گیاهان کودکس‌دار

از زمانی که به گیاهان با ساقه ضخیم (کودکس) علاقه مند شدم، گیاه Tylecodon cacalioides به یکی از مورد علاقه های من تبدیل شده است. این گیاه از مناطق خشک آفریقای جنوبی می آید و چیزی که بیشتر من را جذب می کند، ساقه ضخیم و شاخه هایی است که شبیه مجسمه های زنده هستند. علاوه بر این، این گیاه یک چرخه رشد غیرمعمول دارد: در زمستان رشد می کند و در تابستان به حالت استراحت می رود، بنابراین باید یاد بگیریم که چگونه به درستی به آن توجه کنیم.

اولین چیزی که یاد گرفتم این است که این گیاه عاشق نور است. من آن را در خانه کنار پنجره ای قرار داده ام که نور زیادی دارد، چه نور مستقیم ملایم و چه نور غیرمستقیم روشن. آبیاری آن به فصل بستگی دارد: در دوره رشد، از زمستان تا بهار، به طور متوسط آبیاری می کنم و اجازه می دهم که خاک بین دو آبیاری خشک شود. در تابستان، زمانی که گیاه به حالت استراحت می رود و برگ هایش را از دست می دهد، تقریباً آبیاری را متوقف می کنم: یک بار در ماه یا کمتر. آب زیاد، دشمن اصلی این نوع گیاهان است.

برای خاک، از مخلوطی برای گیاهان ساکولنت و کاکتوس استفاده می کنم و به آن شن درشت یا پرلیت اضافه می کنم تا زهکشی خوبی داشته باشد. این گیاه به راحتی گرمای هوا را تحمل می کند، اما سرمازدگی شدید را دوست ندارد: در زمستان، سعی می کنم دمای آن از 5 درجه سانتیگراد پایین نیاید. فقط در دوره رشد، از کود مخصوص کاکتوس استفاده می کنم، اما مقدار آن را نصف می کنم.

مهمترین چیزی که برای من، مانند سایر علاقه مندان به کودکس، اهمیت دارد، این است که ساقه ضخیم گیاه بزرگتر شود. روشی که برای من موثر است این است: آبیاری منظم اما بدون غرقابی در دوره رشد، نور زیاد برای رشد متراکم، هرس کردن شاخه های ضعیف تا انرژی به سمت ساقه هدایت شود، و استفاده از یک گلدان که خیلی بزرگ نباشد. در هر بار تعویض گلدان، هر دو یا سه سال یک بار، قسمت پایینی گیاه را کمی بیرون می آورم تا نور به آن برسد، و از کود با نیتروژن کم و پتاسیم و فسفر زیاد استفاده می کنم.

مراقبت از یک گیاه Tylecodon، نیازمند صبر است، اما دیدن اینکه چگونه ساقه ضخیم آن شکل می گیرد، یکی از لذت بخش ترین تجربیاتی است که این علاقه برای من به ارمغان آورده است. اگر به گیاهان با ساقه ضخیم علاقه دارید، من این گیاه را به شما بسیار توصیه می کنم.

منبع: Caudexista

Gartenjournal در ژوئیه ۲۰۲۶ راهنمای نگهداری از گل صحرایی (Adenium obesum) را منتشر کرد. این گیاه درختچه‌ای است با تنهٔ ضخیم به نام کودکس که آب را ذخیره می‌کند. در داخل خانه معمولاً بین ۳۰ تا ۵۰ سانتی‌متر می‌ماند و گل‌های زنگوله‌ای‌اش از آوریل تا ژوئیه به رنگ‌های سفید، صورتی، قرمز یا بنفش ظاهر می‌شوند.

به نور و گرمای فراوان نیاز دارد. در تابستان می‌توان آن را بیرون گذاشت، اما باید کم‌کم به آفتاب عادت داده شود و دمایش نباید از ۱۵ درجهٔ سلسیوس پایین‌تر برود. در زمستان ۱۲ تا ۱۵ درجه مناسب است و هرگز نباید زیر ۱۰ درجه قرار بگیرد.

برای بستر، مقاله ترکیب خاک گل‌های گلدانی و ماسه را به نسبت ۸۰ به ۲۰ پیشنهاد می‌کند. گیاهان بذری خاک کاکتوس را بهتر تحمل می‌کنند، و گیاهان پیوندی با خاک گلدان سازگار می‌شوند. در پاییز کمتر آبیاری کنید، در زمستان تقریباً آب ندهید و از مارس دوباره افزایش دهید. تنهٔ شل و لاستیکی نشانهٔ کمبود آب است. از مارس تا اکتبر هر دو تا سه هفته یک بار با کود کاکتوس تغذیه کنید.

خواب زمستانه با ریزش برگ طبیعی است و گل‌دهی سال بعد را تقویت می‌کند. شیرابهٔ شیری‌رنگ آن سمی است، پس گیاه را از دسترس کودکان و حیوانات خانگی دور نگه دارید.

از اینکه متن تفاوت گیاهان بذری و پیوندی را توضیح داده خوشم آمد، چون هنگام انتخاب خاک معمولاً به این نکته توجه نمی‌شود.

منبع: Gartenjournal

آگاو از مکزیک و مناطق خشک همسایه می‌آید. رزتی از برگ‌های گوشتی، اغلب دندانه‌دار، می‌سازد که به خاری بسیار تیز ختم می‌شود و رنگ آن از سبز مایل به آبی تا آبی فولادی تغییر می‌کند. بسته به گونه، ارتفاعش از ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر تا بیش از دو متر است. برای علاقه‌مندان گیاهان ذخیره‌کننده آب، خویشاوند بسیار مفیدی است: نگهداری کم، اما شخصیت قوی.

نکته تعیین‌کننده زهکشی است. راهنمای Jardiner Malin توضیح می‌دهد که بیشتر تلفات از آب زیاد در زمستان ناشی می‌شود، نه از سرما. توصیه می‌کند حداقل ۶ ساعت آفتاب کامل در روز، خاکی سنگلاخی یا شنی که با ۳۰ تا ۵۰ درصد مواد زهکش (شن درشت، پومیس، شن بدون آهک) سبک شده باشد و در آب‌وهوای مرطوب، تپه‌ای معدنی به ارتفاع ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر برای بالا بردن رزت. پوشش معدنی خاک را گرم می‌کند و گیاه را برجسته می‌کند.

در گلدان، بستر پیشنهادی حدود ۵۰ درصد خاک کاکتوس، ۳۰ درصد پومیس یا شن ریز و ۲۰ درصد شن درشت است، در گلدانی سنگین و سوراخ‌دار که ۲۰ تا ۳۰ درصد پهن‌تر از رزت باشد. زمستان‌گذرانی بدون یخبندان، در جای بسیار روشن، بین ۵ تا ۱۰ درجه، با آبیاری تقریباً صفر انجام می‌شود. در فصل، از مه تا سپتامبر آبیاری متوسط است و باید کل کلوخه خشک شود.

از نظر تحمل سرما، A. parryi و A. ovatifolia تا ۱۲ تا ۱۵ درجه زیر صفر در خاک خشک را تحمل می‌کنند، در حالی که A. attenuata کمتر از ۲ درجه زیر صفر را تحمل نمی‌کند. بسیاری از آگاوها تک‌زاد هستند: فقط یک بار گل می‌دهند، سپس رزت مادر می‌میرد و پاجوش‌هایی باقی می‌گذارد که در بهار یا تابستان جدا و ۳ تا ۷ روز خشک می‌شوند و بعد کاشته می‌شوند.

مراقب پوسیدگی، شپشک‌های سپری و در مناطق پرخطر، سوسک آگاو باشید. گیاه را با دستکش ضخیم و عینک نگه دارید، زیرا خار انتهایی هیچ اشتباهی را نمی‌بخشد.

منبع: Jardiner Malin

Jardiner Malin در سپتامبر ۲۰۲۶ صفحهٔ خود دربارهٔ آدنیوم (Adenium obesum) را به‌روز کرد؛ گیاهی گوشتی از مناطق خشک که به خاطر کودکس متورّم و ذخیره‌کنندهٔ آبش ارزشمند است.

به جای بسیار روشن نیاز دارد، ترجیحاً پنجره‌ای رو به جنوب یا شرق؛ بدون نور کافی کشیده می‌شود و کم گل می‌دهد. بستر باید زهکشی بسیار خوبی داشته باشد، مثلاً خاک گلدانی عمومی مخلوط با ماسه یا پومیس، یا مخلوط کاکتوس. گلدان باید سوراخ زهکش داشته باشد و فقط کمی عریض‌تر از کودکس باشد؛ هر دو تا سه سال یک بار در بهار باید جابه‌جا شود.

فقط بین مه و سپتامبر و آرام‌آرام بیرون برده می‌شود و دما هرگز نباید از ۱۰ درجهٔ سلسیوس پایین‌تر برود. آبیاری کم است، فقط وقتی بستر خشک شده، و در زمستان کمتر می‌شود، چون آب زیاد اصلی‌ترین علت پوسیدگی ریشه است. در دورهٔ رشد هر چهار تا شش هفته با کود گیاهان گلدار یا کاکتوس تغذیه کنید و در پاییز و زمستان قطع کنید.

کاشت بذر رایج‌ترین روش است اما کند است؛ قلمه زودتر گل می‌دهد ولی کودکس مشخصهٔ گیاه را شکل نمی‌دهد. ریزش برگ در زمستان طبیعی است تا وقتی کودکس محکم بماند. کل گیاه در صورت بلعیده شدن سمی است.

نکتهٔ دربارهٔ قلمه چیزی است که به خاطر می‌سپارم: اگر کودکس زیبا می‌خواهید، باید از مسیر بذر بروید.

منبع: Jardiner Malin

کادکس بخش ضخیم‌شده و اغلب چوبی پایه ساقه یا طوقه ریشه است که گیاه در آن آب و مواد مغذی ذخیره می‌کند. به‌خاطر همین شکل بطری‌مانند، کلکسیونرها گیاهان کادکسی را خیلی دوست دارند. در فهرست تازه‌ی Botanichka، از اینکه فقط گونه‌های کمیاب نیستند و گونه‌های نسبتاً در دسترس هم در آن هست خوشم آمد.

در فهرست شش گیاه آمده است. آدنیوم، یا «گل رز صحرایی»، اهل آفریقا و عربستان است و کادکس ضخیم و گل‌های بزرگی شبیه گل رز یا شیپور دارد. برافیکیتون استرالیایی «درخت بطری» با رشد کند است که تنه‌ی صاف خاکستری‌مایل به سبز دارد و در آبیاری اشتباهات را می‌بخشد. دیوسکورئا کادکسی زبر و نیمه‌مدفون در خاک دارد که شبیه پوست فیل است و چرخه‌ی فصلی مشخصی با دوره‌ی خواب دارد که در آن فقط کادکس زنده می‌ماند.

پس از آن پاکی‌پودیوم می‌آید، یک گیاه آبدار از ماداگاسکار با ساقه‌ی ضخیم و خاردار و برگ‌های بلند و باریک که آن را شبیه نخل می‌کند؛ ژاتروفا پودا‌گریکا با کادکس بطری‌شکل و برگ‌های شبیه برگ افرا و خوشه‌های گل مرجانی؛ و دورستنیا که کادکسش اغلب مانند یک دیسک پهن است.

قواعد نگهداری تقریباً یکسان است. زیاد آب بدهید اما کم، و بگذارید خاک تقریباً کاملاً خشک شود؛ آن‌ها را در آفتاب روشن و ترجیحاً کنار پنجره‌ی رو به جنوب بگذارید؛ از خاک سبک و کم‌مواد با افزودنی‌های زهکشی و گلدان‌های کم‌عمق با سوراخ‌های زهکش بزرگ استفاده کنید. دشمنان اصلی آن‌ها پوسیدگی ریشه، کنه‌ی عنکبوتی و شپشک آردی هستند. ریزش برگ در دوره‌ی خواب طبیعی است.

برای من مهم‌ترین نتیجه‌ی این مقاله این است که گیاهان کادکسی فراموشی در آبیاری را خیلی بیشتر از مراقبت بیش‌ازحد می‌بخشند.

منبع: Botanichka

Planet Desert در مه ۲۰۲۶ مرور کلی خود از گیاهان کودکس را به‌روز کرد و این مطلب نقشهٔ اول خوبی برای این سرگرمی است. کودکس ساقه یا ریشهٔ متورّمی بالای خاک است که آب را ذخیره می‌کند؛ این گیاهان را کودیسیفرم یا پاکی‌کاول هم می‌نامند و بیشترشان از مناطق خشک مکزیک یا آفریقا آمده‌اند.

فهرست شامل Beaucarnea recurvata (نخل دم‌اسبی)، Jatropha podagrica (شکم بودا)، Pachypodium lamerei (نخل ماداگاسکار)، Euphorbia stellata (سر مدوسا)، Ficus petiolaris (انجیر صخره‌ای که داخل خانه حدود ۲ متر می‌شود و برای بونسای مناسب است)، Fockea edulis و Adenium obesum است که صفحه آن را سمی معرفی می‌کند.

مراقبت پایه ساده است: در بهار و تابستان منظم آبیاری کنید اما بگذارید خاک بین دو آبیاری خشک شود؛ در زمستان کم آب دهید؛ از خاک شنی با زهکشی خوب یا خاک کاکتوس استفاده کنید؛ نور کامل خورشید بدهید و یادتان باشد بیشترشان در برابر یخ‌زدگی مقاوم نیستند. برای تکثیر، بذر بهترین روش است.

بخش پرسش‌های متداول به کودکس نرم آدنیوم می‌پردازد که می‌تواند ناشی از از دست رفتن آب، آسیب در حمل‌ونقل، قارچ ریشه، خاک فشرده یا گلدان بیش‌ازحد بزرگ باشد. مراحل بازیابی شامل برداشتن برگ‌ها و گل‌ها، بریدن ریشه‌های پوسیده، پاشیدن پودر آهک روی زخم‌ها و خشک کردن گیاه در آفتاب دست‌کم دو روز است.

به نظرم این مقاله نقطه شروع خوبی برای انتخاب گیاه بعدی است.

منبع: Planet Desert

پای فیل (Beaucarnea recurvata) که به آن درخت بطری یا نخل دم‌اسبی هم می‌گویند، یکی از ساده‌ترین گیاهانی است که پایه تنه‌اش ضخیم شده است. پایه آب ذخیره می‌کند، پس گیاه فراموش‌شدن را بهتر از مراقبت بیش از حد تحمل می‌کند. سمی نیست، در داخل خانه تا حدود ۱٫۵ متر رشد می‌کند و برگ‌های خاکستری‌سبز تا ۵۰ سانتی‌متر دارد. در جنگل‌های خشک مکزیک می‌تواند تا ۹ متر بلند شود و بیش از ۳۵۰ سال عمر کند، عددی که به نظرم بسیار تحسین‌برانگیز است.

نور بسیار روشن و آفتاب را دوست دارد؛ بهترین جا پنجره رو به جنوب یا غرب است، و آفتاب سوزان ظهر تابستان را می‌توان با پرده ملایم کرد. وقتی به آفتاب عادت کرد، در تابستان می‌تواند بیرون برود. وقتی دمای بیرون زیر ۸ درجه برود، باید به داخل برگردد. در زمستان ۱۰ تا ۱۵ درجه ایده‌آل است؛ زیر ۷ درجه را تحمل نمی‌کند و از جریان هوای سرد باید پرهیز کرد.

فقط زمانی آبیاری کنید که خاک بین دو آبیاری کاملاً خشک شده باشد: در بهار و تابستان حدود هر ۱۴ روز، در اتاق گرم در پاییز و زمستان حدود ماهی یک بار، و در زمستان‌گذرانی در جای خنک تقریباً هیچ. فقط در فصل گرم، ماهی یک بار، با نصف دوز کود کاکتوس یا گیاهان سبز کوددهی کنید. بستر مناسب، خاک کاکتوس نفوذپذیر با شن درشت فراوان است.

فقط هر سه تا پنج سال یک بار، ترجیحاً بین اواسط بهمن تا آخر اسفند، در گلدان کم‌عمق دارای زهکش منتقل کنید. برگ‌های زرد و نرم معمولاً نشانه آب‌ماندگی است و نوک‌های قهوه‌ای نشانه کم‌آبی یا هوای خشک. تکثیر بهتر است با بذر یا پاجوش انجام شود؛ به گفته مقاله، قلمه از تنه تقریباً ریشه نمی‌دهد.

جالب است که هرس در بهار شاخه‌های جانبی را تحریک می‌کند؛ محل برش باید با موم یا پوشش ترمیم زخم محافظت شود.

منبع: Gartenjournal

Pachypodium lamerei از آن کلاسیک‌هایی است که تقریباً همه در نهایت یکی از آن‌ها را می‌خرند. با اینکه نامش نخل ماداگاسکار است و شبیه یک نخل خاردار به نظر می‌رسد، گیاهی گوشتی از خانوادهٔ Apocynaceae است و کاکتوس نیست. راهنمای مراقبتی که پیدا کردم، نکات اصلی را خوب خلاصه کرده بود.

در زیستگاه طبیعی‌اش ممکن است به ۳ تا ۴ متر برسد، اما در گلدان معمولاً بین ۳۰ سانتی‌متر و ۱٫۵ متر باقی می‌ماند. به نور و گرمای زیاد نیاز دارد و دمای روز باید بین ۲۰ تا ۳۰ درجه باشد؛ زیر حدود ۱۵ درجه ممکن است برگ‌هایش را بریزد و وارد خواب شود. بی‌برگ شدن در زمستان طبیعی است و با برگشتن گرما دوباره جوانه می‌زند.

آبیاری نکتهٔ حساس ماجراست. از آنجا که آب را در ساقه‌اش ذخیره می‌کند، خشکی را بهتر از آبِ زیاد تحمل می‌کند. در بهار و تابستان هفته‌ای یک یا دو بار و اجازه دهید بستر بین دو آبیاری خشک شود؛ در پاییز و زمستان هر دو هفته یک بار، یا اگر در حال استراحت است، اصلاً آب ندهید. مقاله پوسیدگی ریشه را اصلی‌ترین علت مرگ این گونه ذکر می‌کند.

برای بستر، مخلوطی هوادار از خاک سیاه، برگ‌پوسیده و تپوخال پیشنهاد می‌کند، یا خاک کاکتوس با شن یا پامیس. هر دو تا سه سال یک بار گلدان را عوض کنید و به‌خاطر خارها دستکش بپوشید. فقط در بهار و تابستان با کود کاکتوس با نصف دوز، ماهی یک بار کوددهی کنید.

برای تکثیر توصیه می‌کند دانه‌ها را ۲۴ ساعت قبل از کاشت در بهار در آب خیس کنید. از اینکه متن روشن می‌گوید چه چیزی بیش از همه این گیاه را آزار می‌دهد خوشم آمد: آب زیاد و نور کم.

منبع: JardineriaOn

نخل ماداگاسکار (Pachypodium lamerei) نخل واقعی نیست، بلکه گیاهی گوشتی از خانواده خرزهره‌ها است. در بازار به آن «پای ضخیم» یا «کاکتوس نخلی» هم می‌گویند. چیزی که بیش از همه مرا جذب می‌کند، تنه ضخیم و خاردار آن است که آب ذخیره می‌کند. در داخل خانه قطر تنه می‌تواند حدود ۳۰ سانتی‌متر شود و گیاه معمولاً تا دو متر رشد می‌کند. در زادگاهش ماداگاسکار، تا هشت متر هم می‌رسد.

از نظر مکان، هرچه روشن‌تر و گرم‌تر باشد بهتر است؛ پنجره رو به جنوب بهترین گزینه است. در تابستان می‌توان گیاه را بیرون گذاشت، اما باید به‌تدریج به آفتاب مستقیم عادت داده شود وگرنه می‌سوزد. بهترین دما بین ۱۸ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد است و در زمستان نباید زیر ۱۵ درجه برود. یخبندان را تحمل نمی‌کند، پس باید پیش از اولین یخبندان به داخل خانه برده شود.

خاک باید نفوذپذیر و سبک باشد، برای نمونه مخلوطی از خاک کاکتوس، خاک گلدان معمولی و ماسه، و لایه زهکشی از شن یا خاک رس منبسط‌شده. کم آبیاری کنید: بین دو آبیاری سطح خاک باید خشک شود، چون آب‌ماندگی سریعاً باعث پوسیدگی ریشه می‌شود. در دوره رشد از بهار تا پاییز می‌توان کمی بیشتر آب داد؛ در زمستان همین که خاک کمی مرطوب بماند کافی است. از آوریل تا سپتامبر هر دو تا چهار هفته با کود کاکتوس رقیق‌شده بارور کنید.

هر دو تا سه سال یک‌بار در بهار، گیاه را به گلدانی منتقل کنید که فقط حدود دو سانتی‌متر بزرگ‌تر است. مهم: دستکش بپوشید و از تنه محافظت کنید، زیرا شیره شیری پوست را تحریک می‌کند و کل گیاه به دلیل کاردنولیدها سمی است؛ مراقب کودکان و حیوانات خانگی باشید. تکثیر با بذر در ۲۵ تا ۳۰ درجه یا ساده‌تر با قلمه شاخه‌های جانبی انجام می‌شود.

طبق مقاله، ریختن برگ‌ها در زمستان طبیعی است: گیاه استراحت می‌کند و در بهار دوباره جوانه می‌زند. رایج‌ترین آفات، شپشک‌های سپری و کنه‌های تارتن هستند؛ رطوبت بیشتر و پاک کردن نقاط آلوده کمک می‌کند.

منبع: Gartenjournal

Top Tropicals راهنمای نگهداری از آدنیوم (گل صحرا، ایمپala لیلی) را منتشر کرده است و پیام اصلی‌اش آرامش‌بخش است: بیشتر مشکلات از آبیاری زیاد، نور کم یا خاک نامناسب ناشی می‌شود.

درباره خاک، راهنما بستری با زهکشی بسیار سریع و هوادار را توصیه می‌کند و از مخلوط‌های سنگین با پیت هشدار می‌دهد. فرمول آن‌ها خاک گلدان با ماسه درشت ساختمانی به نسبت ۵۰ به ۵۰ است که می‌شود سنگ آتشفشانی یا زغال هم به آن اضافه کرد. از آنجا که آدنیوم خاک کمی قلیایی را دوست دارد، صدف‌های روی سطح خاک می‌توانند به بالا بردن pH کمک کنند. بهتر است از گلدان‌های کم‌عمق و سفالی بدون لعاب با اندازه نزدیک به کلوخه ریشه استفاده شود.

درباره نور، آفتاب کامل بهترین است، اما در آب‌وهوای بسیار گرم نور روشن و فیلترشده از برگ‌ها محافظت می‌کند و گل‌ها را بیشتر نگه می‌دارد. آبیاری عمیق انجام دهید، سپس بگذارید خاک کاملاً خشک شود و گیاه را از باران بیش از حد دور نگه دارید. در دوره رشد فعال می‌توان با کود گلدهی پرفسفر به‌آرامی تغذیه کرد، اما هرگز روی کودکس نه. در زمستان، دوره خواب گیاه، کود ندهید.

نکته‌ای درباره کودکس را بیشتر از همه دوست داشتم: در هر بار جابه‌جایی گلدان، گیاه را کمی بلندتر بکارید تا کودکس به‌تدریج بیشتر بالا بیاید. راهنما همچنین می‌گوید گیاهان بذری ۲ تا ۳ سال تا گل دادن زمان می‌برند و اغلب مشابه گیاه مادری نیستند، در حالی که گیاهان پیوندی روی کودکس توسعه‌یافته گل‌های قابل‌پیش‌بینی می‌دهند.

راهنماهایی را می‌پسندم که نگهداری آدنیوم را پیش از هر چیز به سه بررسی (آب، نور و خاک) تقلیل می‌دهند.

منبع: Top Tropicals Garden Blog

برخی گیاهان در قاعدهٔ ساقهٔ خود آب ذخیره می‌کنند و به شکل بطری یا لاک‌پشت درمی‌آیند؛ شکلی که کلکسیونرها را مجذوب می‌کند. راهنمای کاربردی‌ای دربارهٔ مراقبت از این گیاهان خواندم و ایدهٔ اصلی‌اش این بود: این گیاهان مقاوم‌اند، اما اگر آبیاری زیاد باشد یا زهکشی بد باشد، کودکس به‌راحتی می‌پوسد.

راهنما تأکید می‌کند که آبیاری باید مطابق چرخهٔ هر گونه باشد. در دورهٔ رشد فعال، بگذارید ۳ تا ۴ سانتی‌متر بالای بستر خشک شود؛ در دورهٔ خواب، اگر کودکس سفت بماند، آب را بسیار کم یا اصلاً ندهید. ترفند ساده‌ای که پیشنهاد می‌دهد این است که پیش از آبیاری یک چوب‌خلال حدود ۳ سانتی‌متر در خاک فرو کنید تا رطوبت را بسنجید.

برای بستر، مخلوطی بسیار هوادار پیشنهاد می‌کند: یک بخش مواد آلی و یک بخش معدنی (ماسهٔ رودخانه‌ای، پرلیت یا پامیس)، و گلدان‌های پهن و کم‌عمق با سوراخ‌های زهکشی خوب. کودکس می‌تواند بخشی از آن بالای خاک باشد؛ اما نباید آن را خیلی عمیق دفن کرد یا هرس کرد.

گونه‌های ذکرشده شامل Adenium obesum، Pachypodium lamerei، Dioscorea elephantipes، Stephania erecta و Fockea edulis هستند. برای آدنیوم، اگر می‌خواهید شاخه‌دار شود، نوک شاخه‌ها را بگیرید؛ برای دیوسکورئا یادآوری می‌کند که چرخهٔ آن بسته به آب‌وهوا ممکن است برعکس شود، پس آبیاری باید با زمانی که جوانه می‌زند یا برگ‌هایش می‌ریزد هماهنگ باشد.

راهنما همچنین به آفات رایج (شپشک آردی، کنهٔ قرمز و حلزون) و محافظت از یخبندان هشدار می‌دهد. به نظر من نقطهٔ شروع خوبی است برای کسی که با گیاهان کودکس‌دار تازه شروع می‌کند، هرچند بسامد آبیاری در متن صرفاً راهنماست و باید با آب‌وهوای خودتان تنظیم شود.

منبع: JardineriaOn