Moje pierwsze kroki w kaletnictwie: poradnik, który nauczył mnie wszystkiego

Gdy zaczynałem przygodę z kaletnictwem, trafiłem na poradnik dla początkujących, który uchronił mnie przed wieloma błędami. Pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć, to sama skóra: w zależności od części zwierzęcia (kark, krupon, bok) i grubości obrabia się ją inaczej. Do portfela wystarczy cienka skóra o grubości 1,2 mm; na solidny pasek trzeba sięgnąć po 3,5 lub 4,5 mm.

Cięcie wymaga odpowiedniego narzędzia: specjalnych nożyczek do cienkich skór, nożyka z łamanym ostrzem lub noża z trapezowym ostrzem do grubych, a nawet noża krążkowego do łuków. Potem przychodzi czas na barwienie (używam barwników Fiebing's) i klejenie, po uprzednim zszorstkowaniu powierzchni, żeby klej dobrze trzymał.

Etapem, który robi całą różnicę, są krawędzie. Fazuje się je narzędziem edge beveler, nakłada tokonole lub gumę tragakantową, a następnie poleruje drewnianym gładzikiem, aż krawędź będzie gładka i błyszcząca. Dobrze wykończona krawędź to wizytówka każdego wyrobu ze skóry.

Do szycia ręcznego najpierw wybija się otwory dziurkaczami grzebieniowymi (diamentowymi lub w stylu francuskim), a potem szyje ściegiem siodlarskim, używając igieł z tępym końcem i woskowanej nici. Najważniejsze jest jednak, by zacząć od małego, prostego projektu — i pogodzić się z tym, że pierwszy nie wyjdzie idealnie.

Źródło: CraftPoint