Het geheim van een boeiende wereldopbouw: alles heeft een prijs.

Er is een vraag die ik steeds vaker gebruik om mijn verhalen te beoordelen: heeft de wereld die ik heb gecreëerd invloed op de beslissingen van de personages en, daarmee, op het verloop van het verhaal? Als het antwoord nee is, dan heb ik geen wereldopbouw gedaan; ik heb slechts een achtergronddecor gecreëerd.

Het centrale idee is eenvoudig en krachtig: in een fictieve wereld heeft alles een prijs. Elk aspect van de wereld moet een inspanning, een last met zich meebrengen, en die last moet aanhoudend, constant zijn en, vooral, als normaal worden ervaren door degenen die er wonen. Zelfs utopieën zijn niet gratis.

Ik heb het niet alleen over geld. De prijs is de inspanning die nodig is om een steen om te zetten in een keukengereedschap, om een stuk land in staat te stellen een gezin te voeden, of om een goed verteld verhaal het collectieve geheugen te activeren. Daar komt de achtergrondinformatie (lore) om de hoek kijken.

Het beste voorbeeld om dit te illustreren is een gebroken vaas. De manier waarop een personage reageert – "haal er een andere", "laten we er een nieuwe maken" of "er is geen andere" – maakt een enorm verschil: het zegt iets over het personage, zijn omgeving, zijn cultuur en de context, allemaal in één zin.

Ik ben ook niet overtuigd van het herhaaldelijk benadrukken van "conflict, conflict, conflict" alsof het de enige wet is. Conflict is geen verkeerd concept, maar het is niet het enige en het is niet verplicht. Ik vind dat nadenken over de "prijs" een verfijndere benadering is: de wereld vormt de personages, vervormt ze, informeert ze en geeft ze een doel.

Wanneer de wereld lijkt op de onze, bewegen de personages zoals wij en is er minder inspanning nodig. Maar wanneer de wereld anders is, is het de moeite waard om, scène voor scène, te vragen: wat kost het elk personage om te doen wat hij doet?

Bron: Guajars