Cartier Ceinture: vintage'owy zegarek o niezwykłej geometrii

Wśród zegarków o nietypowych kształtach Cartiera model Ceinture pozostaje jednym z najbardziej stonowanych. Jego ośmiokątna koperta, wywiedziona z kwadratu o ściętych rogach, oraz schodkowy bezel przywodzą na myśl klamrę paska, stąd nazwa. Pierwotnie zaprojektowany w 1927 roku, wrócił do łask w latach siedemdziesiątych dzięki kolekcji Louis Cartier, wprowadzonej w 1973 roku, która reinterpretowała dwanaście historycznych kształtów domu.

Nie ma jednej Ceinture i to właśnie trzeba wiedzieć przed zakupem. Referencja 78100 to mały model o wymiarach około 25 x 25 mm, 78099 ma 27 x 27 mm, 78208 powtarza ten rozmiar w wersji z dwukolorowego złota, a 17001, nazywany przez kolekcjonerów „Jumbo”, osiąga około 31 x 31 mm i ma mechanizm automatyczny (kaliber 2670). Pierwsze wersje kolekcji z 1973 roku mają napęd ręczny z kalibrem 78-1, a w latach osiemdziesiątych pojawiły się warianty kwarcowe.

Zwróciła moją uwagę pewna cecha konstrukcyjna: korona nie ma typowego niebieskiego kaboszonu z szafiru, lecz płaską, ośmiokątną formę wkomponowaną w wycięcie bezela, urządzenie nazywane wtedy „remontoir imperdable”. Efekt jest bardzo czysty, choć nakręcanie ręczne wymaga pewnej wprawy.

Dla miłośników vintage'owych Cartierów tarcza często robi różnicę. Niektóre egzemplarze mają pod pierścieniem minutowym napis „Paris” zamiast „Swiss”, co jest cechą wczesnych serii lub butiku przy rue de la Paix, i dziś są bardzo poszukiwane. Artykuł przypomina jednak, że samo to słowo nie uzasadnia wysokiej dopłaty: liczy się równie mocno stan koperty (czy nie jest przesadnie polerowana), świeżość emaliowanej tarczy, oryginalne złote zapięcie motylkowe i spójność podzespołów.

Mniej medialny niż Tank czy Santos, Ceinture zachowuje aurę ekskluzywności i to właśnie czyni go uroczym. Dobre przypomnienie, że kupując vintage, nabywa się konkretną referencję, a nie po prostu nazwę.

Źródło: Montres de Luxe