کارتیه سانتور: ساعت وینتیج با هندسه‌ای متمایز

در میان ساعت‌های فرمی کارتیه، سانتور همچنان یکی از خویشتن‌دارترین آن‌هاست. قاب هشت‌ضلعی آن که از مربعی با گوشه‌های بریده ساخته شده و حلقه‌ی پله‌ای‌اش، یادآور سگک کمربند است و نام هم از همین‌جا آمده است. این مدل که در ابتدا در سال ۱۹۲۷ طراحی شد، در دهه‌ی ۱۹۷۰ با مجموعه‌ی لوئی کارتیه که در ۱۹۷۳ معرفی شد و دوازده فرم تاریخی این برند را بازتفسیر می‌کرد، دوباره در کانون توجه قرار گرفت.

سانتور یکی نیست و همین نکته است که قبل از خرید باید دانست. مرجع 78100 نسخه‌ی کوچک با ابعاد حدود ۲۵ × ۲۵ میلی‌متر است، 78099 ابعادی برابر ۲۷ × ۲۷ دارد، 78208 همین اندازه را در طلای دو رنگ دارد، و 17001 که کلکسیونرها آن را «جامبو» می‌نامند با حرکت خودکار (کالیبر 2670) به حدود ۳۱ × ۳۱ میلی‌متر می‌رسد. نسخه‌های اولیه‌ی مجموعه‌ی ۱۹۷۳ با کوک دستی و کالیبر 78-1 بودند و نسخه‌های کوارتز در دهه‌ی ۱۹۸۰ ظاهر شدند.

یک جزئیات ساختاری توجهم را جلب کرد: تاج ساعت کابوشون آبی یاقوت معمول را ندارد، بلکه شکلی تخت و هشت‌ضلعی دارد که در شکاف حلقه جاسازی شده است؛ وسیله‌ای که آن زمان «remontoir imperdable» (کوک گم‌نشدنی) نامیده می‌شد. نتیجه بسیار خالص است، هرچند کوک دستی کمی مهارت می‌خواهد.

برای علاقه‌مندان کارتیه‌ی وینتیج، صفحه اغلب تفاوت را رقم می‌زند. برخی قطعات زیر حلقه‌ی ریلی به جای «Swiss» عبارت «Paris» دارند که نشانه‌ی سری‌های اولیه یا بوتیک خیابان لا پیکس است و امروزه بسیار طالب دارند. با این حال، مقاله یادآوری می‌کند که این یک کلمه به‌تنهایی قیمت بالا را توجیه نمی‌کند: وضعیت قاب (پولیش بیش‌ازحد نشده باشد)، تازگی صفحه‌ی مینا، قفل تاشوی طلای اصلی و یکدستی قطعات به همان اندازه مهم‌اند.

کم‌سروصداتر از تانک یا سانتوس، سانتور هاله‌ای از انحصار را حفظ کرده و همین جذابیتش است. یادآوری خوبی است که در خرید وینتیج، مرجع مشخصی را می‌خرید نه فقط یک نام را.

منبع: Montres de Luxe