Gilbert Medrano pokazują lokalnym dzieciom, jak wylewać beton i formować nowe przeszkody. Diaz ma nadzieję, że miasto pewnego dnia uzna park za lokalny punkt orientacyjny.
Cytowani w artykule goście dodają tej historii uroku. Jeden z wieloletnich fingerboardzistów mówi, że to jak prawdziwa jazda na deskorolce, a inny stały bywalec, który po poważnej kontuzji zrezygnował z jazdy, codziennie wpada tu po pracy, bo fingerboard pozwala mu robić triki bez ryzyka urazu.
Osobiście uważam, że inspirujące jest to, że takie miejsce przyciąga budowniczych, dzieci i starych deskorolkarzy. Jeśli kiedyś będziecie w Los Angeles, sobotni dzień budowy wygląda na najlepszy moment na wizytę. Czy widzieliście publiczny park do fingerboardów w swojej okolicy? Chętnie przeczytam o tym w komentarzach.
Fast Fingers to zawody, które zdaje się znać każdy fingerboarder. Blackriver ogłosiła w kwietniu 22. edycję, która odbędzie się 20 czerwca 2026 roku w Schwarzenbach w Niemczech. Idea jest prosta: zawodowcy, nowicjusze, dzieci i weterani przy tych samych prawdziwych stołach, a stawką są nagrody pieniężne i tytuł Mistrza Świata w Fingerboardingu 2026.
Ogłoszenie szczegółowo opisuje format, co bardzo mi się spodobało. Pierwsza runda to przejazdy: pięć serii po 20 zawodników, każda po 45 sekund. Awansują czterej najlepsi z każdej serii oraz dziesięć najlepszych pozostałych wyników. Druga runda to Best Trick: pięć trików, po jednej próbie każdy, liczą się tylko trzy najwyższe noty, dzięki czemu awansuje 12 zawodników. Trzecia runda to jednominutowe przejazdy, a sześciu najlepszych trafia do finału, w którym w grze S.K.A.T.E. wyłania się mistrza.
Bilety można było kupić na miejscu: zwykły za 10 euro, ulgowy za 6 euro i rodzinne od 12 euro. Otwarcie bram planowano na 10:00, a zawody miały ruszyć o 12:00. Zawodnicy i sędziowie mogli się zarejestrować przez stronę z linkami organizatorów.
Część o historii też warto przeczytać. Pierwsze zawody odbyły się w 1999 roku w Blackriver Skateshop, w 2008 roku stały się mistrzostwami świata, w 2019 roku przyciągnęły ponad 800 gości z 22 krajów, a w 2022 roku przeniosły się do internetu. Od teraz wydarzenia się przeplatają: w latach parzystych odbywa się impreza na żywo, a w pozostałych Fast Fingers Online.
Marka skate'owa, która otwiera swój sklep dla fingerboarderów, zasługuje na uwagę. 13 czerwca 2026 roku, w godzinach 14–18, sklep Vans w Paryżu La Défense gościł Vans Fingerboard Jam.
Wydarzenie zorganizowało Vans wspólnie z dwiema markami fingerboardów: Close Up, paryską marką założoną w 2006 roku, i Otter. W programie znalazły się sesje w sklepie co 30 minut, prowadzone przez riderów i pomyślane zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych.
Jazda na miejscu była bezpłatna przez cały czas trwania wydarzenia, z atrakcjami dla wszystkich grup wiekowych, niezależnie od tego, czy przychodziło się z rodziną, czy ze znajomymi. Koło fortuny dawało też szansę na wygranie ekskluzywnych nagród; strona wydarzenia nie precyzuje jakich.
Wstęp był bezpłatny. Zapisy online na godziny sesji były zalecane, ale nie obowiązkowe: jeśli miejsca w internecie się skończyły, można było po prostu przyjść do sklepu.
W tym formacie podoba mi się to, że kieruje się przede wszystkim do osób, które nigdy nie dotykały fingerboarda. Ta dyscyplina rozwija się głównie dzięki sesjom pasjonatów, więc otwieranie drzwi nowym osobom to dobry pomysł.
Blackriver, niemiecka marka fingerboardów, opublikowała podsumowanie 2025 roku, a liczby czyta się z przyjemnością. Zespół wypuścił 10 nowych grafik na deski, zbudował 7 ramp i policzył prawie 100 wydarzeń, które wsparł w ciągu roku.
Pisze też, że do rodziny dołączyło 9 nowych sklepów. Podobno jedna z grafik wyprzedała się w 0,3 sekundy, a trzy tajne współprace wyciekły, zanim zespół zdążył je utrzymać w tajemnicy. Do sceny dołączyła także fala osób, które fingerboardingiem zajmują się po raz pierwszy, i to właśnie ta część najbardziej mnie cieszy.
Ton wpisu jest zabawny: zgubione kółka, nakrętki zamkowe poświęcone odkurzaczowi, Wi-Fi, które zawodzi zawsze w najgorszym momencie, i niekończące się prośby o jeszcze jedną naklejkę. Za żartami widać, jak wiele w tym hobby zależy od wydarzeń, budowy parków i społeczności.
To blog marki, więc liczby warto traktować jako podsumowanie samego zespołu. Jako migawka tego, jak żywy był świat fingerboardów w 2025 roku, to jednak przyjemna lektura. Wpis jest datowany na kwiecień 2026.
