De miniatuursets van Frank Kunert: één detail klopt altijd net niet

De Duitse fotograaf Frank Kunert bouwt en fotografeert sinds de jaren negentig architectonische miniatuursets. designboom heeft net een mooi profiel van zijn werk gepubliceerd, en het herinnerde me eraan dat een scène op poppenhuisschaal een heel verhaal kan bevatten.

Zijn sets variëren ruwweg van schaal 1:12 tot 1:43 en zijn met de hand gemaakt, meestal van lichtgewicht schuimplaat. Elk krijgt vloeren, ramen, meubels, geschilderde oppervlakken en dakpannen voordat Kunert het licht instelt en de scène fotografeert. De truc is dat gewone gebouwen precies één ontwerpbeslissing bevatten die net iets verkeerd is: een atletiekbaan die om een stadion draait terwijl één baan in een ondergrondse trap verdwijnt, een smal appartement dat onder een snelwegviaduct is weggeklemd, of een hotel waarvan de gasten via ladders aan de buitenmuur naar hun kamers klimmen.

Kunert is opgeleid als fotograaf en begon met landschappen voordat hij overstapte op studiominiaturen. Zijn vroege sets bevatten kleifiguurtjes, die hij verwijderde naarmate de architectuur realistischer werd. In plaats daarvan liet hij bijvoorbeeld een verlaten glas staan, alsof er net iemand was. Hij behandelt de scènes als toneeldecors waarin de kijker eigen gedachten kan projecteren, en de schaal laat hem regels overtreden die een gebouw op ware grootte wel zou moeten volgen.

Zijn werkwijze is traag. Ideeën kunnen maanden of jaren in een schetsboek liggen, en soms begint hij met bouwen voordat de definitieve compositie vaststaat. Hij besteedt bijzondere aandacht aan verouderde oppervlakken, omdat die de scène geloofwaardig maken voordat de vreemdheid opvalt. Onder de humor schuilt vaak een donkere ondertoon over menselijke hoop, mislukkingen en noodoplossingen. Genoemde titels zijn „Underpass“, „Balconia“ en „A Room with a View“. Zijn website is frank-kunert.de.

Bron: designboom