Ik las laatst een stuk in De Telegraaf over hoe een zeldzame en dure plant het nieuwe statussymbool is geworden, en ik moest meteen aan mijn eigen vensterbank denken. Mijn eerste zeldzame Monstera was ooit een impulsaankoop, maar inmiddels kijk ik elke ochtend of er geen nieuw blad aan komt.
Het is gek hoe snel dit is gegaan. Waar een paar jaar geleden bijna niemand meer dan twintig euro voor een stekje betaalde, gaan er nu exemplaren voor honderden of zelfs duizenden euro's van de hand. Voor verzamelaars is het een mix van jacht, geduld en een beetje gekte — je grens verleggen hoort er nu eenmaal bij.
Wat ik er zelf zo mooi aan vind, is dat het geen passieve hobby is. Je leert echt over vochtigheid, licht en wortelrot, en je moet geduld hebben als een stekje wekenlang niets doet. Maar als er dan eindelijk een blad opent met die bijzondere tekening, is dat pure beloning.
Stiekem check ik nu ook regelmatig veilingen en plantenmarkten. Het is verslavend, maar wel een groene verslaving waar je huis alleen maar mooier van wordt.
Bron: De Telegraaf
Elk jaar in september keren de trauzmuggen terug in de potgrond van kamerplanten. Gardening Know How stelt een charmantere oplossing voor dan gele plakvallen: kweek een vetblad, ook wel ping genoemd naar de Latijnse naam Pinguicula.
Vetbladeren zijn kleine vleesetende planten. De bladeren groeien in keurige rozetten en zijn bedekt met een kleverige dauw die ze zilverachtig en glinsterend maakt, en muggen zijn er gemakkelijke prooi. In de lente of zomer verschijnen piepkleine bloemen aan dunne stengels. Het artikel zegt dat grotere planten zelfs muggen vangen.
Niet elk vetblad is er even goed in. Mexicaanse, of tropische, vetbladeren hebben brede, platte bladeren die insecten meer landingsruimte geven, en ze zijn makkelijker te kweken dan de Noord-Amerikaanse soorten, die een vochtig klimaat nodig hebben en snel gaan rotten. Mexicaanse vetbladeren zijn sterk genoeg om zonder veel omhaal op een vensterbank te staan.
Het artikel noemt twee soorten: Pinguicula cyclosecta, het paarsbladige vetblad met diep violette bloemen en bladeren die een lavendeltint kunnen krijgen, en Pinguicula esseriana, met lichtgroene bladeren met een roze waas en lichtere lila bloemen. Beide worden ongeveer 10 centimeter hoog en breed.
Ik vind het leuk hoe dit een ergernis verandert in een reden om iets bijzonders aan de collectie toe te voegen. Het is een kleine, nette plant die zijn plekje op de plank verdient.
De zestiende editie van Orticolario is afgelopen in de Villa Erba, aan het Comomeer, en voor wie van ongewone planten houdt is het verslag de moeite waard. De beurs liep van 1 tot en met 4 oktober 2026, trok meer dan dertigduizend bezoekers en had als thema «En rêverie», een uitnodiging om je te laten leiden door dromen en fantasie.
Van de installaties maakte Hypnos in het centrale paviljoen de meeste indruk: een dubbele spiraal van zestien botanische landschappen van zand, aarde, wortels, hout en ongewone planten, met speciaal voor het werk gecomponeerd licht en geluid. Buiten, in het historische park, liet Phantasos bijna onbekende plantensoorten zien. De hoofdprijs, de Foglia d'oro del Lago di Como, ging naar de tuin «Rosa Velata» van Jesus Sanz-Castro en Daniela Giraudo.
Voor verzamelaars zijn de prijzen voor exposanten het interessantst. Stranger Plants van Daniele Righetti won de Novelty-prijs met Stegolepis hitchcockii, een zeldzame plant van de Venezolaanse tepuis. Cactusmania by Manera ontving de Super Specimen-prijs voor een Cyphostemma laza, Meriania liet een collectie Acacia en Vachellia zien en Mondocactus werd geëerd voor het werk aan vetplanten en de traceerbaarheid in de kwekerij.
De prijs «Per un Giardinaggio Evoluto 2026» ging naar Luigi Serafini, de auteur van de Codex Seraphinianus. Orticolario schenkt de opbrengst aan lokale sociale verenigingen, en de volgende editie staat al gepland van 30 september tot en met 3 oktober 2027. Ik heb de datum alvast genoteerd. Het is een van de weinige evenementen waar zeldzame botanie echt op kunst stuit.
Bron: Greenme
Ik heb net het verslag van detikJatim gelezen over Tillandsia, een sierplant die ook wel luchtplant wordt genoemd. Deze plant uit Latijns-Amerika heeft geen grond en geen water nodig om te leven, en plantenliefhebbers houden van de bijzondere vormen en de verzorging die als eenvoudig wordt beschouwd. Het artikel gaat over Opik, een kweker uit Kota Batu in Oost-Java.
Volgens Opik zit het geheim van de verzorging in goed water geven en een goede luchtcirculatie. Als je elke dag water geeft, groeit de plant niet optimaal en wijzen de bladeren omhoog. Met het juiste water geven groeien de bladeren gelijkmatig naar beneden en zien de krullen er mooier uit. Hij raadt ook aan de plant buiten te zetten, waar wind staat, want dat helpt de wortels sneller te groeien, al kunnen de oude bladeren eerder uitdrogen.
De prijzen zijn best interessant. Voor beginners kost een pol Lonantha ongeveer 150 duizend roepia, en een Cotton Candy met stengel 25 tot 30 duizend. Voor verzamelaars worden Xerographica-jongen verkocht voor 150 tot 600 duizend roepia. Een grote Xerographica Long Hair die nog niet bloeit kost 3,5 tot 4 miljoen, en zeer lange exemplaren kunnen 8 miljoen bereiken. Streptophylla wordt genoemd als een van de soorten waar verzamelaars naar op zoek zijn.
Wat ik het mooist vond aan het artikel, is de uitleg over de levenscyclus. Na de bloei stopt de plant met groeien en steekt ze haar energie in nieuwe jongen, tot zo’n vijftien stuks, voordat haar leven eindigt. De hoge prijs is dus logisch, want het duurt lang voordat er een groot exemplaar is.
Bron: detikJatim
Een tijdje geleden stuitte ik op een artikel van Homes & Gardens, gebaseerd op het Garden Trends Report 2026 van de Garden Media Group, en één bewering bleef hangen: kamerplanten worden nu behandeld als verzamelobjecten, net zoals mensen oude camera's of designerknuffels verzamelen.
Het rapport noemt dat "opzettelijke rommel". Vooral mensen uit Gen Z en de millennials bouwen een persoonlijk museum van planten en jagen op zeldzame cultivars, nieuwe bladkleuren en bonte variëteiten. Een citaat in het artikel zegt dat plantenverzamelen het nieuwe Pokémon is, omdat het dezelfde gevoelens raakt als gamen: prestatie, vooruitgang en controle. Een ander noemt het trage vreugde, en ik vind dat de beste korte omschrijving van deze hobby die ik ken.
De schrijver noemt daarna zes planten voor een startcollectie: de gekamde Euphorbia lactea 'Mermaid Tail', de roze gerande Aglaonema 'Khanza Pink', de Philodendron 'Jungle Boogie' met gezaagde bladeren, de zebraplant, de crème-en-groene Monstera 'Thai Constellation' en de kleinbladige schildpadplant. Ze vermeldt ook dat cadeaus en stekken van vrienden elke plant een verhaal geven.
Wat ik hier mooi vind, is de invalshoek: een levende collectie die jaren meegaat, in plaats van een wegwerptrend. Het artikel dateert van september 2025, vóór het rapport van 2026, dus het leest als een voorspelling. Het herinnert er ook aan dat bonte en ongewone planten meer geduld vragen dan geld.
Bron: Homes & Gardens
Planten met witte bladeren of witte bladdelen zijn op dit moment overal te zien, en de prijzen van sommige exemplaren zijn dienovereenkomstig hoog. De ZDF-tuinexpert Elmar Mai legt uit wat erachter zit en welke goedkopere alternatieven er zijn.
Het probleem met witte plantdelen is dat ze geen chlorofyl bevatten, dat nodig is voor fotosynthese. Bonte planten zijn daarom vaak minder vitaal en hebben meer licht en verzorging nodig. Volledig witte planten kunnen zelfs niet op zichzelf overleven en moeten op een gezonde plant van dezelfde soort worden geënt. Meestal gaat het om zijscheuten met een genetisch defect, en daardoor zijn ze erg zeldzaam.
Bij de Monstera zijn er twee dingen die je moet weten. Volgens het artikel komen speciale vormen zoals de Thaise Monstera uit laboratoria, waar cellen via weefselkweek worden vermeerderd. En de bonte bladkleur is vaak genetisch instabiel, waardoor de witte delen kunnen afnemen of helemaal verdwijnen. Bonte rassen die in tuincentra worden verkocht, zoals de pothos, zijn goedkoper en meestal stabieler.
Voor de verzorging zijn 20 tot 25 graden en een hoge luchtvochtigheid ideaal. Afhankelijk van het witte aandeel hebben de planten meer licht nodig, maar ze verdragen geen directe zon. Het substraat moet los en goed doorluchtig zijn, en waterlogging moet worden vermeden. Fittonia en maranta worden genoemd als goedkope alternatieven. Ik vind het advies nuttig om, voordat je een dure zeldzaamheid koopt, eerst na te denken over hoe stabiel het patroon is.
Bron: ZDFheute
Jarenlang was de monstera (Monstera deliciosa) de koningin van de woondecoratie, maar haar formaat wordt een probleem in steeds kleinere huizen. Meteored Chile stelt de Philodendron Birkin voor als opvolger: een compactere plant die makkelijker te verzorgen is.
De Birkin is een tropische hybride van het geslacht Philodendron, met een nette groei en glanzende donkergroene bladeren met witte strepen. Elk blad heeft een ander patroon. Hij groeit langzaam, dus hij heeft nauwelijks snoeiwerk nodig, en hij vraagt geen grote potten of direct licht. Hij verdraagt weinig licht en een gecontroleerde luchtvochtigheid, en past daarom goed in kantoren en appartementen.
Wat de verzorging betreft, adviseert het artikel helder indirect licht, bijvoorbeeld bij een raam achter een vitrage, en direct zonlicht vermijden. Water matig, alleen als de bovenste centimeters van de grond droog zijn, en in de winter halveer je de hoeveelheid. Het ideale substraat is een losse mengeling van veen, perliet en fijne schors. Het artikel noemt ook andere trendplanten: Philodendron Pink Princess, White Princess en Brasil, Calathea orbifolia en Alocasia Polly.
Ik vind dat een redelijke smaakverandering. Na jaren van tropische overvloed is het logisch dat mensen zoeken naar planten met interessante bladeren die niet de hele woonkamer innemen.
Bron: Meteored Chile
Midden in de zomer zou een monstera op het hoogtepunt van zijn groei moeten zijn, met bladeren die binnen een paar dagen ontvouwen. Als de jouwe al drie of vier weken stilstaat, zonder nieuwe knop of schede, legt Jardiner Malin uit dat de oorzaak zelden is wat je denkt. Het artikel verscheen in juni 2026 en werd eind september bijgewerkt.
De eerste schuldige, verreweg de meest voorkomende, is een pot die te klein is geworden. Zodra de wortels de hele ruimte hebben gekoloniseerd, houdt de plant de energie voor zichzelf in plaats van nieuwe bladeren te maken. De test is eenvoudig: draai de pot om. Als er wortels uit het afvoergat steken of een dicht vilt vormen, heb je je antwoord. De tweede factor is licht, want drie meter van een raam op het noorden daalt de helderheid veel sterker dan je denkt. De monstera verdraagt schaduw, maar gedijt er niet in.
De derde is verkeerd gedoseerd water geven. Het advies is om te wachten tot de bovenste vijf centimeter potgrond droog is en dan royaal water te geven tot het uit de bodem loopt. In de zomer is één keer per week vaak genoeg.
Voor het verpotten raadt het artikel een pot aan die slechts vier tot vijf centimeter in doorsnede groter is, nooit meer, met een goed doorlatende potgrond die met een derde perliet is verlicht. Bemest pas daarna, elke twee tot drie weken tot eind augustus. Het detail dat ik het meest waardeer: kleine, bleke bladeren zonder insnijdingen zijn een teken van te weinig licht. Handig voor verzamelaars die mooie gegleufde bladeren zoeken.
Bron: Jardiner Malin
Alocasia's hebben enorme pijlvormige bladeren, bijna zwarte bladschijven met zilveren nerven en oppervlakken die aan gehamerd leer doen denken. Die variatie komt ook in de kweek terug: sommige soorten vergeven kleine fouten, andere reageren snel op te veel water, kou of weinig licht. Jardineiro.net heeft 12 soorten op een rij gezet, van de eenvoudigste tot de veeleisendste.
Het geslacht Alocasia, uit de aronskelkfamilie, telt ongeveer honderd soorten uit tropisch en subtropisch Azië en delen van Oceanië. De tekst wijst erop dat de handel soorten, cultivars en hybriden door elkaar gebruikt: Alocasia melo, longiloba en sanderiana zijn soorten, terwijl Polly een cultivar is die is ontstaan uit een hybride van longiloba en sanderiana. Ook waarschuwt de tekst dat olifantenoor geen synoniem is voor Alocasia, want de naam geldt ook voor andere aronskelkachtigen met grote bladeren.
De lijst begint met Alocasia macrorrhizos, een krachtige reus die goed herstelt maar te groot wordt voor een kleine kamer. In het midden staan soorten als wentii, longiloba, sinuata en Jacklyn, en tegen het eind komen de kwetsbaardere, zoals Black Velvet en melo, en op de laatste plaats Alocasia nebula, die weinig ruimte laat voor fouten.
Eén tip is me bijgebleven: als een nieuw aangeschafte plant bladeren laat vallen, verminder dan het aantal variabelen. In plaats van tegelijk te verpotten, te bemesten en meer water te geven, kijk je eerst naar de kluit. Ik vond de volgorde op moeilijkheidsgraad prettig, want die helpt om een eerste alocasia te kiezen zonder frustratie.
Veel mensen denken dat een zuidelijke vensterbank de beste plek voor kamerplanten is. In een artikel voor «Botanichka» legt de auteur Anastasia Vysotskaja uit dat het probleem niet het raam zelf is, maar een combinatie van factoren: de radiator onder de vensterbank, het koude glas vlak bij de bladeren en de lage herfstzon. Ik vond haar eenvoudige test goed: houd met de verwarming aan je handpalm bij de bladeren en raak 's ochtends vroeg het glas aan.
Vier planten lopen risico. Spathiphyllum krijgt bij het glas eerst lichte en daarna bruine vlekken; hangende bladeren betekenen niet altijd dorst, dus controleer eerst de grond met een vinger. Calathea (Goeppertia) reageert met droge randen en verbleekte patronen; ze heeft zacht, bezonken water nodig en een plek op een tot anderhalve meter van de vensterbank. Nephrolepis verliest kleine delen van de bladwuivers, vooral in een hangpot boven de radiator. Ficus benjamina laat bladeren vallen door kou, tocht en hete lucht.
Het algemene advies is de plant uit de buurt van de warmte te zetten en toch voor voldoende licht te zorgen. Meestal is 30 tot 50 centimeter genoeg, soms een meter. Zet potten niet rechtstreeks op de radiator, maar leg er een kurk- of houten plankje onder. Volgens de auteur helpt besproeien nauwelijks, maar een luchtbevochtiger werkt duidelijk beter.
Het artikel bevat ook een eerlijke kanttekening: als er geen radiator is, de bladeren gezond zijn en er genoeg licht is, hoeft de plant niet verplaatst te worden. Droge randen en brandplekken herstellen niet, dus die kun je voorzichtig wegknippen, en schone nieuwe bladeren laten zien dat de plek goed is. Voor wie kieskeurige soorten zoals calathea's kweekt, is dit een goede herinnering vóór het stookseizoen.
Bron: Botanichka
Wie de wereld van zeldzame planten volgt, heeft al absurde prijzen gezien voor bladeren met witte vlekken. Ik las een gids die orde schept in die rommel, en ik vond hem nuttig omdat hij begint met de juiste vraag: wat is bontbladigheid eigenlijk? De auteur herinnert eraan dat in 2021 één losse blad van een bontbladige Monstera deliciosa op een online veiling in Nieuw-Zeeland voor meer dan twintigduizend reais werd verkocht, maar dat de prijs van een bontbladige plant altijd dezelfde curve volgt: schaarste, een piek op sociale media, massavermeerdering en dan een daling.
De tekst onderscheidt de typen. Chimere bontbladigheid, zoals bij Monstera Albo en Pink Princess, is instabiel. Mozaïekbontbladigheid, zoals bij Monstera 'Thai Constellation', die uit weefselkweek in Thailand stamt, is veel voorspelbaarder en daardoor juist goedkoper geworden. Er is ook de reflectieve bontbladigheid van Scindapsus pictus, en chemisch geïnduceerde kleuren zoals de vroegere Philodendron Pink Congo, wiens bladeren binnen een paar maanden weer groen werden.
De lijst loopt van de meest toegankelijke tot de meest veeleisende: jibóia N'Joy, bontbladige zamioculcas, Syngonium Albo Variegatum, Monstera 'Thai Constellation', Philodendron 'Pink Princess', Calathea 'White Fusion' en Monstera adansonii 'Variegata'. Ik vond het advies over de Pink Princess goed: koop hem niet om het blad, maar om de stengel, want roze strepen op de internodiën wijzen op een grotere kans dat de kleur blijft.
Ook de waarschuwing over oplichterij is waardevol: zaden van Monstera Albo, geschilderde planten (de test is een vochtige vinger over een onopvallend stukje wrijven) en stekken zonder één bontbladige knoop. De conclusie leek me volwassen: een plant is geen financieel actief, en het beste moment om te kopen is meestal na de prijsdaling. Voor beginners is de N'Joy of het syngonium de verstandige keuze.
Bron: Jardineiro.net
