آگاو: کاشت، پرورش و ترکیب این گیاه گوشتی

آگاو از مکزیک و مناطق خشک همسایه می‌آید. رزتی از برگ‌های گوشتی، اغلب دندانه‌دار، می‌سازد که به خاری بسیار تیز ختم می‌شود و رنگ آن از سبز مایل به آبی تا آبی فولادی تغییر می‌کند. بسته به گونه، ارتفاعش از ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر تا بیش از دو متر است. برای علاقه‌مندان گیاهان ذخیره‌کننده آب، خویشاوند بسیار مفیدی است: نگهداری کم، اما شخصیت قوی.

نکته تعیین‌کننده زهکشی است. راهنمای Jardiner Malin توضیح می‌دهد که بیشتر تلفات از آب زیاد در زمستان ناشی می‌شود، نه از سرما. توصیه می‌کند حداقل ۶ ساعت آفتاب کامل در روز، خاکی سنگلاخی یا شنی که با ۳۰ تا ۵۰ درصد مواد زهکش (شن درشت، پومیس، شن بدون آهک) سبک شده باشد و در آب‌وهوای مرطوب، تپه‌ای معدنی به ارتفاع ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر برای بالا بردن رزت. پوشش معدنی خاک را گرم می‌کند و گیاه را برجسته می‌کند.

در گلدان، بستر پیشنهادی حدود ۵۰ درصد خاک کاکتوس، ۳۰ درصد پومیس یا شن ریز و ۲۰ درصد شن درشت است، در گلدانی سنگین و سوراخ‌دار که ۲۰ تا ۳۰ درصد پهن‌تر از رزت باشد. زمستان‌گذرانی بدون یخبندان، در جای بسیار روشن، بین ۵ تا ۱۰ درجه، با آبیاری تقریباً صفر انجام می‌شود. در فصل، از مه تا سپتامبر آبیاری متوسط است و باید کل کلوخه خشک شود.

از نظر تحمل سرما، A. parryi و A. ovatifolia تا ۱۲ تا ۱۵ درجه زیر صفر در خاک خشک را تحمل می‌کنند، در حالی که A. attenuata کمتر از ۲ درجه زیر صفر را تحمل نمی‌کند. بسیاری از آگاوها تک‌زاد هستند: فقط یک بار گل می‌دهند، سپس رزت مادر می‌میرد و پاجوش‌هایی باقی می‌گذارد که در بهار یا تابستان جدا و ۳ تا ۷ روز خشک می‌شوند و بعد کاشته می‌شوند.

مراقب پوسیدگی، شپشک‌های سپری و در مناطق پرخطر، سوسک آگاو باشید. گیاه را با دستکش ضخیم و عینک نگه دارید، زیرا خار انتهایی هیچ اشتباهی را نمی‌بخشد.

منبع: Jardiner Malin