De laatste twee smeden van Kedungkandang in Malang smeden nog steeds sikkels en machetes
In Kedungkandang, in de stad Malang, is nog altijd een traditionele smidse met een brandende oven in bedrijf. Volgens TIMES Indonesia smeden Sunar en zijn neef Yono het ijzer nog steeds met de hand in een werkplaats naast het kantoor van het politiebureau Polsek Kedungkandang. Vroeger werkten er zo'n tien mensen; nu zijn er nog maar twee over.
Er bestaat geen schriftelijke vastlegging van het jaar waarin de smidse is opgericht; de geschiedenis is van generatie op generatie mondeling doorgegeven. Een elektrische blazer helpt nu om de houtskool brandend te houden, maar het vormen van het gereedschap gebeurt nog grotendeels met de hand. Het ijzer komt van schroothandelaren, en het staal deels van de bladveren van gebruikte voertuigen, zoals bussen.
Het materiaal wordt verhit en herhaaldelijk gehamerd tot sikkels (arit) en machetes (parang). De handgrepen zijn van lamtorohout en op een handdraaibank gevormd, zodat ze prettig in de hand liggen. De prijs ligt tussen ongeveer 150.000 en 250.000 roepia, en er wordt geproduceerd op bestelling, niet naar een dagelijkse norm.
De houding van Sunar heeft mij geraakt. Hij blijft in dit vak niet vanwege rijkdom of status, maar omdat hij zich aanpast aan wat kopers nodig hebben. Ik hoop dat zulke vaardigheden, het smeden en monteren van handgrepen, niet verloren gaan nu er steeds minder opvolgers zijn.
Bron: TIMES Indonesia
Er bestaat geen schriftelijke vastlegging van het jaar waarin de smidse is opgericht; de geschiedenis is van generatie op generatie mondeling doorgegeven. Een elektrische blazer helpt nu om de houtskool brandend te houden, maar het vormen van het gereedschap gebeurt nog grotendeels met de hand. Het ijzer komt van schroothandelaren, en het staal deels van de bladveren van gebruikte voertuigen, zoals bussen.
Het materiaal wordt verhit en herhaaldelijk gehamerd tot sikkels (arit) en machetes (parang). De handgrepen zijn van lamtorohout en op een handdraaibank gevormd, zodat ze prettig in de hand liggen. De prijs ligt tussen ongeveer 150.000 en 250.000 roepia, en er wordt geproduceerd op bestelling, niet naar een dagelijkse norm.
De houding van Sunar heeft mij geraakt. Hij blijft in dit vak niet vanwege rijkdom of status, maar omdat hij zich aanpast aan wat kopers nodig hebben. Ik hoop dat zulke vaardigheden, het smeden en monteren van handgrepen, niet verloren gaan nu er steeds minder opvolgers zijn.
Bron: TIMES Indonesia
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren