چایخانه‌ی «بویو ساکان»: جهان‌سازی برای مکانی که فقط در رؤیا وجود دارد
نوشته‌ای درباره‌ی جهان‌سازی «بویو ساکان» را که در note منتشر شده بود خواندم. این نوشته به‌عنوان صحنه‌ی یک اثر خلاقانه تنظیم شده و فضای آرام و مهربانش تأثیر عمیقی بر من گذاشت.
بویو ساکان در جهان واقعی وجود ندارد. تنها در خواب می‌توان به آن رسید، برای کسانی که با اندوه عمیق، پشیمانی یا تنهایی به خواب می‌روند. در تمام زندگی فقط یک بار می‌شود از آن دیدن کرد. زمانی که در چایخانه می‌گذرانید، بار دل به‌تدریج سبک می‌شود و هنگام بیدار شدن آن لحظات مبهم می‌شوند. یک استثنا هم هست: کسانی که دلشان سبک نمی‌شود، هر بار که می‌خوابند می‌توانند دوباره برگردند. دلیلش روشن نشده و خوشم آمد که نویسنده این فضای خالی را باز گذاشته است.
ساختمان در سکوت شب پیچیده و هر مهمان به «هانارِه»ای جداگانه راهنمایی می‌شود. گلبرگ‌های شکوفه‌ی گیلاس راهنمای راه‌اند. هانارِه فضایی است که مهمان به‌تنهایی با یک نگهبان رؤیا وقت می‌گذراند: گوشه‌ای برای چای یا قهوه، اتاق خواب و حمام دارد و دکور آن با دل مهمان تغییر می‌کند، پس هیچ دو اتاقی شبیه هم نیستند. این نوشته نمونه‌هایی مثل میز گرد، تخت، حمام سنتی، ایوان و باغی با گیلاس‌های شبانه را ذکر می‌کند.
نگهبانان رؤیا موجوداتی غیرانسانی‌اند: روباه، اونی، مار. آن‌ها برای بیرون کشیدن داستان اصرار نمی‌کنند و سعی در حل مشکلات ندارند؛ فقط کنارت می‌مانند. ممکن است نسبت به مهمانی که بارها برمی‌گردد احساس ویژه‌ای پیدا کنند و این طرح اجازه می‌دهد رابطه‌ای که با «مهمان» و «نگهبان» آغاز می‌شود، با گذر زمان صمیمی‌تر شود.
آنچه از آن برداشت کردم این است که این تنظیم قوانین اندکی دارد و جای زیادی برای افزودن جزئیات خودتان باقی می‌گذارد. به‌نظرم وقتی برای انتخاب صحنه‌ی یک داستان به دنبالش هستید، مرجع مفیدی است.
منبع: note
بویو ساکان در جهان واقعی وجود ندارد. تنها در خواب می‌توان به آن رسید، برای کسانی که با اندوه عمیق، پشیمانی یا تنهایی به خواب می‌روند. در تمام زندگی فقط یک بار می‌شود از آن دیدن کرد. زمانی که در چایخانه می‌گذرانید، بار دل به‌تدریج سبک می‌شود و هنگام بیدار شدن آن لحظات مبهم می‌شوند. یک استثنا هم هست: کسانی که دلشان سبک نمی‌شود، هر بار که می‌خوابند می‌توانند دوباره برگردند. دلیلش روشن نشده و خوشم آمد که نویسنده این فضای خالی را باز گذاشته است.
ساختمان در سکوت شب پیچیده و هر مهمان به «هانارِه»ای جداگانه راهنمایی می‌شود. گلبرگ‌های شکوفه‌ی گیلاس راهنمای راه‌اند. هانارِه فضایی است که مهمان به‌تنهایی با یک نگهبان رؤیا وقت می‌گذراند: گوشه‌ای برای چای یا قهوه، اتاق خواب و حمام دارد و دکور آن با دل مهمان تغییر می‌کند، پس هیچ دو اتاقی شبیه هم نیستند. این نوشته نمونه‌هایی مثل میز گرد، تخت، حمام سنتی، ایوان و باغی با گیلاس‌های شبانه را ذکر می‌کند.
نگهبانان رؤیا موجوداتی غیرانسانی‌اند: روباه، اونی، مار. آن‌ها برای بیرون کشیدن داستان اصرار نمی‌کنند و سعی در حل مشکلات ندارند؛ فقط کنارت می‌مانند. ممکن است نسبت به مهمانی که بارها برمی‌گردد احساس ویژه‌ای پیدا کنند و این طرح اجازه می‌دهد رابطه‌ای که با «مهمان» و «نگهبان» آغاز می‌شود، با گذر زمان صمیمی‌تر شود.
آنچه از آن برداشت کردم این است که این تنظیم قوانین اندکی دارد و جای زیادی برای افزودن جزئیات خودتان باقی می‌گذارد. به‌نظرم وقتی برای انتخاب صحنه‌ی یک داستان به دنبالش هستید، مرجع مفیدی است.
منبع: note
دیدگاه‌ها 0
اولین دیدگاه را به هر زبانی بنویس.
برای دیدگاه نوشتن وارد شو