از زباله تا یک هارلی-دیویدسون مینیاتوری: داستان اری سوتریادجی

اری سوتریادجی ۷۲ ساله است، اما دست‌هایش هنوز هنگام کار با تکه‌های لوله PVC، چوب، سوهان و کاغذ سنباده چابک‌اند. روی ایوان خانه‌ای که از والدینش به ارث برده، در منطقه تبت در جنوب جاکارتا، این مردی که همه او را اریک صدا می‌زنند، بیشتر وقتش را صرف ساختن می‌کند. ماشین‌آلات تولید بزرگ در کار نیست. فقط لوله PVC، چوب، سیم و الیاف شیشه به‌تدریج به نسخه‌های بدلی موتورسیکلت تبدیل می‌شوند که تا کوچک‌ترین جزئیات دقیق‌اند.

بیشتر از همه هارلی-دیویدسون می‌سازد و دلیلش کاملاً شخصی است. پدر اریک سرباز بود و زمانی برای وظایف اسکورت یک هارلی-دیویدسون WLA ساخت ۱۹۴۲ به او داده شده بود. آن موتورسیکلت مدت‌ها پیش از بین رفته، اما شکلش هرگز از ذهن اریک پاک نشد. او می‌خواست آن را در ابعاد کوچک دوباره زنده کند.

او در دهه ۱۹۹۰ شروع کرد، وقتی هنوز یک فروشگاه کوچک خواروبار داشت. وقتی مغازه خلوت بود، مواد را برمی‌داشت و می‌برید، شکل می‌داد، سوهان می‌زد و قطعات مینیاتوری را سوار می‌کرد. اطرافیانش متعجب بودند، چون مدام بین پروژه‌های مختلف جابه‌جا می‌شد. او هر روز ۱۰٬۰۰۰ روپیه از فروشش را کنار می‌گذاشت تا مواد و ابزار بخرد.

به نظر من این داستان نشان می‌دهد که سرگرمی مینیاتور همیشه به مواد گران نیاز ندارد. با وسایل دست‌دوم و پشتکار، می‌شود خاطرات کودکی را دوباره در دست گرفت.

منبع: Kompas.com