ساعت‌های گرد کافی‌اند: ظهور ساعت‌های مثلثی

بیشتر ساعت‌ها گرد هستند: جعبه‌ی گرد، صفحه‌ی گرد و انبوهی از قطعات مکانیکی گرد در زیر آن. اما اخیراً چهره‌های معروف شروع کرده‌اند این قاعده را بشکنند. هری استایلز ساعت Cartier Tank Louis به دست داشت، کانر استوری در یک نمایش مد ساعت Jaeger-LeCoultre Reverso را بیرون آورد و ساعت‌های مجلسی مستطیلی دیگر روی فرش قرمز زیر سؤال نمی‌روند. به گفته‌ی یک مقاله‌ی GQ، مرحله‌ی بعدی مثلث‌ها هستند.

این نوع ساعت در بازار کمیاب است، اما نمونه‌های خوب آن استدلال‌های قانع‌کننده‌ای دارند. Anoma A1 با جعبه‌ی مثلثی گردشده‌اش که از یک میز با فرم آزاد طراحی‌شده‌ی شارلوت پریان در دهه‌ی ۵۰ الهام گرفته، به عنوان بهترین نمونه‌ی اخیر معرفی می‌شود. Angles Triscope و Nectere Eclipse هم ذکر شده‌اند.

اما آنچه واقعاً توجه مرا جلب کرد، پیشگامان بودند. Hamilton Ventura که ریچارد آربیب طراحی کرده بود، در ۱۹۵۷ به عنوان نخستین ساعت مچی برقی جهان ظاهر شد و نزدیک به ۷۰ سال بعد هنوز آینده‌نگرانه به نظر می‌رسد. در همان دوره، ژیلبر آلبر ساعت مثلثی Patek Philippe مرجع 3412 را طراحی کرد. این ساعت از طلای ۱۸ عیار ساخته شد و تنها چند نمونه از آن تولید شد.

پس چرا دایره برنده شد؟ کارشناسان مقاله می‌گویند به سادگی چون کارایی دارد: دایره متقارن است، ساختنش آسان است، به طور طبیعی با یک مکانیزم گرد جور می‌شود و روی مچ راحت است. اما در مثلث‌ها بستن بند، چیدمان صفحه و آب‌بندی درست گوشه‌ها دشوارتر است.

به نظر من این مقاله برای علاقه‌مندان ساعت‌های وینتیج نگاه خوبی به این دارد که فرم چگونه به مکانیک مرتبط است.

منبع: GQ Türkiye