Well Dweller: de eenmans-metroidvania die zich tussen de verrassingen van het jaar heeft gewurmd
Ik had Well Dweller niet op de radar, en zo te lezen was ik niet de enige. In deze metroidvania besturen we Glimmer, een klein zwart vogeltje dat met zijn familie op de bodem van een put woont. Wanneer een wrede koningin beveelt alle vogels te vangen om van hun veren een jurk te maken, grijpt Glimmer een gigantische lucifer als wapen en trekt hij erop uit om zijn familie te redden in een koninkrijk op de rand van de ondergang. Alleen al met dat uitgangspunt had het me te pakken.
De recensie die ik las, gespeeld op PS5 Pro, prijst vooral hoe soepel de besturing is en het tempo waarin de vaardigheden binnenkomen: de lucifer in de muur steken, glijden, klimmen of tussen muren springen. Bovendien zorgt het gratis snelreizen vanaf de kampen ervoor dat terugkeren op je schreden verslavend is in plaats van vervelend.
De bazen zijn naar verluidt het beste van het spel, met een speciale vermelding voor een gevecht dat in de tweede fase de besturing omdraait en dat zeer meesterlijk is uitgewerkt. De art direction, geïnspireerd op geïllustreerde sprookjesboeken, en de soundtrack maken het geheel af.
Als minpunten worden weinig variatie in de basisgevechten en een zeer toegankelijke moeilijkheidsgraad genoemd. Toch krijgt het een 91/100 en wordt het gezien als een van de grote verrassingen van het jaar. En het meest indrukwekkende vind ik: het is het werk van één persoon, Kyle Thompson.
Bron: La Razón
De recensie die ik las, gespeeld op PS5 Pro, prijst vooral hoe soepel de besturing is en het tempo waarin de vaardigheden binnenkomen: de lucifer in de muur steken, glijden, klimmen of tussen muren springen. Bovendien zorgt het gratis snelreizen vanaf de kampen ervoor dat terugkeren op je schreden verslavend is in plaats van vervelend.
De bazen zijn naar verluidt het beste van het spel, met een speciale vermelding voor een gevecht dat in de tweede fase de besturing omdraait en dat zeer meesterlijk is uitgewerkt. De art direction, geïnspireerd op geïllustreerde sprookjesboeken, en de soundtrack maken het geheel af.
Als minpunten worden weinig variatie in de basisgevechten en een zeer toegankelijke moeilijkheidsgraad genoemd. Toch krijgt het een 91/100 en wordt het gezien als een van de grote verrassingen van het jaar. En het meest indrukwekkende vind ik: het is het werk van één persoon, Kyle Thompson.
Bron: La Razón
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren