Mijn avontuur met de modulaire synthesizer: van Eurorack naar mijn eigen geluid

Sinds een tijdje ben ik verslingerd aan het bouwen van mijn eigen klanken en ik stuitte op een geweldig artikel over hoe modulaire synthesizers weer in trek zijn. Het blijkt dat wat in de jaren 70 te ingewikkeld leek, nu het hart van thuisstudio's is geworden — allemaal dankzij de Eurorack-standaard die Doepfer populair heeft gemaakt. Een behuizing, een voeding en een paar modules zijn genoeg om een instrument te bouwen dat niemand anders heeft.

Wat ik er het mooiste aan vind, is het fysieke. In plaats van door presets te klikken, verbind ik de oscillator met het filter via een 3,5mm-jackkabel en hoor ik hoe de CV-spanning en het Gate-signaal het geluid tot leven brengen. Zelfs makers als Hans Zimmer of Junkie XL gebruiken hele wanden vol modules voor filmische klanken die je met gewone plug-ins niet kunt namaken.

Zelf begon ik bescheiden: VCO, VCF-filter, VCA-versterker, EG-envelope en een langzame LFO voor modulatie. Dat is genoeg om bassen, leads en organische ruis te maken. Pas later kocht ik er digitale modules met granulaire synthese bij — de combinatie van analoge warmte en digitale precisie levert echt unieke texturen op.

Het meest gegrepen werd ik door probabilistische sequencers en generatieve muziek in de stijl van Caterina Barbieri: het systeem speelt zelf en ik stuur het alleen bij. Een goede en gratis eerste stap is VCV Rack, waar je patches kunt oefenen voordat je je eerste geld uitgeeft. Instappen kost een paar duizend złoty, maar elke volgende module is een nieuw verhaal.

Bron: Skaldowie.pl