ผู้อาศัยสีสันริมแม่น้ำ: จากนกกระเต็นคอปกถึงนกช้อนหอยปีกขาว

Burung Indonesia เผยแพร่บทความเนื่องในวันแม่น้ำโลก และในฐานะคนที่ชอบดูนก ฉันคิดว่าแม่น้ำมักถูกลืม วันแม่น้ำโลกจัดขึ้นในวันอาทิตย์ที่สี่ของเดือนกันยายน เริ่มต้นในปี 2005 เมื่อสหประชาชาติเปิดทศวรรษ "น้ำเพื่อชีวิต" ไอเดียนี้มาจากนายมาร์ก แองเจโล นักรณรงค์เพื่อแม่น้ำ

บทความแนะนำนกบางชนิดที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำ นกกระเต็นคอปก (Todiramphus chloris) อยู่ในกลุ่มความเสี่ยงต่ำในบัญชี IUCN ปี 2026 และล่าปลากับสัตว์เล็กด้วยการพุ่งลงจากกิ่งไม้ นกยางควายชวา (Ardeola speciosa) สูงราว 46 เซนติเมตร รอเหยื่ออยู่ตามฝั่ง อีกสองชนิดน่าห่วงกว่ามาก นกช้อนหอยปีกขาว (Pseudibis davisoni) อยู่ในกลุ่มใกล้สูญพันธุ์วิกฤต และปัจจุบันหลงเหลือในโลกเพียงที่ลาว กัมพูชา และอินโดนีเซีย โดยมีบันทึกการพบในแม่น้ำมาฮากัมที่กาลีมันตันตะวันออก นกกระเต็นหูน้ำเงิน (Alcedo euryzona) ซึ่งเป็นสัตว์ถิ่นเดียวของชวา ก็อยู่ในกลุ่มใกล้สูญพันธุ์วิกฤตเช่นกัน และพึ่งพาแม่น้ำในพื้นที่ป่า

ที่เศร้าที่สุดคือนกอีโก้ง/นกหัวโต ชวา (Vanellus macropterus) ซึ่งเป็นสัตว์ถิ่นเดียวของชวา อยู่ในกลุ่มใกล้สูญพันธุ์วิกฤต และอาจสูญพันธุ์ไปแล้ว ไม่มีบันทึกที่ยืนยันได้ตั้งแต่ปี 1930–1940 และการสำรวจปี 2001–2012 ก็ไม่พบมัน

ตัวเลขคุณภาพน้ำในบทความทำให้ฉันพูดไม่ออก การตรวจสอบช่วงครึ่งแรกของปี 2025 ครอบคลุม 4,482 จุดใน 1,482 แม่น้ำ พบว่า 70.7% ของจุดปนเปื้อน และมีเพียง 29.3% ที่ผ่านมาตรฐาน ใน DKI จาการ์ตา หมู่เกาะเรียว และปาปัวใต้ จุดที่วัดทั้งหมดปนเปื้อน

ข้อเสนอแนะเรียบง่าย: อย่าทิ้งขยะลงแม่น้ำ ลดพลาสติกใช้ครั้งเดียว รักษาพืชพรรณริมฝั่ง และไม่ทำลายถิ่นอาศัยรอบ ๆ ฉันคิดว่าคำคมปิดท้ายก็เหมาะเช่นกัน: แม่น้ำที่แข็งแรงไม่ได้มีแค่น้ำที่ไหลเท่านั้น

ที่มา: Burung Indonesia