Agawa: sadzenie, uprawa i łączenie tej sukulentu

Agawa pochodzi z Meksyku i sąsiednich suchych regionów. Tworzy rozetę mięsistych, często ząbkowanych liści zakończonych bardzo ostrym kolcem, w odcieniach od sinozielonego po stalowoniebieski. W zależności od gatunku osiąga 20–30 cm lub ponad 2 m wysokości. Dla miłośników roślin magazynujących wodę to bardzo przydatna krewna: mało pielęgnacji, ale z charakterem.

Najważniejszy jest drenaż. Poradnik Jardiner Malin wyjaśnia, że większość strat wynika z nadmiaru wody zimą, a nie z mrozu. Zaleca co najmniej 6 godzin pełnego słońca dziennie, glebę kamienistą lub piaszczystą, odchudzoną o 30–50% materiałów drenażowych (gruby piasek, pumeks, żwir niezawierający wapna), a w wilgotnym klimacie kopiec mineralny o wysokości 20–30 cm, który podniesie rozetę. Mineralna ściółka ogrzewa glebę i podkreśla roślinę.

W doniczce sugerowane podłoże to około 50% ziemi do kaktusów, 30% pumeksu lub żwirku i 20% grubego piasku, w ciężkiej, dziurawej doniczce, o 20–30% szerszej niż rozeta. Przezimowanie odbywa się bez mrozu, w bardzo jasnym miejscu, w temperaturze 5–10 °C, przy niemal zerowym podlewaniu. W sezonie podlewanie jest umiarkowane od maja do września, z pozwoleniem na przeschnięcie całej bryły.

Co do mrozoodporności, A. parryi i A. ovatifolia wytrzymują do -12/-15 °C w suchej glebie, a A. attenuata nie znosi temperatur poniżej -2 °C. Wiele agaw jest monokarpicznych: kwitną raz, potem roseta matka obumiera, zostawiając odrosty, które oddziela się wiosną lub latem i pozostawia do przeschnięcia na 3–7 dni przed sadzeniem.

Uważaj na gnicie, wełnowce i w strefach zagrożonych na żerującego agawowca. Roślinę przenoś w grubych rękawicach i okularach ochronnych, bo końcowy kolec nie wybacza.

Źródło: Jardiner Malin