ShiftLens: 3D-geprinte oppervlakken die zonder elektronica van beeld wisselen
Een team van het MIT heeft ShiftLens gepresenteerd, een systeem waarmee je 3D-geprinte voorwerpen maakt waarvan het oppervlak van uiterlijk verandert zodra je erop drukt, het verschuift of het draait, en dat zonder sensoren, batterijen of schermen. Het werd ontwikkeld binnen de Human-Computer Interaction Engineering Group van het CSAIL. Wat me vooral aansprak, was het idee dat een voorwerp zelf zijn toestand laat zien.
Het voorbeeld is een reagensflesje: als de dop stevig dichtzit, verschijnt een vinkje, en bij een losse dop een gevaarsymbool. Beide afbeeldingen zijn direct in de fleswand geprint. Ook een deurbordje wisselt met een schakelaar tussen twee boodschappen.
Technisch combineert ShiftLens een laag lenticulaire lenzen, zoals je die kent van wisselplaatjes op ansichtkaarten, met een patroonlaag eronder waarin de beelden zijn opgesplitst in smalle, verweven strepen. Als de lenslaag een paar millimeter verschuift, vergroten de lenzen andere strepen en wordt een ander beeld zichtbaar. De beweging komt ofwel van de gebruiker zelf, bijvoorbeeld bij het losdraaien van een dop, ofwel van een mee geprint mechanisme zoals een schakelaar of wieltje.
Lenzen, kleuren, het lichaam en de mechaniek worden in één printgang gemaakt. Het team gebruikte een Stratasys J55 met material jetting, waarbij wateroplosbaar steunmateriaal de tussenruimte vult en daarna wordt weggespoeld. De grenzen zijn er wel: structuren dunner dan 200 µm zijn niet printbaar, bij een lensafstand van 5 mm zijn er hooguit tien toestanden, en de geometrie is beperkt tot translatie- en rotatievlakken.
Bron: 3Dnatives
Het voorbeeld is een reagensflesje: als de dop stevig dichtzit, verschijnt een vinkje, en bij een losse dop een gevaarsymbool. Beide afbeeldingen zijn direct in de fleswand geprint. Ook een deurbordje wisselt met een schakelaar tussen twee boodschappen.
Technisch combineert ShiftLens een laag lenticulaire lenzen, zoals je die kent van wisselplaatjes op ansichtkaarten, met een patroonlaag eronder waarin de beelden zijn opgesplitst in smalle, verweven strepen. Als de lenslaag een paar millimeter verschuift, vergroten de lenzen andere strepen en wordt een ander beeld zichtbaar. De beweging komt ofwel van de gebruiker zelf, bijvoorbeeld bij het losdraaien van een dop, ofwel van een mee geprint mechanisme zoals een schakelaar of wieltje.
Lenzen, kleuren, het lichaam en de mechaniek worden in één printgang gemaakt. Het team gebruikte een Stratasys J55 met material jetting, waarbij wateroplosbaar steunmateriaal de tussenruimte vult en daarna wordt weggespoeld. De grenzen zijn er wel: structuren dunner dan 200 µm zijn niet printbaar, bij een lensafstand van 5 mm zijn er hooguit tien toestanden, en de geometrie is beperkt tot translatie- en rotatievlakken.
Bron: 3Dnatives
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren