Lezen van “Wat is leerambacht?” deel 1

Ik las een artikel waarin een ambachtsman die een leerwerkplaats in Nakameguro runt, schrijft over wat leerambacht eigenlijk is, vanuit 26 jaar ervaring. Het thema van het eerste deel is het plezier van het maken zelf.

De basis is leer snijden, gaten maken en naaien om een portemonnee of tas te maken. Maar de auteur ziet dat als “de tijd waarin iets ontstaat uit je eigen handen”. Het eerste plezier is, volgens het artikel, zien hoe platte leer gaandeweg je eigen werk wordt.

Mensen die naar de workshops komen maken zich vaak zorgen: “Ik ben onhandig, kan ik dit echt?” Maar als je stap voor stap werkt, zegt het artikel, komt er altijd een moment waarop je denkt: “Het lukt verrassend goed.” Het idee dat kleine scheefheid en fouten later bewijs worden dat je het zelf hebt gemaakt, zodat je over jaren kunt zeggen “hier ging ik voor het eerst de mist in”, vond ik mooi.

Het stuk gaat ook over handnaaien. Het is niet snel, maar omdat je de telefoon en sociale media weglegt en je concentreert op de naaldpunt, wordt het een tijd die het hoofd rustig maakt, een soort digitale detox. En omdat ieder stuk leer verschilt in zachtheid, plooien en krassen, en vooral plantaardig gelooid leer van kleur en uitstraling verandert naarmate het langer gebruikt wordt, zegt de auteur dat de dag waarop je klaar bent het echte begin is. Dat punt bleef bij me hangen.

Ook als je niet met een portemonnee begint, adviseert het artikel om met iets kleins te beginnen, zoals een sleutelhanger of kaarthouder: snijd het leer en zet een eerste steek. Het is een tekst die je vooruit helpt nog voordat je alle gereedschap hebt verzameld, en ik raad hem iedereen aan die wil beginnen. Het tweede deel zou gaan over waarom wat we maken speciaal wordt, en ik kijk ernaar uit om verder te lezen.

Bron: note