بونسای و تراریوم

مطمئناً، در اینجا ترجمه متن شما از ویتنامی به فارسی آمده است:

اخیراً، من به سبک "بونسای تراریوم مینی" علاقه زیادی پیدا کرده‌ام. این سبک، ترکیبی از هنر سنتی بونسای با تراریوم مدرن است - یک اکوسیستم کوچک که در یک ظرف شیشه‌ای قرار می‌گیرد، هم زیبا است و هم فضای کمی را اشغال می‌کند. پس از مدتی تحقیق و تجربه، چند نکته کلیدی را به دست آورده‌ام که می‌خواهم با افراد مبتدی به اشتراک بگذارم.

اولین نکته، انتخاب گیاه است. همه گیاهان برای محیط‌های بسته مناسب نیستند. من گیاه "فیکوس" (یا "بونسای کوچک") را به عنوان انتخاب اول توصیه می‌کنم، زیرا دارای تنه چوبی زیبا، برگ‌های کوچک و مقاومت خوبی در برابر رطوبت است. گیاه "جید" (یا "یشم") بهتر است در تراریوم‌های باز نگهداری شود، در حالی که گیاه "مای چیئو شوئی" (یا "گل آب") برای تراریوم‌هایی با درب مناسب است. از نگهداری گیاهان ساکولنت و کاکتوس در تراریوم‌های بسته خودداری کنید، زیرا به محیط خشک نیاز دارند.

لایه زیرین، بسیار مهم است و نباید نادیده گرفته شود: در پایین، یک لایه از سنگ‌ریزه برای زهکشی به ضخامت 3 تا 4 سانتی‌متر قرار دهید، سپس یک لایه از زغال فعال برای فیلتر کردن باکتری‌ها، یک پارچه توری برای جداسازی، و در نهایت یک لایه از خاک با ضخامت 8 تا 12 سانتی‌متر، و در آخر، پوشاندن با خزه. بزرگترین اشتباه افراد مبتدی، حذف لایه زهکشی یا آبیاری بیش از حد است - تراریوم‌ها به طور طبیعی رطوبت را حفظ می‌کنند، بنابراین تراریوم‌هایی با درب، فقط به 1 تا 2 بار آبیاری در ماه نیاز دارند.

در مورد مراقبت، من ظرف را در مکانی با نور غیرمستقیم قرار می‌دهم (جهت شرق یا شمال ایده‌آل است)، و از قرار دادن آن در معرض نور مستقیم خورشید از طریق شیشه خودداری می‌کنم، زیرا اثر گلخانه‌ای می‌تواند باعث سوختن برگ‌ها شود. هر هفته، درب را به مدت 30 تا 60 دقیقه باز می‌کنم تا تهویه شود، و به دنبال علائم کپک یا آفات می‌گردم. هرس کردن ملایم و منظم، بهتر از یک هرس شدید است.

صادقانه بگویم، لذت اصلی، نتیجه نهایی نیست، بلکه تماشای این باغچه کوچک است که هر روز زنده و در حال تغییر است.

منبع: InBonsai

بعضی درخت‌ها به خاطر تنهٔ‌شان خریده می‌شوند و این سرو کوهی نهالستانی نمونهٔ خوبی از آن است. Bonsai Empire شش سال کار روی درختی را ثبت کرده که هنگام خرید حدود ۲۰ سال داشت و پیش‌تر حدود ده سال در نهالستان رشد کرده بود تا مواد لازم را فراهم کند. قیمتش حدود ۲۰۰ دلار بود، سرمایه‌گذاری جدی‌ای که نویسندگان آن را با ضخامت و حرکت تنه توجیه‌پذیر می‌دانند.

اولین فرم‌دهی تهاجمی‌ترین بود. یک شاخهٔ بیش‌ازحد ضخیم شده حذف شد و به جایش شاخه‌های جوان‌تری گذاشته شدند که راحت‌تر خم می‌شوند. از آنجا که درخت سالم بود، بین ۳۰ تا ۴۰ درصد برگ‌ها برداشته شد. سپس جوانه‌های آویزان پاک شدند، شاخه‌های هم‌ضخامت دوتایی جفت شدند و از شاخه‌های اصلی به سمت نوک‌ها سیم‌پیچی شدند، با سیم نازک‌تر برای شاخه‌های باریک.

در تعویض گلدان، سوراخ‌های زهکشی با توری پوشانده شد و دو سیم بلند برای مهار درخت نصب شد. بخشی از خاک آلی نهالستان و چند ریشهٔ قدیمی و تیره برداشته شد و بستر از ترکیب آکاداما، سنگ آتشفشانی و پومیس ساخته شد. خاک قدیمی به تدریج و طی چند تعویض گلدان جایگزین می‌شود تا ریشه‌ها تحت فشار نباشند.

در سال‌های ۲ تا ۴ تقریباً کاری نشد، جز هرس سبک دو بار در سال. در سال ۵ دومین فرم‌دهی با شاخه‌های کوچک و زاویه‌ها انجام شد و یک تعویض گلدان دیگر. امروز درخت تقریباً کامل است و توده‌های برگ متراکم‌تری دارد.

چیزی که بیشتر دوست دارم این ایده است که بونسای هدف ثابتی ندارد و هر فصل کمی بیشتر صیقل داده می‌شود. نکتهٔ جالب این است که عنوان ویدیو از ۲۶ سال حرف می‌زند که احتمالاً سال‌های نهالستان را هم در بر می‌گیرد.

منبع: Bonsai Empire

کوکداما یک تکنیک ژاپنی است که باغبانی و هنر دستی را با هم ترکیب می‌کند: توپی از بستر کاشت که با خزه پوشانده شده و گیاه در آن می‌روید، بدون گلدان. JardineriaOn راهنمایی برای ساختن آن در خانه منتشر کرده است.

برای انتخاب گیاه، گونه‌های با رشد کند توصیه می‌شوند که نیاز به جابه‌جایی مکرر ندارند، و گونه‌هایی که سایه یا نیم‌سایه را ترجیح می‌دهند تا آفتاب خزه را نسوزاند. از گزینه‌های پیشنهادی می‌توان سرخس، گیاهان گوشتی، ارکیده و بونسای را نام برد.

مواد لازم شامل بستر عمومی، پیت یا هوموس کرم خاکی، آکاداما (خاک آتشفشانی ژاپنی که رطوبت را نگه می‌دارد و می‌توان آن را با تکه‌های خرد شده کاشی یا آجر که ۲۴ ساعت خیس مانده‌اند جایگزین کرد)، خزه مانند اسفاگنوم، نخ ماهیگیری یا ریسمان، قیچی، پاش و یک کاسه بزرگ است.

فرایند با مخلوط کردن بستر و آکاداما با آب شروع می‌شود تا یک توده فشرده به دست آید. توپی با فرورفتگی در وسط ساخته می‌شود، گیاه طوری قرار می‌گیرد که ریشه‌ها خوب پوشیده شوند، و در پایان همه چیز با خزه پیچیده می‌شود. مقاله یادآوری می‌کند که حتی اگر توپ کاملاً گرد نباشد، آن ظاهر وحشی بخشی از جذابیت آن است. به نظر من این پروژه‌ای در دسترس برای ورود به دنیای خزه و بونسای است.

منبع: JardineriaOn

تراریوم‌ها در اسپانیا و سراسر اروپا به یک گرایش تزئینی و آموزشی تبدیل شده‌اند، به‌ویژه میان کسانی که دنبال گزینه‌های کم‌نگهداری هستند. JardineriaOn بررسی می‌کند که چرا آن‌ها خانه‌ها و دفترها را تسخیر کرده‌اند.

مقاله دو نوع را از هم جدا می‌کند. تراریوم‌های باز به آبیاری منظم نیاز دارند، در حالی که تراریوم‌های بسته آب و مواد مغذی خود را بازچرخانی می‌کنند. برای نوع باز گیاهان گوشتی و کاکتوس، و برای نوع بسته خزه، سرخس و فیتونیا را پیشنهاد می‌کند؛ گیاهان گوشتخوار هم ذکر شده‌اند.

برای ساختن آن، انتخاب یک ظرف شیشه‌ای توصیه می‌شود: با دهانه گشاد برای گیاهان بزرگ، یا یک شیشه درپوش‌دار برای یک اکوسیستم خودکفا. سپس یک لایه زهکشی از سنگ یا شن، زغال فعال برای تصفیه آب و جلوگیری از بو، و یک بستر مناسب می‌آید. باید دور از نور مستقیم خورشید قرار گیرد که ممکن است شیشه را گرم کند، و با احتیاط آبیاری شود: نوع بسته تقریباً هیچ‌وقت، نوع باز هر یک یا دو هفته.

از مزایای آن، استفاده آموزشی در مدارس برای توضیح چرخه‌های طبیعی و فتوسنتز، و اثر درمانی تماس با گیاهان ذکر شده است؛ کارگاه‌هایی هم برای سالمندان برگزار می‌شود. ایده دنیای کوچک زیر شیشه که صبر و مشاهده را آموزش می‌دهد را دوست دارم.

منبع: JardineriaOn

جوناس دوپوئیش از Bonsai Tonight به‌روزرسانی صادقانه‌ای درباره یک درخت Cryptomeria می‌دهد که چند سال تقریباً رها شده بود. آخرین به‌روزرسانی مربوط به سال ۲۰۲۰ بود، زمانی که برای اولین بار سیم‌پیچی شد و پس از آن بیشتر بدون مراقبت رشد کرد.

در اکتبر ۲۰۲۳، هنگام نوشتن کتاب Essential Bonsai Book، از این درخت به عنوان مطالعه موردی استفاده کرد. یک جلسه هرس و سیم‌پیچی آن را خوب مرتب کرد، چون ساختار پایه از قبل وجود داشت. اما در سه سال بعد دوباره بی‌نظم شد. او در سبک قبلی شاخه‌ها را بلند نگه داشته بود تا یک‌باره زیاد نبُرد، و تا جولای ۲۰۲۶ روشن شد که شکل کلی درخت به هرس بزرگی نیاز دارد.

بیشتر هرس را داوطلبان نیکول و جیانه انجام دادند. درخت از چهار سمت عکس گرفته شد تا شکل تنه و عمق شاخه‌ها سنجیده شود، و سه شاخه بزرگ برداشته شد: یکی از سمت چپ و دو تا از سمت راست. سپس درخت سیم‌پیچی شد و شاخه‌های لازم برای پر کردن کناره‌ها و پشت درخت نگه داشته شدند تا شکل از هر زاویه‌ای درست به نظر برسد.

نتیجه این است که Cryptomeria به‌طور ایده‌آل به یک یا دو هرس در سال نیاز دارد، بسته به میزان رشد. نگهداری منظم ساده است اما خسته‌کننده، و کار مداوم در نهایت نتیجه می‌دهد. از لحن صادقانه درباره بی‌توجهی خوشم آمد، که بسیاری از ما می‌توانیم با آن همذات‌پنداری کنیم.

منبع: Bonsai Tonight

گاهی درختی را بیشتر به خاطر تنه‌اش می‌خرند و این سرو کوهی نمونهٔ خوبی از آن است. Bonsai Empire این درخت را شش سال دنبال کرد. هنگام خرید حدود ۲۰ سال داشت و پیش‌تر حدود ده سال در نهالستان به‌عنوان ماده اولیه رشد کرده بود. قیمتش حدود ۲۰۰ دلار بود، سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی که نویسندگان آن را با تنهٔ محکم و حرکت زیبایش موجه می‌دانند.

در سال اول، شاخه‌ای که خیلی ضخیم شده بود حذف شد و با شاخه‌های جوان‌تر و هنوز انعطاف‌پذیر جایگزین شد. از آنجا که درخت سالم بود، حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد برگ‌ها برداشته شدند. جوانه‌های آویزان پاک شدند، جفت‌هایی از شاخه‌های هم‌ضخامت انتخاب شدند و از شاخه‌های اصلی به سمت بالا سیم‌پیچی شدند، با سیم نازک‌تر برای شاخه‌های نازک‌تر.

در تعویض گلدان، سوراخ‌های زهکشی با توری پوشانده شدند و درخت با دو سیم بلند ثابت شد. ریشه‌های قدیمی و تیره حذف شدند و بستر جدید از آکاداما، سنگ آتشفشانی و پومیس بود. خاک آلی قدیمی نهالستان در تعویض‌های بعدی به‌تدریج جایگزین می‌شود.

در سال‌های دو تا چهار کار زیادی نبود، جز هرس نگهدارنده دو بار در سال. در سال پنجم ظریف‌کاری شاخه‌ها، سیم‌پیچی دوباره و تعویض گلدان دوم انجام شد. در سال ششم درخت تقریباً کامل به نظر می‌رسد.

چیزی که بیشتر دوست دارم این ایده است که بونسای هرگز واقعاً تمام نمی‌شود. نکتهٔ جالب اینکه عنوان ویدیو از ۲۶ سال حرف می‌زند که احتمالاً سال‌های نهالستان را هم شامل می‌شود.

منبع: Bonsai Empire

گاهی درختی بیشتر به خاطر تنه‌اش خریده می‌شود و دقیقاً همین اتفاق اینجا افتاد. Bonsai Empire سرو کوهی حدود ۲۰ ساله‌ای را دنبال کرد که پیش‌تر حدود ده سال در نهالستان رشد کرده بود تا آماده شود. قیمت درخت حدود ۲۰۰ دلار بود. سازندگان آن را سرمایه‌گذاری جدی می‌نامند، اما معتقدند تنهٔ ضخیم با حرکت زیبایش ارزشش را داشت.

در اولین فرم‌دهی، شاخه‌ای که خیلی ضخیم شده بود حذف شد و با شاخه‌های جوان‌تری جایگزین شد که هنوز به خوبی خم می‌شوند. چون درخت سالم بود، حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد برگ‌ها برداشته شدند. بعد شاخه‌های آویزان و شاخه‌های کوچکی که رو به پایین رشد می‌کردند پاک شدند، شاخه‌های هم‌ضخامت دوتایی سیم‌پیچی شدند و کار از شاخه‌های اصلی به سمت بالا ادامه یافت، با سیم نازک‌تر برای شاخه‌های نازک‌تر.

گلدان هم توجه گرفت: سوراخ‌های زهکشی با توری پوشانده شدند و دو سیم بلند درخت را محکم نگه داشتند. ریشه‌های قدیمی و تیره حذف شدند و خاک جدید از آکاداما، سنگ آتشفشانی و پومیس ساخته شد. خاک آلی قدیمی در تعویض‌های بعدی گام‌به‌گام کنار گذاشته می‌شود تا فشار کمتری وارد شود.

در سال‌های ۲ تا ۴ کم‌تر کاری شد، جز هرس نگهدارنده دو بار در سال. در سال ۵ ظریف‌کاری شاخه‌ها، سیم‌پیچی دوباره و تعویض گلدان دوم انجام شد. در سال ۶ درخت تقریباً کامل به نظر می‌رسد.

پیامی که شخصاً دوست دارم این است که بونسای هرگز واقعاً تمام نمی‌شود. نکتهٔ دیگر اینکه عنوان ویدیو از ۲۶ سال حرف می‌زند که احتمالاً سال‌های نهالستان را هم شامل می‌شود.

منبع: Bonsai Empire

بیشتر ما از نهال‌های ارزان نهالستانی شروع می‌کنیم، به همین دلیل این پروژهٔ صنوبر مناسب مبتدی‌ها توجهم را جلب کرد. Bonsai Empire یک Picea abies پنج‌ساله را که حدود ۱۵ دلار از یک مرکز باغبانی محلی خریده بودند برداشت و حدود چهار سال دنبالش کرد، تا جایی که شبیه یک بونسای واقعی شد.

اولین قدم، تعویض گلدان بود. درخت در خاکی فقیر و عمدتاً آلی بود، پس به ترکیبی از آکاداما، سنگ آتشفشانی و پومیس منتقل شد. گلدان گرد را عمداً انتخاب کردند تا روی جلوی درخت بعداً تصمیم بگیرند، و هنوز آن را فرم نداده‌اند. این صبر را دوست دارم: درخت فرصت پیدا می‌کند جا بیفتد، پیش از آنکه کسی شروع به هرس کند.

حدود شش ماه بعد اولین فرم‌دهی انجام شد، با هرس و سیم‌پیچی، و شاخه‌های زیادی باقی ماندند تا گزینه‌ها باز بمانند. یک سال بعد شاخه‌ها دوباره هرس و با جزئیات بیشتری سیم‌پیچی شدند، و تا آن موقع حدود دو سال کار صرف شده بود. بعد از آن، درخت حدود دو سال آزاد گذاشته شد تا رشد کند، در حالی که ریشه‌ها گلدان را پر می‌کردند و شاخه‌ها ضخیم‌تر و شاخه‌شاخه می‌شدند.

در دومین تعویض گلدان، خاک قدیمی برداشته شد، ریشه‌ها کوتاه شدند و درخت به بستر تازه و گلدانی متناسب با طرح نهایی منتقل شد. نویسندگان می‌گویند که کار کوچک در هر جلسه، به جای یک بازسازی بزرگ، پروژه را جلو برد و باعث شد درخت سریع‌تر رشد کند.

من شخصاً از این موضوع احساس آرامش می‌کنم. برای شروع لازم نیست پیش‌بونسای گران‌قیمت خرید، و صنوبر گونه‌ای است که بسیاری از مبتدی‌ها از آن غافل می‌شوند. درس اصلی این داستان بیشتر دربارهٔ خویشتن‌داری و زمان‌بندی است.

منبع: Bonsai Empire

علاقه‌مندان به بونسای در کوت‌دازور این قرار را در تقویم خود یادداشت کنند: انجمن Art Bonsaï Club در ۲۴ و ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶، یعنی شنبه و یکشنبه، نمایشگاه منطقه‌ای را در سن‌ژان‌کاپ‌فراء برگزار می‌کند.

این رویداد در Espaces Les Néréides et Neptune در سن‌ژان‌کاپ‌فراء برگزار می‌شود. ورود آزاد است، پس فرصت خوبی است تا بدون هیچ تعهدی با این هنر آشنا شوید، چه کنجکاو باشید و چه از پیش علاقه‌مند.

برنامه شامل نمایشگاه، مسابقه، فروش، نمایش‌های عملی و سخنرانی است. مهمان افتخاری ژان‌پیر کاردینال است. در صفحه رویداد ساعات دقیق بازگشایی ذکر نشده و گفته شده که تضمینی نیستند، بنابراین بهتر است قبل از رفتن از انجمن پرس‌وجو کنید.

شخصاً این نمایشگاه‌های منطقه‌ای را دوست دارم: می‌شود از نزدیک درخت‌هایی را دید که دهه‌ها شکل گرفته‌اند و در نمایش‌ها دید که چگونه یک بوته ساده کم‌کم فرم می‌گیرد. همچنین فرصت خوبی است تا با علاقه‌مندان محلی گفت‌وگو کرد.

منبع: Côte d'Azur France

کنگرهٔ جهانی بونسای از معدود رویدادهایی است که جهان بونسای در مقیاسی واقعاً بین‌المللی گرد هم می‌آید. Bonsai Empire برای دهمین دوره که در کوالالامپور برگزار شد، به مالزی سفر کرد و با گزارشی از نمایشگاهی بازگشت که با آنچه معمولاً در اروپا یا آمریکا می‌بینیم متفاوت بود.

این کنگره را WBFF برگزار می‌کند که ایدهٔ محوری‌اش صلح جهانی از طریق بونسای است. هر چهار سال یک‌بار برگزار می‌شود و دوره‌های قبلی در ژاپن، آمریکا، کره، آلمان، پورتوریکو، چین و استرالیا برگزار شده بودند. موضوع این دوره «وحدت در تنوع» بود و کنگرهٔ بعدی در سال ۲۰۳۰ در ماستریخت هلند برنامه‌ریزی شده است.

نمایشگاه محور رویداد بود، با بیش از ۱۵۰ بونسای به نمایش گذاشته‌شده. گونه‌های گرمسیری مانند فیکوس، Wrightia و Bucida تنه‌های عظیم، ریشه‌های هوایی، پایه‌هایی با قدرت طبیعی و تاج‌هایی با شکل دقیق را نشان می‌دادند. همچنین نمایشگاه بین‌المللی سوسکی با ۶۳ سنگ از ۱۰ کشور برپا بود.

برای من جالب است که سنتی که این‌قدر به گونه‌های معتدل پیوند خورده، در مناطق گرمسیری این‌قدر متفاوت به نظر می‌رسد. این مقاله درختان برنده را همراه با عکس و یک ویدئوی کامل از رویداد نشان می‌دهد.

منبع: Bonsai Empire

در اواخر ژوئیه، حیاط Pendopo Ronggo Djumeno در Caruban، در ناحیه مادیون، پر از درختان کوچک شد. سومین جشنواره بونسای Madiun Nyawiji هشت روز، از ۲۵ ژوئیه تا ۱ اوت ۲۰۲۶، برگزار شد و من گزارش آن را با لبخند خواندم.

برای جشنواره‌ای در سطح ناحیه، این آمار چشمگیر است. ۴۰۴ بونسای شرکت کردند که ۲۵۴ تای آن در رده عمومی و ۱۵۰ تای آن در رده golden small بود. شرکت‌کنندگان از خود مادیون و از نقاط مختلف جاوه شرقی و جاوه مرکزی آمده بودند. رویداد فقط داوری نبود: نمایشگاه عمومی، کارگاه‌های آموزش شکل‌دادن بونسای و بازار گیاهان زینتی هم برگزار شد.

بیشتر از همه سخنان دو نفر در محل را پسندیدم. بازدیدکننده‌ای به نام Lulu Humaira گفت بیشتر به بونسای‌های بالغ علاقه دارد، چون نگه‌داری از آن‌ها به زمان، صبر و پشتکار نیاز دارد. جمله‌ای که یادداشت کردم این بود: از روند لذت ببر، چون هیچ روندی فوری نیست. به نظرم این جمله برای این سرگرمی و همچنین برای کسانی که تراریوم می‌سازند یا خزه را آهسته پرورش می‌دهند، کاملاً مناسب است.

رئیس کمیته برگزاری، Yanuar Ristianto، گفت این جشنواره فقط یک مسابقه نیست. به گفته او، این راهی است برای معرفی هنر بونسای و در عین حال گشودن فرصت‌های اقتصادی خلاقانه با گیاهان زینتی در ناحیه مادیون. او همچنین امیدوار است شور و شوق علاقه‌مندان بونسای در منطقه دوباره زنده شود.

برای من چنین خبرهایی امیدبخش است، چون نشان می‌دهد جوامع بونسای محلی هنوز زنده‌اند و آهسته رشد می‌کنند، نه فقط در شهرهای بزرگ. امیدوارم این جشنواره به رویدادی سالانه تبدیل شود.

منبع: RRI.co.id (مادیون)