Czy ultralight naprawdę przejmuje szlaki? Co pokazują dane z ankiet wśród thru-hikerów

Często wydaje się, że każdy na szlaku ma kwiltową kołdrę, namiot na kijkach i plecak z DCF, więc zainteresowało mnie, że The Trek przyjrzał się własnym wynikom ankiet, by zapytać, czy ultralight rzeczywiście zdobywa dominującą pozycję w thru-hikingu.

Powszechna definicja ultralightu to masa bazowa poniżej 10 funtów (około 4,5 kg). W ankiecie The Trek z 2025 roku dotyczącej Szlaku Appalachów, w której wzięło udział 279 osób, w tym przedziale znalazła się tylko niewielka część. Przeciętny piechur zaczynał z masą bazową 20 funtów, a kończył z 18. Kiedy ankieta po raz pierwszy zbierała te dane w 2016 roku, typowa wartość wynosiła 19 funtów, więc praktycznie nic się nie zmieniło. PCT pokazuje podobny obraz: ankieta Halfway Anywhere z 2025 roku podała średnią masę bazową na starcie 17,8 funta, a na mecie 15 funtów.

Autor proponuje kilka wyjaśnień. Dane z ankiet nie sięgają wystarczająco daleko, by uchwycić wielkie innowacje sprzętowe, a wiele osób kupuje lżejszy sprzęt, by zrobić miejsce na wygody, takie jak szersza mata, dodatkowe skarpety czy książka w miękkiej okładce. Być może sprzęt staje się powszechny szybciej niż minimalistyczna filozofia, która za nim stoi. Wybór namiotów mówi to samo: Zpacks Duplex i Durston X-Mid zajęły pierwsze i drugie miejsce, a na trzecim znalazł się Big Agnes Copper Spur, który nie jest ultralightowy. Dominowały lekkie, ale nieultralightowe plecaki, jak Osprey Exos i ULA Circuit, a średnia pojemność plecaka wyniosła 53 litry.

Dla mnie wniosek jest taki, że ultralight to spektrum. Większość piechurów łączy kilka lekkich elementów ze zwykłym sprzętem, a wielu jest zadowolonych z masy około 18 funtów. Autor pyta też, gdzie kończy się granica zbyt lekkiego, bo oszczędzanie gramów nie jest warte tego, by rano bolało całe ciało. Jeśli celem jest poniżej 10 funtów, dzisiejszy rynek ułatwia to bardziej niż kiedykolwiek, ale dane pokazują, że większość ludzi tego celu nie podziela.

Źródło: The Trek