بازوی Supatrac: یک Garrard 301 شایستهٔ بازوی بهتری است

در hifi.nl گزارشی از روود یونکر درباره بازوی گرامافون Supatrac منتشر شده که او آن را در فروشگاه Rhapsody شنیده، و گفتگویی با مخترع آن ریچارد برین هم به آن افزوده شده است. به نظر من زیباترین بخش ماجرا داستان مخترع است، چون از تجهیزات قدیمی شروع می‌شود.

در دوران قرنطینه، برین از خانه‌ای همسایه وسایل قدیمی گرفت: یک آمپلی‌فایر LEAK Stereo 20 و دو گرامافون Garrard 301 مربوط به ۱۹۶۳ که بازوهای SME 3009 و کارتریج‌های Ortofon SPU داشتند. آمپلی‌فایرهای LEAK را در eBay فروخت و گرامافون‌ها را نگه داشت. می‌خواست برای آن‌ها بازوهای بهتری بسازد. بازوی Well Tempered را نقطه شروع گرفت، اما آن را بیش‌ازحد مؤدب و کمی کسل‌کننده دید و نسخه خودش را طراحی کرد. در پانزده‌سالگی هم با ارثیه‌ای ۳۰۰ پوندی یک Linn Sondek دست‌دوم خریده بود.

ایده اصلی در یاتاقان است. نقطه چرخش به یک نقطه روبه‌روی کارتریج کاهش یافته و بازو از دو سیم آویزان است که در یک نوک به هم می‌رسند. گفته می‌شود که این اصطکاک کمی ایجاد می‌کند و آزادی زیادی در حرکت به پهلو و بالا و پایین می‌دهد. اینکه از بهترین یاتاقان‌های سرامیکی ABEC هم بهتر است، ادعای خود برین است. لوله از فیبر کربن با الیاف موازی ساخته می‌شود و هنوز در لندن تولید می‌شود. طول‌های مختلفی دارد؛ نسخه استاندارد با Rega و Linn و Technics و SME جور می‌شود و برای سایر گرامافون‌ها پایه‌های سفارشی ساخته می‌شود.

در Rhapsody، این بازو (Blackbird و Nighthawk) در کنار بلندگوهای Marten Coltrane Statement Quintet و یک Döhmann Helix Two MK3 نواخته می‌شد. منتقد آن را یکی از بهترین نمایش‌های آنالوگ که تجربه کرده می‌داند، اما محتاط می‌ماند: نتیجه از هم‌افزایی کل سیستم حاصل شده است. خود برین می‌گوید وینیل بسیار پایدار است و پانصد سال بعد هم وضعیت خوبی خواهد داشت، برخلاف نوار مغناطیسی. در دنیای کلکسیونرهای نوارها و صفحه‌های قدیمی، این جمله در ذهن می‌ماند.

منبع: hifi.nl