ShiftLens: سطوح چاپ‌سه‌بعدی که بدون الکترونیک تصویرشان عوض می‌شود
تیمی از MIT سامانه‌ای به نام ShiftLens را معرفی کرده است؛ سامانه‌ای برای چاپ سه‌بعدی اشیایی که ظاهر سطحشان با فشار دادن، کشیدن یا چرخاندن تغییر می‌کند، آن هم بدون حسگر، باتری یا صفحه‌نمایش. این سامانه در گروه Human-Computer Interaction Engineering Group در CSAIL توسعه یافته است. آنچه بیش از همه توجهم را جلب کرد، این ایده بود که یک شیء خودش وضعیتش را نشان دهد.
نمونه‌ی ارائه‌شده یک شیشه‌ی معرف است: وقتی درب محکم بسته باشد، علامت تیک دیده می‌شود و وقتی شل باشد، نماد خطر ظاهر می‌شود. هر دو تصویر مستقیماً روی دیواره‌ی شیشه چاپ شده‌اند. تابلوی درب هم با یک کلید بین دو پیام جابه‌جا می‌شود.
ازلحاظ فنی، ShiftLens لایه‌ای از عدسی‌های لنتیکولار را که در کارت‌پستال‌های تصویر متغیر دیده‌ایم با لایه‌ای الگو در زیر آن ترکیب می‌کند؛ لایه‌ای که تصاویر در آن به نوارهای باریک و در هم‌تنیده تقسیم شده‌اند. وقتی لایه‌ی عدسی چند میلی‌متر جابه‌جا می‌شود، عدسی‌ها نوارهای دیگری را بزرگ‌نمایی می‌کنند و تصویر دیگری دیده می‌شود. این حرکت یا از خود کار کاربر ناشی می‌شود، مثلاً باز کردن درب، یا از یک مکانیزم همراه با چاپ، مانند کلید یا چرخ.
عدسی‌ها، رنگ‌ها، بدنه و مکانیزم در یک بار چاپ ساخته می‌شوند. تیم از دستگاه Stratasys J55 با روش Material Jetting استفاده کرد؛ ماده‌ی پشتیبان محلول در آب فضاهای خالی را پر می‌کند و سپس شسته می‌شود. محدودیت‌ها هم واقعی‌اند: ساختارهای نازک‌تر از ۲۰۰ میکرومتر قابل چاپ نیستند، با فاصله‌ی عدسی ۵ میلی‌متر حداکثر ده حالت ممکن است و هندسه به سطوح انتقال و چرخش محدود است.
منبع: 3Dnatives
نمونه‌ی ارائه‌شده یک شیشه‌ی معرف است: وقتی درب محکم بسته باشد، علامت تیک دیده می‌شود و وقتی شل باشد، نماد خطر ظاهر می‌شود. هر دو تصویر مستقیماً روی دیواره‌ی شیشه چاپ شده‌اند. تابلوی درب هم با یک کلید بین دو پیام جابه‌جا می‌شود.
ازلحاظ فنی، ShiftLens لایه‌ای از عدسی‌های لنتیکولار را که در کارت‌پستال‌های تصویر متغیر دیده‌ایم با لایه‌ای الگو در زیر آن ترکیب می‌کند؛ لایه‌ای که تصاویر در آن به نوارهای باریک و در هم‌تنیده تقسیم شده‌اند. وقتی لایه‌ی عدسی چند میلی‌متر جابه‌جا می‌شود، عدسی‌ها نوارهای دیگری را بزرگ‌نمایی می‌کنند و تصویر دیگری دیده می‌شود. این حرکت یا از خود کار کاربر ناشی می‌شود، مثلاً باز کردن درب، یا از یک مکانیزم همراه با چاپ، مانند کلید یا چرخ.
عدسی‌ها، رنگ‌ها، بدنه و مکانیزم در یک بار چاپ ساخته می‌شوند. تیم از دستگاه Stratasys J55 با روش Material Jetting استفاده کرد؛ ماده‌ی پشتیبان محلول در آب فضاهای خالی را پر می‌کند و سپس شسته می‌شود. محدودیت‌ها هم واقعی‌اند: ساختارهای نازک‌تر از ۲۰۰ میکرومتر قابل چاپ نیستند، با فاصله‌ی عدسی ۵ میلی‌متر حداکثر ده حالت ممکن است و هندسه به سطوح انتقال و چرخش محدود است.
منبع: 3Dnatives
دیدگاه‌ها 0
اولین دیدگاه را به هر زبانی بنویس.
برای دیدگاه نوشتن وارد شو