Cyberpunksetting «Neonmythe»: zes rassen van Gigapolis, de stad van de eeuwige nacht
Op Habr vond ik een artikel over het tafelrollenspelsetting «Neonmythe»: een ongewone cyberpunk die zich afspeelt in Gigapolis, een stad van eeuwige nacht en neonlicht. Daar leven niet-menselijke wezens van zes rassen, terwijl mensen zich verschuilen in een verborgen wijk die het Epicentrum heet. In de stad worden geen kinderen geboren: nieuwkomers komen van buitenaf, en pasgeborenen in het Epicentrum zijn eerst mens en worden pas later een van de rassen.
Het meest vond ik de «Cijfer» geweldig, een meerlagige virtuele kopie van de stad, geregeerd door «mediagoden». De digitale wereld is monochroom, er zijn groene verbindingslijnen tussen de apparaten te zien, en berichten kunnen worden onderschept, gewist of veranderd. Er is ook een mooi logisch detail: er zijn geen vuurwapens in de stad, omdat de verbinding met het Cijfer de snelheid van echte voorwerpen beperkt. En boeken bezitten is bij wet verboden.
De rassen hebben treffende eigenaardigheden. Neovampiers hebben blauwzwarte huid en zweven boven de grond; elke dag moeten ze «de kleur drinken» van een ander wezen. Zen-chi hebben geen handen, maar twee stenen blokken met «vingers», die ze met gedachtekracht bedienen. Diodes zijn wezens van metaal of plastic met een holografisch dierlijk gezelschap, en paddenstoelmorfen zijn dol op taalkunde en welsprekendheid. Er zijn ook dierenmensen en schaduwen. Na zware schokken kunnen bewoners zelfs naar een ander ras «afdrijven».
De basis van het spel is het «Verbond»: verschillende helden zijn verbonden door een gezamenlijke opdracht van een waarnemer uit het Epicentrum, en een uitnodiging krijgen geldt als prestigieus. Voor de regels is er de app «Neonmythe: Catechismus», waarin generatoren de d6 vervangen, en voor zeldzame, ingewikkelde situaties wordt een stapel grote arcana van de tarot gebruikt.
Het is een mooi voorbeeld van hoe een wereld wordt opgebouwd uit onderling verbonden beperkingen, en niet uit een verzameling willekeurige ideeën.
Bron: Habr
Het meest vond ik de «Cijfer» geweldig, een meerlagige virtuele kopie van de stad, geregeerd door «mediagoden». De digitale wereld is monochroom, er zijn groene verbindingslijnen tussen de apparaten te zien, en berichten kunnen worden onderschept, gewist of veranderd. Er is ook een mooi logisch detail: er zijn geen vuurwapens in de stad, omdat de verbinding met het Cijfer de snelheid van echte voorwerpen beperkt. En boeken bezitten is bij wet verboden.
De rassen hebben treffende eigenaardigheden. Neovampiers hebben blauwzwarte huid en zweven boven de grond; elke dag moeten ze «de kleur drinken» van een ander wezen. Zen-chi hebben geen handen, maar twee stenen blokken met «vingers», die ze met gedachtekracht bedienen. Diodes zijn wezens van metaal of plastic met een holografisch dierlijk gezelschap, en paddenstoelmorfen zijn dol op taalkunde en welsprekendheid. Er zijn ook dierenmensen en schaduwen. Na zware schokken kunnen bewoners zelfs naar een ander ras «afdrijven».
De basis van het spel is het «Verbond»: verschillende helden zijn verbonden door een gezamenlijke opdracht van een waarnemer uit het Epicentrum, en een uitnodiging krijgen geldt als prestigieus. Voor de regels is er de app «Neonmythe: Catechismus», waarin generatoren de d6 vervangen, en voor zeldzame, ingewikkelde situaties wordt een stapel grote arcana van de tarot gebruikt.
Het is een mooi voorbeeld van hoe een wereld wordt opgebouwd uit onderling verbonden beperkingen, en niet uit een verzameling willekeurige ideeën.
Bron: Habr
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren