سه جوهر برای سه خودنویس مورد علاقه

یک نوشتهٔ تازه از The Gentleman Stationer بخشی از مجموعه‌ای است که در آن نویسنده ده خودنویس را انتخاب می‌کند که نگه می‌داشت و سپس برای هرکدام جوهری جفت می‌کند. این بخش سه ترکیب را معرفی می‌کند و منطق پشت هر کدام است که این مطلب را خواندنی می‌کند.

اولی Platinum Classic Citrus Black روی یک Montblanc 146 با نوک stub متوسط است. جوهر در حالت خیس زرد کمرنگ است و خشک که شد به سبز-طلایی تیره تبدیل می‌شود. از آنجا که جوهر مازو و آهن است، به کاغذ می‌چسبد و هنگام خشک شدن تیره‌تر می‌شود، و این کمک می‌کند جریان مرطوب نوک stub مهار شود. نویسنده می‌گوید روی همه چیز خوب کار می‌کند، جز کاغذ کپی بسیار نازک.

دومی Maruzen Athena Blue روی یک Pilot Custom 823 با نوک blade متوسط است. آبی تیره‌تری است، روان است و ماندگار: در یک آزمایش، پس از نگه داشتن یک صفحه یک دقیقهٔ کامل زیر شیر آب، جوهر تقریباً پخش نشد. این جوهر فقط در فروشگاه‌های Maruzen در توکیو فروخته می‌شود، نه آنلاین. نویسنده در این خودنویس آبی یا آبی‌مشکی را ترجیح می‌دهد، چون سیستم پرکن خلائی آن تمیز کردنش کامل سخت است.

سومی Taccia Ukiyo-e Hiroshige Ruri روی یک Pelikan M800 با نوک perspective متوسط است. آبی درخشان است با جریان متعادل و خشک شدن سریع، و روی برخی کاغذهای پوشش‌دار برق قرمزی دیده می‌شود که هرگز رنگ را نمی‌پوشاند.

خوشم می‌آید که انتخاب‌ها عملی‌اند و فقط زیبا نیستند: ماندگاری، سهولت تمیز کردن و رفتار روی کاغذ همه مهم‌اند. این نوشته کنجکاوی مرا هم دربارهٔ جوهرهای مازو و آهن به‌طور کلی برانگیخت.

منبع: The Gentleman Stationer