Fat Dog روی «Cancel Me (I'm Tired)» همچنان خودش است

3voor12 آلبوم Fat Dog را آلبوم هفته انتخاب کرده بود و بعد از خواندن نقد Seth de Wildt کنجکاو شدم. این دومین آلبوم گروه لندنی است: Cancel Me (I'm Tired).

این پنج‌نفره در دوران کرونا در جنوب لندن شکل گرفت، در واکنش به گروه‌هایی که خودشان را بیش از حد جدی می‌گیرند. اجراهای زنده‌شان به شدت پرانرژی و آشفته‌اند و پیش از انتشار موسیقی رسمی هم وجهه‌ای کالت داشتند. نقدنویس، دبیوی ۲۰۲۴ آن‌ها با نام WOOF. را بی‌مصالحه و پرشدت توصیف می‌کند.

در آلبوم تازه شدت حفظ شده، اما لحظه‌های آرام‌تری هم دارد. عنوان آلبوم خستگی تورهای بی‌پایان را با فرهنگ لغو کردن ترکیب می‌کند: وقتی کسی را لغو کنند، دست‌کم می‌تواند مدتی استراحت کند. موسیقی نیوویو، دنس، پانک و ایندی را در هم می‌آمیزد.

نقد چند ترک را برجسته می‌کند. «Smile and Wave» مثل یک پانک محکم و بیشتر سرگرم‌کننده شروع می‌شود. ترک عنوان یک آهنگ سینت‌پاپ است که یادآور دهه نود است و برای رقصیدن مناسب‌تر است. «Shit love» به نقدنویس مقدمه بد دوبله‌شدهٔ یک سریال آمریکایی نوجوانان را یادآوری می‌کند. «Heart of Darkness» یک ترک ایندی دلنشین با ملودی به‌یادماندنی است که خواننده Joe Love در آن در پیش‌زمینه است، و ترک پایانی «Aliens» کوچک شروع می‌شود و هر لحظه بزرگ‌تر می‌شود.

نقدنویس این آلبوم را «نژاد سطل زباله که به هر سو می‌رود» می‌نامد؛ متفاوت از آثار قبلی، اما با طنزی آشنا. این صفحه‌ای است که دلم می‌خواهد پیش از قضاوت، بلند گوش کنم، و همین توصیف هم اشتیاق‌برانگیز است.

منبع: 3voor12