پاشنه‌های دهه نود برگشته‌اند: پنج مدل و نمونه‌های اصلی آن‌ها

Vogue France مطلبی درباره کفش‌های پاشنه‌بلند دهه ۱۹۹۰ منتشر کرده که پس از مدت‌ها غیبت، دوباره با قدرت برگشته‌اند. آنچه برایم جالب بود این است که هر مدل به لحظه‌ای مشخص در تاریخ مد وصل است، و این کمک می‌کند هنگام گشتن در فروشگاه‌های وینتج، قطعات واقعی آن دوران را بشناسیم.

نمونه اول، کفش‌های پاشنه‌بلند دورنگی است که شنل محبوبشان کرد. در سال ۱۹۹۲ این خانه مد آن‌ها را در نمایش بهار و تابستان ماندگار کرد؛ نمایشی که لیندا اوانجلیستا با ترکیب سیاه و سفید آن را آغاز کرد. نسخه‌های با نوک مثلثی گفته می‌شود که با کت‌وشلوار یا با جین و کاپشن تویدی بسیار خوب ترکیب می‌شوند، و در اولین نمایش شنل با امضای متیو بلیزی هم دیده شدند.

مرجع دوم، لوفرهای پاشنه‌دار است. این مطلب از لوفرهای قرمز Ancora برند گوچی یاد می‌کند که هلنا کریستنسن در نمایش پاییز و زمستان ۱۹۹۵–۱۹۹۶ به پا داشت؛ نوک مربعی، آرایه طلایی و پاشنه ضخیم دارند. میو میو هم برای ظاهری پریپی نسخه سفیدی عرضه می‌کند.

سپس صندل‌های میول می‌آیند که روح آن دهه را دارند: جلوی باز یا بسته، مینیمال، و پوشیده توسط مدل‌هایی مثل کیت ماس و سیندی کرافورد. متن از خطوط هندسی میو میو و ماری‌جین‌های پرادا هم نام می‌برد.

مقاله می‌گوید دیگر لازم نیست در فروشگاه‌های وینتج یا دست‌دوم جست‌وجو کرد، چون این مدل‌ها حالا هم در خانه‌های لوکس و هم در برندهای مقرون‌به‌صرفه‌تر پیدا می‌شوند. من آن را برعکس می‌خوانم: فهرست خوبی از سیلوئت‌هایی است که وقتی دنبال نمونه‌های اصلی دهه نود می‌گردید باید بشناسید. این بازگشت مینیمالیسم و ظرافت مطمئن هم فرصت خوبی است تا به کفش‌هایی که در کمد خوابیده‌اند نگاهی تازه بیندازیم.

منبع: Vogue France