Wat de ALA-lijst van de 150 meest verboden boeken in 35 jaar laat zien
In aanloop naar de Banned Books Week heeft de American Library Association (ALA) een lijst gepubliceerd van de 150 meest aangevochten boeken die tussen 1990 en 2025 zijn gedocumenteerd. Brittany Allen van Literary Hub heeft die per categorie doorgenomen. Haar uitsplitsing vond ik interessanter dan de cijfers in de kop.
Eerst de achtergrond: het Office for Intellectual Freedom van de ALA registreerde vorig jaar 4.235 aangevochten titels, het op één na hoogste totaal ooit. Van de 150 op de lijst zijn er 20 klassiekers voor volwassenen, waaronder Harper Lee's Dood een spotvogel en Maya Angelou's Ik weet waarom de gekooide vogel zingt, naast werk van Salinger, Twain, Wright, Morrison en Huxley. Allen was verrast om ook nieuwere boeken aan te treffen, zoals Yaa Gyasi's Homegoing en Sara Gruen's Water voor olifanten.
De grootste groep is verreweg jeugdliteratuur voor jongvolwassenen, met 81 titels. Allen merkt op dat boeken over gender en seksuele inhoud vaker werden aangevochten dan boeken over wapengeweld, racistisch geweld, psychische aandoeningen, drugs of de ervaring van immigranten. Ellen Hopkins staat met 14 boeken op de lijst, Lauren Myracle met zes. Daarnaast zijn er 11 titels voor kinderen en de middenbouw, vooral over genderidentiteit of queer gezinnen, zoals Julián is een zeemeermin en En Tango maakt er drie. Verder zijn er acht graphic novels, acht memoires en tien romantasy-boeken, waarvan negen van Sarah J. Maas.
Er zitten ook een paar vreemde gevallen tussen: vijf gidsen over de puberteit, één antiracistisch handboek en een groep die moeilijk te categoriseren is, met twee bundels van Rupi Kaur en een verhalenbundel over spoken, wat Allen misschien een restant van de satanische paniek vindt.
Haar conclusie is dat de boekverbieders weinig logica tonen in hun keuzes, en ze moedigt lezers aan de titels te lezen, die op ala150.org staan. Ik vind dat een praktische manier om de week te markeren: lees er één.
Bron: Literary Hub
Eerst de achtergrond: het Office for Intellectual Freedom van de ALA registreerde vorig jaar 4.235 aangevochten titels, het op één na hoogste totaal ooit. Van de 150 op de lijst zijn er 20 klassiekers voor volwassenen, waaronder Harper Lee's Dood een spotvogel en Maya Angelou's Ik weet waarom de gekooide vogel zingt, naast werk van Salinger, Twain, Wright, Morrison en Huxley. Allen was verrast om ook nieuwere boeken aan te treffen, zoals Yaa Gyasi's Homegoing en Sara Gruen's Water voor olifanten.
De grootste groep is verreweg jeugdliteratuur voor jongvolwassenen, met 81 titels. Allen merkt op dat boeken over gender en seksuele inhoud vaker werden aangevochten dan boeken over wapengeweld, racistisch geweld, psychische aandoeningen, drugs of de ervaring van immigranten. Ellen Hopkins staat met 14 boeken op de lijst, Lauren Myracle met zes. Daarnaast zijn er 11 titels voor kinderen en de middenbouw, vooral over genderidentiteit of queer gezinnen, zoals Julián is een zeemeermin en En Tango maakt er drie. Verder zijn er acht graphic novels, acht memoires en tien romantasy-boeken, waarvan negen van Sarah J. Maas.
Er zitten ook een paar vreemde gevallen tussen: vijf gidsen over de puberteit, één antiracistisch handboek en een groep die moeilijk te categoriseren is, met twee bundels van Rupi Kaur en een verhalenbundel over spoken, wat Allen misschien een restant van de satanische paniek vindt.
Haar conclusie is dat de boekverbieders weinig logica tonen in hun keuzes, en ze moedigt lezers aan de titels te lezen, die op ala150.org staan. Ik vind dat een praktische manier om de week te markeren: lees er één.
Bron: Literary Hub
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren