آنچه فهرست ۱۵۰ کتاب پرشمار ممنوع‌شده در ۳۵ سال انجمن کتابخانه‌های آمریکا نشان می‌دهد

به مناسبت هفته کتاب‌های ممنوعه، انجمن کتابخانه‌های آمریکا (ALA) فهرستی از ۱۵۰ کتابی را منتشر کرده که بیشتر از بقیه به آن‌ها اعتراض شده و بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۵ ثبت شده‌اند. بریتنی آلن از Literary Hub این فهرست را بر اساس دسته‌بندی بررسی کرده است. تحلیل او برایم جالب‌تر از عددهای تیتر بود.

اول کمی زمینه: دفتر آزادی فکری انجمن سال گذشته ۴٬۲۳۵ عنوان مورد اعتراض را ثبت کرده که دومین رقم بالا در تاریخ است. از ۱۵۰ کتاب فهرست، ۲۰ کتاب کلاسیک بزرگسال است، از جمله «کشتن مرغ مقلد» اثر هاربر لی و «می‌دانم چرا پرنده‌ی قفس‌دار آواز می‌خواند» اثر مایا آنجلو، کنار آثاری از سلینجر، تواین، رایت، موریسن و هاکسلی. آلن از دیدن کتاب‌های نسبتاً جدیدتر در فهرست هم شگفت‌زده شده است، مثل «خانه‌ی بازگشت» اثر یا جیاسی و «آب برای فیل‌ها» اثر سارا گرُون.

بزرگ‌ترین گروه با فاصله ادبیات نوجوان است با ۸۱ عنوان. آلن یادآوری می‌کند که کتاب‌هایی که به جنسیت و محتوای جنسی می‌پردازند بیشتر از کتاب‌هایی درباره خشونت با سلاح، خشونت نژادی، بیماری روانی، مواد مخدر یا تجربه مهاجران مورد اعتراض قرار گرفته‌اند. الن هاپکینز ۱۴ کتاب در فهرست دارد و لورن مایکل شش کتاب. همچنین ۱۱ عنوان کودک و میان‌سال هست که بیشترشان درباره هویت جنسیتی یا خانواده‌های کوئیر است، مانند «ژولین پری دریایی است» و «و تانگو سه‌تایی می‌شود». علاوه بر این‌ها هشت رمان تصویری، هشت خاطره و ده کتاب رمانتاسی هست که نه تا از آن‌ها از سارا جی. ماس است.

چند مورد عجیب هم دیده می‌شود: پنج راهنمای بلوغ، یک کتاب دستی ضدنژادپرستی، و گروهی که دسته‌بندی‌اش سخت است و شامل دو مجموعه از روپی کائور و یک گلچین داستان‌های ارواح می‌شود. آلن حدس می‌زند که این شاید بازمانده‌ی «هراس شیطانی» باشد.

نتیجه‌گیری آلن این است که ممنوع‌کنندگان کتاب در انتخاب‌هایشان منطق روشنی ندارند، و او خوانندگان را تشویق می‌کند که سراغ این عنوان‌ها بروند، که در ala150.org فهرست شده‌اند. به نظر من راه عملی یادبود این هفته این است که یکی از آن‌ها را بخوانیم.

منبع: Literary Hub